In de jaren ’60 hielden de gewelddadige Reggie en Ron Kray de onderwereld van London in hun greep. Weten Tom Hardy (Reggie) en Tom Hardy (Ron) de kijker in 2016 in hun greep te houden met Legend, de verfilming van het levensverhaal van deze criminele tweeling?
Goed nieuws voor alle mannen wier vriendin week wordt bij de aanblik van Tom Hardy: je hoeft je niet te vervelen als je haar meeneemt naar Legend. Goed nieuws voor alle vrouwen wier vriend haar altijd maar meeneemt naar misdaadfilms: je mag ruim twee uur lang vergapen aan niet één, maar twee Tom Hardy’s. Voor alle overige filmliefhebbers geldt: ga naar Legend of doe het niet - de film is zo middelmatig dat hij je leven hoe dan ook onberoerd zal laten.
Dat klinkt misschien hard, maar het is heus niet zo hard als de vuist van Tom Hardy, die in de rol van zowel Reggie als Ron Kray, meermaals het aangezicht van zijn tegenstanders vindt. Zijn dubbelrol is met gemak de grootste trekpleister van Legend. Reggie Kray is een gangster met het hart van goud, zelfverzekerd en met veel charme neergezet door de charismatische Hardy. Maar nog veel leuker is zijn broer Ron, een geflipte, opgefokte, mogelijk schizofrene maar zeer zeker homoseksuele stormram van een persoon. Hardy steelt als Ron Kray met het grootste gemak elke scène waar hij in zit – en dat zijn er veel, gelukkig maar.
Zoutloos
Want de rest van de film lijkt niet eens te proberen meer te zijn dan de zoveelste gangsterfilm. De Krays meppen hun tegenstanders in elkaar, hun criminele imperium groeit en de liefde wordt gevonden - in elk geval totdat men haar verliest en onderlinge spanningen een einde maken aan het bekoorlijke gangsterleven. Je hebt Legend al honderd keer gezien voordat je Legend hebt gezien, en meestal beter.
Het is bijvoorbeeld niet overdreven om te stellen dat de hele romance tussen Reggie en zijn vrouw Frances (overigens niet onaardig gespeeld door Emily Browning) nog zoutelozer is dan het zuurtje dat de aanleiding vormt van hun eerste ontmoeting. Om onverklaarbare redenen is regisseur en scriptschrijver Brian Helgeland zeeën aan tijd kwijt aan dit oninteressante geneuzel. Dit tot aan een voice-over van Frances toe, die de gaten in de plot op moet vullen op de momenten dat-ie niet compleet overbodig is. Het mag dan wel een waargebeurd verhaal zijn en het zou de waarheid geen recht doen een film te maken over de Krays zonder de vrouw van Reggie Kray, maar de film is niet gebaat met haar aanwezigheid.
Kopje thee
De middelmatigheid van elementen als deze doet je haast vergeten dat er heus wel genietbare scènes in Legend zitten. Als Reggie Kray een stel agenten een kopje thee aanbiedt of een afzichtelijke Engelsman in elkaar slaat in zijn bar, zit je toch wel met een glimlach op je gezicht te kijken. De accenten zijn plat, het taalgebruik grof en het geweld gewelddadig. Maar is het genoeg?
Laat ik het zo zeggen: als je gewoon twee uur lang de zoveelste vermakelijke misdaadfilm wil zien, ga dan naar Legend. Maar als je eens wat anders wil, lees dan dit artikel over hoe de twee-sterrenrecensie van The Guardian op een poster van de film terecht kwam. Heerlijk met een kopje thee of een pintje Guinness.
Getagd onder
