En dan loop je met een deel van je gezin door het centrum en kom je opeens het Nationaal Jeugd Orkest tegen dat een paar stukken speelt op Plein '44. Of, zoals afgelopen weekeinde, dan wandel je achter een septet aan dat in de componistenbuurt per straat steeds een stuk speelt van de betreffende componist. Zomaar. Uit levensvreugde.
Tegelijk was een wijk verderop ook al zo'n symphatiek festival gaande: een bierfestival met foodtrucks: kom langs, kijk of het je bevalt en zo ja, dan koop je een pintje/portie pulled pork/burrito/indian curry. Zoals veel van dit soort initiatieven: natuurlijk gaat het óók om een verdienmodel: dat jeugdorkest hoopt zo óók interesse te wekken voor concerten in de Gelderse Muziekzomer waarvoor wel degelijk kaarten te koop zijn en die food- en biertrucks moeten er ook van leven (al ken ik een paar van die chauffeurs, die daarnaast een bevredigend beroep hebben met veel vrijheid en dat combineren met een passie voor bier/oude auto's/festivals) En dat septet Septime dat geeft ook heus wel eens een betaald concertje, maar dan hoef je nog niet speciale nieuwe bezettingen van stukken van Chopin en Mozart te schrijven, nee, dit soort dingen wordt gewoon voor de lol gedaan, en om het leven te vieren.
Zo stond ik trouwens zelf vorige zomer nog gedichten voor te dragen op een boerenwei bij Kranenburg, waar beeldend kunstenaars en dichters alles uit de kast trokken om voor niets (of een heel kleine vergoeding) een weekeinde lang plezier te hebben met de zon, de natuur, kunst, muziek en woordkunst.
Afgelopen weekeinde stond ik dus te luisteren naar Septime, klanken van Bach zweefden over de aandachtig luisterende hoofden van de buurtbewoners en dansten door de bladeren van een lindeboompje in de zon. En ik realiseerde me even dat het in het leven niet, of niet alleen, draait om geld verdienen en je tijd extreem goed indelen. Dat het ook soms, en juist, gaat om genieten, samen beleven, aandacht en schoonheid. Op zo'n moment kan ik erg tevreden zijn met de plek waar ik mag wonen.
