De afgelopen editie van de Roos van Nijmegen werd gewonnen door de Nederlandstalige post-punk band De Mis. Ze wisten zowel bij de jury als het publiek grote indruk te maken. Hun teksten onder andere over het oedipuscomplex, liefde voor de daad en grootheidswaanzin. Vanaf de zomer wordt de volgende versnelling ingetrapt met festival- en clubshows door heel Nederland, onder andere tijdens Valkhof Festival, in afwachting van hun eerste EP.
We spreken zangeres en toetsenist Veerle Cornelissen en drummer Sjoerd Baas. De band bestaat daarnaast uit Sil Vermeeren (bas), Boudewijn Noordhuis (gitaar) en Luuk Winkelmolen (gitaar).
Bij het horen van welke plaat of artiest besloot je muzikant te worden?
Veerle: “Ik heb het grote geluk uit een muzikale familie te komen. Mijn idolen waren mijn moeder die in een koor zong, mijn vader die in een band drumde en mijn zus die piano speelde. Ik ging dan naast mijn zus zitten en zong liedjes waarbij zij mij begeleidde op piano. In de auto zongen we vaak nummers vierstemmig, uiteenlopend van Amy Winehouse tot Gerard van Maasakkers. Op mijn elfde ging ik naar een concert van Lady Gaga waar zij bij Born This Way een enorme vulva op het podium had, waar zij zichzelf uit baarde. Ik besloot op dat moment popster te willen worden, wat inmiddels niet meer mijn droom is, nu wil ik rockster worden 😉.
In mijn tienerjaren ontmoette ik alternatieve mensen op school en ging er een wereld voor mij open in de alternatieve muziek. Ik vond Nirvana fantastisch en ging dan met het volume op 110 in de garage liedjes meeschreeuwen en ging bij de schoolband.”
Sjoerd: “Ik heb eigenlijk nooit besloten om muzikant te worden, maar sinds we zo lekker gaan met De Mis ben ik er wel achter gekomen dat ik dat stiekem wel altijd al wilde. Met instrumenten spelen begon ik nadat ik op jonge leeftijd, geïnspireerd door mijn oppas, bij klassieke rockbands als Queen, The Beatles, The Who en Bruce Springsteen terechtkwam. Maar échte drive en inspiratie (al dan niet verafgoding) om op het podium te staan kreeg en krijg ik tegenwoordig nog steeds vooral van (post-)punk en new wave-iconen van de vorige eeuw: Joy Division, The Smiths, Patti Smith, Sonic Youth, The Cure, Nick Cave, PJ Harvey… en ga zo maar door! Zolang een artiest iets anders doet, of is, dan de norm, wordt mijn enthousiasme pas echt aangesproken.”
Welke plaat of artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Veerle: “De muziek van Amyl and the Sniffers heeft voor mij een wereld geopend naar hedendaagse FLINTA-punk. Hiervoor hoorde ik vooral muziek in dat genre waar mannen zongen/schreeuwden, en kon ik dat ook nooit echt lekker meezingen omdat dit niet in mijn stembereik was. Ik vond het echt een openbaring dat er ook FLINTA-personen zijn die dit doen, en dat daar ook publiek voor is. Mij is lang verteld dat ik als vrouw niet in de rockmuziek paste, maar alle fantastische FLINTA frontpersonen van deze tijd hebben mij het vertrouwen gegeven dit toch te gaan doen.”
Sjoerd: “De afgelopen jaren ben ik, ook gevoed door mijn studie cultuurwetenschappen, dieper gedoken in de muziek van artiesten en bands die zich nadrukkelijk bezig houden met het maatschappelijk debat en alles wat er (niet) goed gaat in de wereld. Een groep van wie het werk op dit vlak bijzonder veel indruk op mij blijft maken, is de New Yorkse hiphopformatie A Tribe Called Quest. De manier waarop zij de noodzaak van samenwerking, maar ook discussie en scherpe kritiek, vóór gelijkheid in de maatschappij in hun kunst hebben weten te verwerken is super inspirerend. Ook muzikaal, hoe ze talloze verschillende genres en samples ineen wisten te vlechten, zijn ze een voorbeeld.”
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Veerle: “Dan blijf ik toch bij de Lady Gaga show met mega-vulva!”
Sjoerd: “Dat is echt een onmogelijke vraag, er zijn zoveel voorbeelden! Maar dan ga ik voor een recente show: de metalband Agriculture. Ik zag ze in het voorjaar op Roadburn en de intense dankbaarheid en passie die zij uitstraalden om zich als band door een uitzinnig publiek te laten toejuichen gaf mij kippenvel. Toen ze vervolgens tijdens een storm middenin hun show op Primavera Sound ruim een halfuur bleven staan en probeerden door te spelen voor het publiek, ondanks dat de techniek het constant opgaf, begreep ik dat muziek voor hen ook écht om die gemeenschap draait.”
Welke recent uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren?
Veerle: “Ik ben momenteel geobsedeerd met Die Spitz. Dankzij hun muziek ben ik zelf ook gaan leren meer heavy vocals te gebruiken, en dit heeft echt een nieuwe laag toegevoegd aan mijn vocalen bij De Mis. Én het is een all-girl-band!”
Sjoerd: “In lijn met mijn antwoord hierboven zou ik zo zeggen: Agriculture - The Spiritual Sound. De intensiteit en emotionele zeggingskracht van dat album pakken en inspireren mij ontzettend, terwijl het genre natuurlijk nogal verschilt met De Mis. Wat betreft albums uit 2026 ben ik de laatste weken verslaafd aan de samenwerking tussen de Guatemalteekse celliste en zangeres Mabe Fratti en de Amerikaanse noisegitaargod Bill Orcutt: Almost Waking.
Aan welke Nijmeegse band zou je het stokje willen overdragen?
Veerle: “Ik wil graag meer weten over Mel Jackstar. Een project van Nijmeegse muzikant Mel Mavaotic, die ik vanuit Femxle Frontier heb geboekt op de Poort stage op het Valkhof Festival 20 juli. Ik ben enorm benieuwd naar de inspiratie bronnen van Mel!”
Sjoerd: “Veerle heeft al een topantwoord gegeven, daar sluit ik mij bij aan, check sowieso die hele Femxle Frontier-takeover op de Poort-stage!”
De Mis kun je de komende week zien op het Valkhof Festival en later dit jaar op het Bermfest van de Stadsnomaden en RAMBAM in Brebl.
Websites:
https://de-mis.bandcamp.com
https://checksonar.nl/DeMis
