Op dit moment te zien in het Huis van de Nijmeegse geschiedenis: een expositie(tje) over onze wijk Dukenburg, dat, net als de Amsterdamse Bijlmer, vijftig jaar bestaat. Dat had wel wat scheutiger gemogen.
Ondertussen hangen er wel, daar in de Mariënburgkapel in het centrum van de stad - vrij toegankelijk - een aantal prachtige foto's van deze groene wijk. Op redelijk groot formaat op standaards. Tussen allerlei andere spullen en dingen die kennelijk ook allemaal op dit moment in dat Huis van de Nijmeegse geschiedenis getoond moeten worden. (Om precies te zijn: opgravingen achter de Stratemakerstoren, Nijmeegse oorlogsdoden en iets dat Historisch venster heet, al aan zijn 51ste raampje bezig is en over de Waal gaat...)
Dat maakt van het geheel iets zeer onoverzichtelijks en ook iets zeer publiekonvriendelijks: mensen gaan ofwel naar oorlogsdoden kijken, ofwel naar opgravingen. Dat Nijmegen de verbindende factor is, is veel te zwak om ook voor inhoudelijke binding te zorgen. Een misvatting die heel vaak voorkomt bij veel goedbedoelende initiatieven in onze stad.
Storend is dat, ook voor de exposities zelf. Zoals dus voor De canon van Dukenburg, opgezet door de vrijwilligers die ook achter de gelijknamige website zitten. De website van het Huis schrijft:
‘Om alle Nijmegenaren te kunnen laten zien en beleven waarom zij zo trots zijn op hun wijk en de liefde voor Dukenburg te delen, brengen zij Dukenburg naar het centrum van de stad.’
Met dat beleven valt het helaas nogal mee. Er zijn dus die foto's. Als je niet zelf al eens door het stadsdeel gefietst of gelopen hebt, en ervaren hebt hoe mooi en stedelijk en toch groen en dorps het er is (kan zijn), zullen deze plaatjes je er niet van overtuigen.
Op de nationale media horen we van alles over het grotendeels mislukte project Amsterdam Zuidoost, de Bijlmer. Dukenburg is maar voor een klein deel mislukt - hé, ik ken er wat hoekjes waar jij ook liever niet zou willen wonen - en is grotendeels precies die nieuwe, ruime wijk waar mensen in gezondheid en vrede fijn kunnen wonen. En waar niemand, indien hij er niet hoeft te zijn, ooit uit zichzelf naartoe gaat.
Mag ik wat suggereren aan de Canon-mensen? Blaas die foto's op tot minstens zes bij vier, span ze op zeil en zet ze midden op straat in de stad. Combineer het met een loop, rally, speurtocht, skatetocht… whatever, maar iets om te doen in de straten van je wijk. Trek op die manier die luie donders, die denken dat de stad niet meer is dan een cirkeltje rond de grote markt, hun eigen stad in. Maak zo nieuwe vrienden en wie weet: nieuwe buren.
