Was het nu een festival of was het een buurtfeest? Het één liep in ieder geval moeiteloos over in het ander, afgelopen weekeinde in het Truus Mast park, ook wel De Kuil of De Parel genoemd, waar het Parel van Oost festival plaatsgreep.
Verwarrend was het sowieso wel, want op zaterdag werd het park (aan de Van Beethovenstraat, achter de Albert Heijn op de Daalseweg, in de componistenbuurt) officieel geopend door de wethouder en waren er kinderspelen en een buurtfestijn, alles onder auspiciën van de plaatselijke buurtvereniging (geheten 'Buurtvereniging Mozart, daar zit muziek in'). De argeloze voorbijganger trof er op zaterdagavond dus al een groot sportend en feestvierend gezelschap aan, waarvan het wel duidelijk was dat het Oost-Nijmeegse incrowd betrof.
Op zondag daarentegen, was er het Parel van Oost festival, georganiseerd door dezelfde creatieve krachten achter het Zwembad Oost festival vorig jaar, het afscheidsfeest voor het oude sportfondsenbad, dat op dezelfde plek stond en werd afgebroken ten behoeve van het park. Dat festival had de nadrukkellijke bedoeling om meer publiek te trekken dan alleen de buurtbewoners.
En het programma was er ook wel naar. Al in de ochtend gaf het kamermuziekensemble Septime een werkelijk zeer geslaagd concert. Klassieke muziek op zondagochtend, met natuur en een doorbrekend zonnetje... immer een geslaagde combinatie.
Daarna was er een optreden van dichter Johan Roos. Roos is onmiskenbaar een sympathiek persoon en heeft ook wel flair in de omgang met het publiek, maar was in zijn eentje misschien toch wel wat mager om de literatuur te dragen. Dat onderdeel zou nog wel wat uitgediept kunnen worden.
Na de middag was de vloer voor Theatergroep ZZ met een speciaal voor de gelegenheid geschreven stuk, dat nogal leunde op De Noorderlingen van Alex van Warmerdam, maar goed, men kan zijn voorbeelden slechter kiezen. Vooral de theatrale en soms ronduit hilarische enscenering viel positief op. Het publiek was toen inmiddels aangegroeid tot een man, vrouw en kind of 150, 200.
Daarna plensde de regen opeens neer en trokken vooral de buurtbewoners zich terug in hun huizen om er te lunchen, tot verdriet van traiteur J.P. Vincken die ter plekke verrukkelijke broodjes verkocht.
Na de regen ging het festival moedig voorwaarts, maar kreeg het toch meer dat buurtkarakter. Niet in de laatste plaats door het optreden van De Buurtband, maar ook Roy and the Rodgers (zonder Roy dit keer) en de Rolero's droegen niet bij tot echte opwinding. Beide zijn zeer verdienstelijke coverbands. Prima voor een zonovergoten (want dat was het inmiddels weer) festivalsfeertje, maar minder geschikt als lokkers van grote groepen muziekliefhebbers.
De echte uitschieter van dit festival viel al vroeg in de middag, met de veelbelovende puberband Shaemless, die als een stoomwals van ruige gitaarrock over het parkje heenrolde. De eerlijkheid gebied te zeggen dat uw correspondent het optreden van Cherry Red Nails geheel gemist heeft.
Het is geweldig dat in een parkje dat nog maar een paar maanden bestaat meteen al weer zo'n dagvullend festival georganiseerd werd. En het was in al zijn pretentieloosheid een waar genoegen. De vraag is of het volgend jaar allemaal weer zo informeel moet, of dat er toch wat meer opwinding en experiment op het podium en op de velden gebracht kan worden. Maar het schijnt dat de organisatoren dan druk zijn met een heel ander festival... op een heel andere locatie. We houden je op de hoogte.
