In Nijmegen stikt het van de galerieën met uiteenlopende kunstuitingen. De gebroeders Willems maken voor u om de twee weken een recensie, zodat u gemakkelijker kunt kiezen. Steven Willems is jong, wild en redactielid van Ugena. Hij bekijkt alle kunst met een onbevangen en ongeleerde blik. Lennart Willems, student Kunst- en cultuurwetenschappen aan de Radboud Universiteit, is ingehuurd voor de meer deskundige visie. In deze editie: Galerie Wit Licht.
Voor de derde aflevering van Willems en Willems kijken kunst zijn we langsgegaan bij een kleine galerie in het centrum van Nijmegen: Wit Licht aan de Grotestraat 48. Het is een erg kleine maar leuke galerie met vaak wisselende tentoonstellingen. Op het moment van ons bezoek exposeren beeldend kunstenaars Marion Steijvers, Hilde Trip en Joke Visser hun bijzondere kunst onder het thema ‘Wit’.
Oordeel Leek
De drie kunstenaars hebben in samenspraak tot een mooie, uniforme tentoonstelling willen komen. En dit is erg goed gelukt; voor een leek is van een afstand niet altijd te zien dat het om drie verschillende kunstenaars gaat. Wit is het thema dat bij deze tentoonstelling hoort en dat is maar al te duidelijk. Er hangen schilderijen, sierraden en beelden en deze zijn allemaal wit.
Één kunstwerk kon mij erg bekoren en dat was de ‘Marching aubergine’ van Joke Visser. Deze marcherende aubergines vind ik nogal hilarisch en ik ben daarnaast een groot fan van het opeten van aubergines. Zoals op de foto te zien is, zijn het keramieken aubergines, niet erg eetbaar dus, die achter elkaar aanlopen. Het beeld werkt nogal op mijn lachspieren. Ze hebben allemaal wel een raar uitsteeksel. Wat de kunstenaar hier mee bedoelt, is mij niet geheel duidelijk. Maar ach, dat onbekende maakt kunst ook leuk, niet?
Oordeel Kenner
De kleine galerie Wit Licht is knus, staat vol met glazen vitrines met kleinkunst en er hangen schilderijen aan de paarse en witte muren. Mijn oog valt op een kunstwerk dat vreemd genoeg in een hoekje ligt. Om dit object in een kunsthistorisch kader te plaatsen is een korte introductie nodig.
In de late achttiende eeuw begon de aandacht van kunstenaars en kunstliefhebbers te verschuiven van de concepten en het vakmanschap van de kunstenaar in de richting van de esthetische ervaring van de beschouwer. Critici theoretiseerden over de verschillen tussen de schilderkunst en de beeldhouwkunst. Omdat schilderkunst moeiteloos de meest idyllische, illusionistische scenes kon afbeelden, met meerdere figuren tegen een achtergrond van landschappen of bouwwerken, werd snel vergeten dat men te maken had met een plat vlak met daarop gekleurde verfstreken.
Maar vergeten dat een standbeeld van harde materialen als hout of marmer was gemaakt, bleek moeilijker. Tegen beelden kon je opbotsen, en probeert u maar eens een manshoog marmeren beeld te verplaatsen. Het leek de kunsttheoretici een duidelijke zaak, dat sculptuur andere doelen moest nastreven dan schilderkunst.
Met deze breedgedragen constatering was een ontwikkeling in gang gezet. Kunstenaars begonnen zich bezig te houden met wat sculptuur is of zou kunnen zijn. Zo kon het gebeuren dat modernistische beeldhouwers niet louter een homp hand- of hakwerk produceerden, maar meervoudige simpele objecten in samenspel.
Het schijnbaar toevallige hoopje flessen, zomaar op de grond, met de toepasselijke titel Gedeukte flesjes, is een kunstwerk van Joke Visser dat deze moderne opvatting van sculptuur aanhangt. Triviale objecten als plastic flesjes kunnen het onderwerp zijn van een keramieken sculptuur, die niet op een voetstuk wordt geplaatst, maar in de ruimte van de beschouwer werkzaam is.
Conclusie
Galerie Wit Licht is een erg kleine maar leuke galerie en de tentoonstelling die er op dit moment staat is een bezoek zeker waard. Als je toch in het centrum bent, is het een kleine moeite om even binnen te stappen en al dat wit te bewonderen.
Wat: review Galerie Wit Licht
Waar: Grotestraat 48 Nijmegen
Wanneer: 12 oktober 2013
Door: Steven Willems en Lennart Willems
Foto's: Steven Willems en Lennart Willems
Getagd onder
