Bij onze binnenkomst om 19.50 zitten er al twee fans in gepaste zwartgele outfits tegen het podium aan. Wachtend op de band die bijna een uur later na een lange aankondiging van een spraakcomputer de bühne betreedt. Ik moet zeggen dat ik zelf ook al de hele dag The Pirate Bay Song in mijn hoofd heb, in opwachting van Dubioza Kolektivs optreden.
Spraakcomputer
De spraakcomputerstem, Nederlands met verrassend zachte 'g', geeft het publiek de opdracht vooral te springen en te zingen en deelt mede dat als het optreden niet bevalt, er geen geldteruggave zal zijn. Dan moet de band maar uitgemaakt worden voor klootzakken. De halve kroegclientèle van Kafé de Bijstand, die naar Doornroosje is uitgelopen, kan wel lachen om deze opmerkingen van het vrouwelijke audiobestand. Wanneer de bandleden één voor één het podium eindelijk betreden, vrolijkt de zaal verder op, al dan niet geholpen door enkele jointjes die achter mijn rug worden opgestoken.
Het collectief van Slavische muzikanten - ze zijn niet allen Bosnisch - begint energiek huppend aan zijn optreden en ik vraag me af hoe ze de energie bij elkaar krijgen om te zingen, spelen en springen tegelijk. Ik vraag me soms af of het wel echt live is gespeeld en gezongen. Niet alleen omdat het haast onmogelijk lijkt zo te springen en tegelijkertijd de snaren te raken, maar ook omdat het soms té clean klinkt.
Gematigde uitbundigheid
Het geluid is goed, de aanstekelijke mix van Balkanbeat, klezmer, mestizo (bekend van muzikale inspiratie en collaborateur Manu Chao), punk, gypsy, folk en naar eigen zeggen ‘kleine Adriatische songs’ brengt de hele zaal aan het dansen en springen, maar niet altijd even makkelijk. Het is het collectief niet altijd enthousiast of luid genoeg en ze blijven het publiek dan ook aansporen meer te schreeuwen, te zingen en de Bosnische tango te doen. Helaas, de zaal is niet zo uitbundig als bij Down The Rabbit Hole, maar wat verwacht je op een donderdagavond? De Dubioza's - Dubiozae? - krijgen toch wel (naar eigen schatting) ruim 70% mee in hun voornemens, en waar het lukt zingt en schreeuwt het publiek luidkeels mee. De liedjes zijn dan ook in een veelvoud aan talen. Zo horen we Engels, Bosnisch/Servisch en flarden Duits, Russisch en Turks. Maar zodra een vlag van The Pirate Bay wordt getoond, lijkt iedereen mee te galmen dat ‘our music is for free’, en een klein lesje Bosnisch maakt voor een veelstemmig refrein bij het rustiger Krivo je more.
Verandering van speelveld
Het laatste halfuur is gevuld met een lied dat ze net drie dagen ervoor hebben geschreven en dus 'straight from the horse, or uh, hole' is en meermaals een `this is the last song' die het publiek toch meer en meer opzwepen. Zo is de ruimte ineens gevuld met middelvingers opgestoken naar politici, staat er een rij concertbezoekers op het podium om te headbangen en wordt de zaal gesommeerd - of geïnspireerd - om en masse van links naar rechts te gaan; het is ze toch gelukt. Maar het is ze niet genoeg. Hun laatste nummer, na een cover van Can't Take My Eyes Off of You, moet vanaf een van de bars gespeeld worden. Uiteraard. En het is niet het laatste nummer. Uiteraard niet. Een cover van Mano Negra´s Sidi H´Bibi (in het Arabisch) klinkt geweldig vanaf die locatie. Logisch dat ze op de bar staan te spelen, denk ik. En logisch dat een kwart van het publiek op het podium staat te dansen.
Het was een leuke avond, ik ben alleen niet zeker of ik Dubioza Kolektiv weer binnenshuis zal bezoeken in de toekomst. Maar het was het waard, want zoals de computerstem en hun The Pirate Bay Song aangeven: ‘Our music is for free, you can download mp3’. En wel op http://dubioza.org/
Fotograaf: Bart Notelaers
Getagd onder
