Je hebt mensen die echt geraakt zijn door de dood van David Bowie. Ook al vallen er links en rechts motorheads en adelaars om, ze blijven toch even met hun gedachten bij het Britse fenomeen. Zoals ik, inderdaad. Toch ga ik niet naar de herdenking die Radboud Reflects in elkaar draaide als actualiteitencollege. Ik heb niet zo'n zin in een theologische duiding van de muzikant die tenslotte Heathen uitbracht.
Want dat is het een beetje met dat Radboud Reflects: ze schuiven er steeds meer theologen en 'godsdienstwetenschappers' het publieke domein in, alsof dat net zulke serieuze wetenschappers zijn als anderen. Hoe bedenk je het eigenlijk om Taede Smedes een column te laten uitspreken in een college naar aanleiding van de dood van Bowie? Ik weet niet veel van Smedes, maar een blik op zijn website leert dat deze theoloog, die zich specialiseert in de relatie tussen wetenschap en religie, vooral druk bezig is met het bestrijden van het Amerikaanse creationisme en daarnaast een leeropdracht vervult aan een Dominicaans instituut in Amsterdam, waarbij hij atheïstische denkers in het spirituele straatje wil praten om ze vervolgens binnen het godsdienstige vertoog te trekken.
Ik denk dat ik zijn column wel kan uittekenen. Al weet ik niet of Smedes de zeer expliciet atheïstische teksten van David Bowie allemaal uit zijn hoofd geleerd heeft. Hij zal hem wel een agnostisch wereldbeeld toedichten en dan vervolgens gaan goochelen met 'sterrenstof' en kunstenaarschap, en natuurlijk dat androgyne, waar veel mensen maar geen genoeg van kunnen krijgen... En langzaam draaien we dan naar dat er weliswaar misschien niets is, maar dat dit niets toch ook weer niet niets is en... bah.
Ik zet Heathen gewoon weer op, of Black Tie White Noise: ‘They say: ‘Jump!’
