De Kabouterboom laten ze natuurlijk staan. Met zijn bijna 500 jaar en zijn grote omvang (ze zeggen 'de grootste van Nederland' maar ik ken een boom in de Achterhoek met dezelfde claim, die er dikker uitziet en die ook nog eens Dikke Boom heet) is dat een icoon voor de Heerlijkheid Beek. Maar verder gaan ze flink tekeer in dat schitterende wandelgebied tussen de stad en de Ooij. Snel nog even afscheid nemen van je favoriete boom!
Blijkens de tekst op de foto zijn er anonieme dichters die zich tegen de plannen van Het Geldersch Landschap & Kastelen verzetten. Die vinden dat het dromerige, donkere sprookjesbos met zijn diepe dalen, onverwachte stroompjes, vermolmde trappetjes en oude bomen prima voor zichzelf kan zorgen. Maar dat zijn natuurlijk romantische zeurpieten. Ik kom zelf net te zeer uit een bosbeheergebied om dat helemaal met ze eens te zijn. Het Geldersch Landschap gaat deze herfst en deze winter bomen kappen om het bos een verjongingskuur te geven. In bosbouwspraak hebben we het dan over verjongingsplekken en toekomstbomen. Tamelijk dichterlijk, eerlijk gezegd. En het zal wel uitgeplozen zijn dat het zo beter is.
Maar als je over willekeurig welk kronkelpaadje dwaalt, slaat je de schrik wel om het hart: als al die bomen waar nu een rode streep op staat inderdaad allemaal weggaan, dan krijgen we daar inderdaad een heel ander bos, met best wel veel kaalslag. Dat pas over een jaar of tien weer een vanzelfsprekend uitzien gaat krijgen.
Dus: nu het toch mooi herfstwandelweer is: trek de Heerlijkheid Beek in en zoek die ene boom op waar je elkaar voor het eerst gekust hebt, zoek de in elkaar gegroeide bomen op waar je altijd aan onthield om er rechts of links af te slaan. Loop nog een keer langs bomen in het besef dat je opa of overgrootmoeder hier misschien wel naar gekeken heeft (het gebied was honderd jaar geleden, veel meer dan nu, een toeristische trekpleister van jewelste). Of loop gewoon wat te mijmeren onder het groene dichte lover, dat inderdaad weinig zonlicht overlaat voor de kruidlaag en de struiklaag, en bepeins de eindigheid van het leven en desalniettemin het eeuwig doorgaan daarvan. Wat daar zijn bossen voor. Zeker heerlijkheden!
