In een uitverkochte zaal 7 van LUX onderhoudt Bertolf plus kwintet twee uur lang het enthousiaste publiek. Bertolf is een fantastische finger-picking gitarist, zijn grote voorbeeld is Tony Rice, en in zeer onderhoudende praatjes tussen de nummers door, legt hij uit waar de fascinatie voor Bluegrass muziek begon. Eigenlijk was het onvermijdelijk: zijn vader was al in de zeventiger jaren idolaat van de muziek uit de Appalachians (waar een blauwe soort gras groeit) en goot het bij de kleine Bertolf met de paplepel in. Dat Zwollenaren (Bertolfs woonplaats) "Blauwvingers" worden genoemd is natuurlijk ook een omen. In een interessante documentaire in "Het Uur van de Wolf" van dinsdag 10 oktober kun je hier nog veel meer van zien.
De band begint de eerste set aangenaam met Bluefinger en vervolgens een aantal classics op een iets te donker podium (veel gezichten blijven in het donker) met op de achtergrond de voorgevel van het huis van Bill Monroe, de "godfather of Bluegrass" . Het instrumentarium is klassiek Bluegrass: gitaar, bas, viool, mandoline, banjo en dobro, en er wordt op behoorlijk hoog niveau gemusiceerd. Bertolf is een zeer begenadigd gitarist, wist in Nashville daarmee de topmusici met gemak te overtuigen (Hij nam, na een bescheiden begin, onder de indruk van zijn grote helden Jerry Douglas/Stuart Duncan/Mark Schatz, de opnametouwtjes volledig in handen) en dat gebeurde hier ook. Violist Joost van Es speelde prachtige partijen en bassiste Nathalie Schaap verzorgde een solide ondergrond. Janos Koolen is een uitstekende mandoline speler.
Opvallend is, dat de eigen nummers van Bertolf me het meest boeien. Mary, over zijn te jong gestorven schoonmoeder, is een prachtstuk, Team Hoover een echte aanvulling op het BG idioom, Cut Me Loose prachtig, New Years Day een mooie instrumental. En natuurlijk het met Ilse de Lange al jaren geleden geschreven Before the Storm. Maar ook de door Tony Rice klassiek geworden Freeborn Man stond als een huis.
Enigszins uit de toon valt het door Nathalie geschreven en gezongen You Tried, iets te poppy in deze setting.
Waarom is de voorstelling toch niet helemaal overtuigend? Dat komt door de keuze van de setting en daaraan gekoppeld de geluidsversterking. Om het lekker intiem en authentiek te houden wordt gekozen voor één centrale, op mondhoogte staande microfoon in het midden van het podium, die zang, viool, gitaar, banjo en mandoline moet oppikken. Dat zou moeten kunnen als alles in balans is, maar eerlijk is eerlijk, Bertolfs stem is daar net niet krachtig genoeg voor en omdat de microfoon vrij hoog staat, komen gitaar en banjo ook niet kernachtig binnen. Viool zit natuurlijk hoog en klinkt dus het best. Het gevolg is, dat het allemaal nogal mat en droog klinkt en de banjo en gitaar wat onduidelijk blijven, terwijl het puntig en gedetailleerd zou moeten zijn. De samenzang klinkt goed (met een te laat ingebrachte joker van de mooie basstem van Joost in de toegift).
Toch hebben we genoten van het concert. Opvallend is de revival van Bluegrass/Country wel, de oude garde kent vooral de Byrds, Gram Parsons, Nitty Gritty Dirt band, maar er zijn ook veel jonge mensen als Tim Knol (ode aan Gram Parsons in het Concertgebouw onlangs), Katja Kruit, David Gram en vele anderen die, net als Bertolf, veel publiek trekken.
regie: Diederik van Vleuten | zang en gitaar: Bertolf Lentink | contrabas en zang: Nathalie Schaap | mandoline en zang: Janos Koolen | viool: Joost van Es | banjo: Jos van Ringen | dobro: Caspar de Groen
Foto's: Jan Panis en Jan Ligthart
