I Compani verkeert in zwaar weer. En dat wens je geen enkel Nijmeegs muziekgezelschap toe. Zeker niet als het uit gerenommeerde en uitzonderlijk vaardige muzikanten bestaat die hun partijtje meeblazen. Maar de cd Fellini 100, had die wel gemaakt moeten worden?
Als papa de cd opzet in deze coronatijden en de cd-speler staat in de huiskamer waar iedereen binnenloopt, dan is het al snel van: “Wat een zenuwenmuziek, moet dat?” en “Hoe kom je hiér nu weer aan?” Tsja. Laatste cd van I Compani. Nijmeegs gezelschap rond muzikant Bo van de Graaf. Begenadigde musici. Echt op internationaal niveau. Kan je niks van zeggen. Moeten er zijn. Maar moet je er ook naar moeten luisteren?
Kijk, I Compani kreeg dus al jaren 10.000 euro van de Gemeente Nijmegen en die subsidie gaan ze nu kwijt te raken. Er wordt gevreesd voor een sneeuwbaleffect: gemeentesubsidie weg? Dan kun je andere fondsen ook wel vergeten. Dit gezelschap zegt niet zonder deze giften te kunnen en beraadt zich nu op stappen om deze financiële aderlating aan te vechten. Mijn sympathie heb je.
Fellini
Maar… Een tijdje geleden besprak ik de vorige cd van I Compani op deze website. Amore per Tutti. Grappig: filmmuziek met een zware nadruk op de muziek uit Fellini-films. Maar ook met meer jazz-achtige stukken ertussen. Zeker omdat de cd Reeds & Deeds was toegevoegd. Fijne jazz-cd, niks mis mee. Twee best leuke cd’s. Sowieso goed gespeeld, geen twijfel aan. En leuk, Fellini. Ik houd van Italië. Hoewel ik 54 ben is die in 1993 overleden filmregisseur meer een soort begrip dan een levende werkelijkheid voor mij. Ik heb, meen ik, alleen La Strada van hem gezien. Een zwart-witfilm uit 1954. Noem het een gebrek in mijn opvoeding, en er zullen heus nog wel liefhebbers zijn, maar dus al voor mijn generatie is Fellini niet meer dan een stem uit het verleden.
Maar kijk: zo’n Amore per Tutti, daar zie ik mijzelf en mijn geliefde nog wel bij in zo’n licht sportautootje zitten. Ik met zo’n belachelijke strooien hoed op en zo’n vre-se-lijk sjaaltje rond mijn hals. En zij met een hoofddoekje met van die polkadots, wat haar jaren jonger maakt. En dan met een mandje achterop, met chianti erin en over een N-weg rijden met de kap open en die cd zachtjes op de achtergrond. La dolce vita, snap je, en dan met een soort snobistische melancholie naar tijdvak waar je nooit deel van uitgemaakt hebt… moeilijk uit te leggen, sorry.
Maar dan Fellini 100. Waarom is deze muziek gespeeld? Waarom is het opgenomen? ’18 musicians’ schreeuwt het op de cover. Gefeliciteerd. We herkennen meerdere nummers van Amore per Tutti, en hetzelfde sfeertje. Nog iets meer het gevoel van een stadje in de bergen, een dorpspleintje rond elf uur ‘s avonds, eeuwenoude muren om je heen, gekleurde lampjes in de bomen, kinderen die krijgertje spelen tussen de netjes opgedofte mensen, en dan de potsemakers die een deuntje spelen… maar waarom?
Italië
De huisgenoten van papa houden heus enorm van Italië. We zaten er liever deze zomer dan op de Nederlandse camping. Maar Italië is al heel lang niet meer van Fellini. We lezen er Ammanitti en Silvia Avalloni, luisteren naar Eros Ramazotti en Paulo Conte en beseffen dat die óók al outdated zijn. Het is er absurd, grotesk, bijzonder en extraordinair, maar La Voce della Luna, Fellini’s laatste film, kwam al dertig jaar geleden uit. Berlusconi, de Lega Nord, de Vijfsterren-beweging, dat is allemaal van ná die tijd.
De cd Fellini 100 is opgenomen naar aanleiding van de 100ste geboortedag van de Italiaanse regisseur, die kennelijk samenviel met het 35-jarig bestaan van I Compani zelf. Er is een feestje geweest in Lux op 19 januari, pre-coronatijd, waar de nummers van deze cd gespeeld zijn. Het is er vast heel leuk geweest. Mijn huisgezin en ik hebben vooral de vraag: waarom zou je daar dan weer een plaatje van maken?
Misschien is het intrekken van subsidie, als ik het goed begrepen heb omdat I Compani onvoldoende aansluit bij de rest van jazz-stimulerend Nijmegen, wel een wijze stap van de gemeente. En is het tijd dat dit productiehuis van geweldige, uitstekende, bovenstebeste, zeer begenadigde muzikanten, eens wat anders gaat doen dan dit soort muziek spelen. Ze kúnnen het, dat is zeker.
