In Nijmegen zijn veel galerieën met uiteenlopende kunstuitingen. De gebroeders Willems maken voor u om de twee weken een recensie, zodat u gemakkelijker kunt kiezen. Steven Willems bekijkt alle kunst met een onbevangen en ongeleerde blik. Lennart Willems, student Kunst- en cultuurwetenschappen aan de Radboud Universiteit, is ingehuurd voor zijn deskundige visie. In deze editie: galerie La Pempi.
Het oordeel van de leek:
Ondertussen ben ik al gewend geraakt aan het bezoeken van kunstgalerieën, dit is namelijk al weer de vierde recensie voor Ugenda. Ik voel me al bijna een echte kunstliefhebber!
Dit keer zijn we op bezoek geweest bij galerie La Pempi, gelegen aan de Graafseweg 137. Een kleine galerie met vooral veel schilderijen. Soms is er wel een expositie maar op dit moment is er vooral kunst van Anita van Kempen zelf te zien. Zij beheert deze galerie al jaren.
Mijn oog valt al direct op een beeld dat in de tuin staat en eigenlijk niet direct bij de expositie hoort (foto 1). Een stenen beeld dat maar aan een kant een gezicht heeft. De andere kant is onbewerkt gebleven. Anita van Kempen vertelt dat ze ook aan beeldhouwen doet maar toch een voorkeur heeft voor schilderen. Jammer wat mij betreft want ik vind het beeld in de tuin erg mooi. Het spreekt mij erg aan en ik denk dat de gedachte dat iedereen wel eens verschillende gezichten heeft er in zit verwerkt. Of zou het minder diepzinnig zijn en is na het voltooien van een kant de energie en inspiratie opgeraakt en is de kunstenares weer aan het schilderen geslagen?
Het oordeel van de kenner:
Bij binnenkomst worden we begroet door de hond, die eerst een minuutje naar ons staat te blaffen alsof we zojuist de hondenbelasting hebben verhoogd, maar mij gedurende de verdere bezoektijd het gevoel geeft dat hij ons al jaren kent. De galerie is gevestigd op de benedenverdieping van een woonhuis, en de schilderijen die aan de muren en in de etalage hangen hebben één overeenkomst: er is steeds prominent een gezicht in te herkennen.
Aan de linker zijmuur hangt een schilderij (foto 2) met een crèmekleurig gezicht, half bedekt met rode haren, een dieprode mond en zelfs een rood oog, met daartussen een gebogen lijn die in alle eenvoud een neus voorstelt. Het hoofd, ietwat opzij gebogen, rust op een lange smalle nek en twee golvende naakte schouders. De rechterkant van het gezicht krijgt enig volume door een voorzichtige modellering in licht en schaduw. Oren ontbreken, en een gedeelte van het kapsel lijkt buiten het schilderij te vallen.
De zwarte achtergrond zet de verhoudingen tussen de felrode haren en de zachte crèmekleur van het gezicht op scherp. Het lijkt erop dat de kunstenares in dit schilderij op zoek was naar een spannend effect vanuit het samenspel tussen een vereenvoudigde vlakke figuur en enkele sterke intense kleuren. Al met al doet dit schilderij denken aan de kunstwerken die onder de vlag van het expressionisme verschenen, in het Duitsland van de eerste twee decennia van de twintigste eeuw.
De bezoeker van La Pempi zal echter niet op het idee komen om Van Kempen te beschrijven als een expressionist. De meest prominente schilderijen, geplaatst in de etalage, midden in de galerie en aan de muur in de woonkamer, tonen portretten zonder sterke kleurtegenstellingen, die lijken te zijn geïnspireerd op close-up zwart-witfotografie (foto 3 en 4).
Op schetsmatige wijze zijn de contouren en gezichtskenmerken van jongvolwassen mensen weergegeven, vanuit lijnen in een enkele kleursoort, die soms vervaagd of uitgewassen zijn, wat de afbeelding een magisch en intiem voorkomen geeft. De beschouwer is geneigd de jonge vrouw een rijke innerlijke belevingswereld toe te schrijven, en dit is misschien wel precies wat de kunstenares ook in haar modellen zag, die, na navraag, haar eigen kinderen blijken te zijn.
Foto's: Gebroeders Willems
Getagd onder
