Merleyn is vrij leeg deze woensdagavond, met zo’n dertig bezoekers net genoeg gevuld om niet leeg over te komen. Toch zit al vanaf het eerste nummer de sfeer er goed in bij deze gig van het Britse bandje Bad Sounds.
Het optreden start meteen swingend met Wages, in 2017 door BBC-dj Annie Mac betiteld als ‘hottest record in the world’, dat een sterke Blur-achtige sound heeft. Leadzanger Ewan Merrett zingt met een heerlijk Brits accent en is goed bij stem, ondanks dat het voor het vijftal het laatste optreden van hun eerste Europese tour is. De jonge band uit Bath heeft pas net een volledig album uit en is buiten Groot-Brittannië, waar ze op Glastonburry stonden, nog nauwelijks bekend.
Mix aan muziekstijlen
Met het derde nummer, Couldn’t Give It Away, blijkt dat ze nog veel meer in huis hebben. Bad Sounds speelt met samples en vette hooks en combineert zang met droge rap. Soms met sterk Manchester-accent, soms met een naar Pharell Williams of Marvin Gaye neigende stem. De vijf beschouwen zichzelf vooral als hiphopband en halen inspiratie uit A Tribe Called Quest en De La Soul, maar putten net zo goed uit nineties Britpop en seventies soul. Met hun eclectische muziekmix doen ze denken aan Beck ten tijde van Odelay. Na de sterke opening zakt de kwaliteit van de nummers wel wat in en blijkt hun stijlenmix niet altijd te werken. In nummers als Meat on My Bones wordt de sound onsamenhangend en bij Thomas Is a Killer zakt het tempo te veel weg. Toch zijn deze nummers in de minderheid.
Vrolijk makend
Met Are You High? komen de hooks en samples weer terug, die de muziek onuitstaanbaar vrolijk en dansbaar maken. Het spelplezier spat van het podium af en werkt aanstekelijk. Met Zacharia gaat Bad Sounds helemaal de jaren ’70 in, met een bijna Michael Jackson-achtige beat. Vrijwel niemand in het zaaltje kan dan ook stil blijven staan, wat het gebrek aan bezoekers toch weer wat goedmaakt. Na No Luck sluit Bad Sounds een sterk en vrolijk makend optreden af. Dat smaakt naar meer.
© Matthijs Mekking
