Elíse (Elise Bos), een singer-songwriter uit Nijmegen, legt in haar muziek persoonlijke emoties bloot. Eind 2023 bracht ze haar debuutsingle Train uit, geproduceerd door Lars Spijkervet uit Arnhem, en momenteel werkt ze aan haar eerste ep. Met muziek als uitlaatklep vertaalt ze tekenende momenten in haar leven in melancholische folk-luisterliedjes en belicht ze thema’s als kwetsbaarheid, twijfel en persoonlijke ontdekking. Ze deelt het podium met de Ierse folkartiest John Carrie, die na albums met zijn band Moor Green dit jaar zijn tweede soloalbum uitbrengt.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
"Dat is niet echt een bepaald moment, of bij een bepaalde artiest of plaat geweest. Tot mijn drieëntwintigste ongeveer zong ik wel, maar durfde ik me niet echt voor te stellen dat ik muzikant zou worden. Natuurlijk was er altijd wel ergens een beeld van wat ik kon zijn. Wat andere artiesten deden waar ik toen veel naar luisterde stond ver van me af, ik keek vooral op naar die artiesten. Pas toen ik folky muziek ontdekte door Fleet Foxes, Bon Iver en Ray LaMontagne, maar ook James Vincent McMorrow, werd ik ineens op een bepaalde manier geprikkeld en dacht ik "oh wow als ik dát zou kunnen maken". Early in the Morning van James Vincent McMorrow heeft het vlammetje in mij ontzettend aangewakkerd. Ik heb ze toentertijd heel veel live gezien, ik denk dat die muziek echt iets heeft bewogen bij me."
"Het waren artiesten als Laura Marling en Lianne La Havas, die ik toen ook veel luisterde, en die me inspireerden met hun muziek en hun stem en van wie ik de liedjes dan zong... voor mezelf. Daardoor gebeurde er iets bij me en had ik ineens een soort ijkpunt van waar het heen kon gaan, in wier schoenen ik wilde staan. Maar het was ook door te luisteren naar Fleetwood Mac en de beelden van Stevie Nicks, die zoveel kracht uitstraalde en de eigenheid van haar stem."
"En ik denk dat door de jaren heen ook de festivals in Nijmegen een grote rol hebben gespeeld. Ik bedacht me laatst dat ik altijd naar de Popronde ging in Nijmegen, dan nam ik die avond vrij van mijn (horeca)werk. Stond ik bij die optredens en werd ik zo geïnspireerd en dacht ik 'ik kan ook zingen, ik wil ook mijn eigen muziek maken, ik wil daar ook staan'. Het voelde toegankelijk en voor mij tastbaar. En ook shows bij Oranjepop en Valkhof Festival die ik zag, die gaven me dan zo’n boost. En dat gevoel dat ik kreeg als ik meegenomen werd door muziek. Die kick, dat wilde ik ook, ik wilde ook op dat podium staan en ik verplaatste me dan in die artiesten."
"En er is één optreden van Haley Bonar bij Radio The Current dat op YouTube staat, waar ze Last War speelt, daar ga ik zo op aan en dan voel ik zo’n sterke connectie met muziek en wil ik op haar plek staan. In die tijd is het bij mij ook echt gaan borrelen en ben ik zelf gaan schrijven."
Welke artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
"De artiest die de grootste invloed heeft gehad en die ook aan het begin stond van dat ik echt zelf meer met mijn eigen muziek bezig ging, is John Carrie, met wie ik nu veel speel. Ik ontmoette John toen we beiden bij Tati werkten hier in Nijmegen. Hij als kok en ik achter de bar/in de bediening. Ik ontdekte dat hij muziek maakte en heb zijn plaat Shy Away grijs gedraaid. Een geweldig mooie plaat. Toen ik voor de Trianon Recordings op zoek was naar iemand die me kon begeleiden (ik speelde zelf nog geen instrument), opperde iemand 'dan vraag je John toch'. Nou, dat durfde ik echt niet, ik dacht 'die man heeft wel betere dingen te doen want hij is van zo’n andere klasse'. Maar ik vroeg het toch en hij stond ervoor open. We zouden Montezuma spelen van Fleet Foxes, een van mijn lievelingsliedjes. We zouden het even oefenen nadat onze shift bij Tati erop zat en dat moment staat me nog zo goed bij. Hij begon te spelen en de klanken die hij uit die gitaar toverde pff… ik had kriebels in mijn buik. Ik deed mijn ogen dicht en we speelden samen dat nummer, het voelde magisch, het was een bijzonder moment."
"Sindsdien, dat is nu bijna negen jaar terug, heb ik de eer, en zo voelt het echt, om met hem samen muziek te maken. In de afgelopen jaren hebben we veel gespeeld samen en heeft hij me geholpen bij het schrijven van mijn eigen muziek. Mijn eerste uitgebrachte liedje Train hebben we samen geschreven. Hij heeft door de gesprekken die we hadden en de schets van woorden die er al was, precies de woorden gevonden die mijn gevoel uitdrukten. En dat heeft hij bij meer van mijn nummers gedaan. Als ik hem niet had ontmoet, dan was het allemaal anders gelopen en had ik nu misschien nog steeds in mijn eentje op liedjes zitten broeden."
"En daarnaast is er Angie McMahon! Haar stem, haar teksten, haar muziek, haar muzikaliteit, wow. Zij is een grote inspiratiebron. Ik denk vaak: ik wil muziek maken zoals die van haar. Lukt niet, maar ze inspireert me enorm. In het bijzonder de nummers Soon, Play The Game, And I Am A Woman en If You Call."
"In de tijd dat ik nummers begon te schrijven luisterde ik veel naar nummers als Centipede van Wilsen, de ep’s Waters en Future van Eliza Shaddad, Body en Don’t Know How to Keep Loving You van Julia Jacklin en veel muziek van Sharon van Etten. Maar in de laatste jaren heb ik artiesten gevonden die, denk ik, het dichtst bij me staan en die iets raken waar ik inspiratie voor mijn eigen muziek uit haal. Dat zijn bijvoorbeeld: Maple Glider, Billie Marten, Fenne Lily, Bess Atwell, Searows en Boygenius. Hun muziek beweegt mij eigenlijk altijd naar mijn gitaar of piano."
Welk live-concert heeft de meeste indruk op je gemaakt?
"Zo’n zes jaar geleden was ik in Australië. Ik weet niet meer of het toeval was of gepland dat precies op de dag dat Fleet Foxes in het Palais Theatre speelde, ik daar ook was. Maar ik wás er en kocht een kaartje. Fleet Foxes is mijn allerlievelingsband. Als ik één artiest zou moeten kiezen waar ik de rest van mijn leven alleen nog maar naar mag luisteren, dan luister ik alleen nog maar Fleet Foxes (luister hun platen!). Maar goed, ik was dus in Australië in mijn eentje en zij speelden. Het was een bijna surrealistische ervaring. Het voelde alsof ze alleen voor mij speelden. In een prachtige venue ook nog eens. Ze speelden al mijn favoriete nummers en ik heb de halve nacht wakker gelegen, het duurde even voor ik geland was. Vorig jaar speelden ze in Paradiso en dat was ook ongelooflijk magisch mooi."
"En, in coronatijd, de avond dat de avondklok weer in zou gaan, was ik naar Black Sea Dahu in Merleyn. Zij maken prachtige muziek, liedjes die zo mooi in elkaar zitten, met veel harmonieën erin. Dat was zo’n mooie show, ook nog eens versterkt door het bizarre moment dat de vrijheid weer ingeperkt zou worden. Live was het nog mooier dan op de plaat. Dat ga ik ook niet meer vergeten. Toen zweefde ik ook. En dat is wat muziek toch zo mooi maakt hè, wat muziek in je los kan maken: de extase, de verzadiging, de inspiratie."
Welke nieuwe artiest moeten we in de gaten houden?
"Ik heb door mijn werk bij de Popronde in de afgelopen jaren veel nieuwe Nederlandse artiesten en bands ontdekt en een van de parels daartussen is De Toegift, die in 2022 het gelijknamige album uitbracht. Nou, doe jezelf een plezier en luister die plaat. Naar mijn weten is er geen enkele die zo klinkt als zij. Het album is werkelijk prachtig en ik zet het heel vaak aan van begin tot eind, en ik word er keer op keer weer ingezogen. Echt een aanrader. En de Popronde-parel van 2023 was voor mij Droom Dit. Check die band ook even, zeker live!"
"Angie McMahon bracht eind 2023 haar tweede album uit: Light, Dark, Light Again, een ge-wel-dige plaat! En als je toch bezig bent, luister dan ook even naar de nieuwste plaat van Feist: Multitudes. In het bijzonder het nummer Forever Before, dat begint met de woorden “I’ve never begun a forever before' en vanaf dat moment you’re in."
