Geweldig concert van jazzgroep Sweet Toko, op 12 oktober in Brebl. Intiem als een vriendenconcert en levendig als een feestje.
Wat hebben ze er zelf een plezier in, de leden van dit jazzkwartet… en het publiek niet minder. Ik geniet in de informele Breblse ambiance van hun eerste optreden in Nijmegen, dat vast niet hun laatste zal zijn. Aan het enthousiaste publiek zal het in elk geval niet liggen.
Efe Erdem © Eduard Bakker
Het viertal speelt latin jazz. Of eigenlijk moet ik zeggen: jazz met een latin touch, door de ritmes van rumba, samba en bolero. Het is trombonist Efe Erdem die de show steelt met zijn solo’s (af en toe zet hij de trombone weg en ondersteunt hij het spel van de anderen met akkoorden op de minisynth). Prachtige lijnen, soms puntig, af en toe staccato zelfs – geen geringe prestatie op een trombone. Niet alleen speelt hij virtuoos, ook vertelt hij ons hele verhaaltjes met zijn instrument. Daarbij zou je haast vergeten dat het drummer Luis Mora Matus is die de boel bij elkaar houdt. Superstrak spelend, met af en toe een nonchalante aai langs het ridebekken en andere speelsheden. Met zijn snelle voeten bespeelt hij vaardig de double-pedal bass drum.
Ed Verhoef © Eduard Bakker
De trombonesolo’s van Erdem zijn soms groovy, soms ballad-like. Met gemak bewandelt hij het gehele toonbereik… trefzeker en zuiver. Hij maakte royaal en bedreven gebruik van de dital plunger (wah-wah). De bezoekers die ik na afloop sprak waren daar enthousiast over, terwijl ik het wat veel van het goede vond – persoonlijke smaak. Gitarist Ed Verhoef neemt de solo’s naadloos, soms parodiërend, van hem over, en omgekeerd. Als een geoliede machine werken ze samen, bijvoorbeeld in een vier om vier wisselsolo. Verhoef bouwt zijn solo’s tergend langzaam op, vingervlug en trefzeker de juiste tonen pakkend. Zonder opsmuk en met schijnbaar gemak. Hij doet dit vaardig en sensitief. Maar wat meer dynamiek had geen kwaad gekund. Ook had ik graag meer solo’s gehoord van de andere twee muzikanten.
Luis Mora Matus © Eduard Bakker
Onder dit alles legt bandleider Adinda Meertens losse loopjes op haar witte babybass. Muzikaal hield ze zich wat op de achtergrond – bescheidenheid? Haar bandleden het podium gunnend? Wel treedt ze tussen de nummers voor het voetlicht om als volleerde conferencier de nummers aan elkaar te praten. Ze doet dat losjes, net zoals ze haar bas bespeelt. En passant geeft ze een doorkijkje naar het muzikantenleven. Duidelijk goed geworteld in de jazzwereld, heeft ze niet de minsten kunnen strikken om nummers voor haar band te schrijven. Onder anderen Jason Lindner, toetsenist bij de opnames voor David Bowie’s cd Black Star, en Willem Friede van New Cool Collective. De montere Meertens weet ons te boeien, met haar down-to-earth conversatie en subtiele humor. Bijvoorbeeld als ze aan het eind van het concert vertelt dat de legendarische Freddie Hubbart de toegift had geschreven, daaraan de knipoog toevoegend: ‘maar niet speciaal voor ons’.
Adinda Meertens © Eduard Bakker
Alles bij elkaar maakte de combinatie van muzikale kwaliteit, de ontspannen presentatie, de levendige sfeer en de intieme ambiance van Brebl het optreden tot een onvergetelijke avond. Intiem als een vriendenconcert en levendig als een feestje.
