Toneel met zang én dans, maar in een jas van nu.
‘Een vertoning door vijf daarvoor gekwalificeerde personen’, zo omschreef Wim T. Schippers zijn theaterstuk. En op de keper beschouwd is het een definitie waarmee ook na bezoek aan de voorstelling niks mis is. Maar bij Wim T. Schippers schuilt er een geheel eigen universum achter deze eenvoudige werktitel.
Hoezo absurd
In een reeks losse, schijnbaar op zichzelf staande scènes voeren vijf mensen ons langs alledaagse en op het eerste gezicht herkenbare situaties. We zien bijvoorbeeld een eerste kennismaking met de nieuwe P.R.-man, een dronkenlap en een oude dame bij de bushalte, een gast die bij de ober een maaltijd bestelt, een gesprek bij de dokter, een buurvrouw die komt waarschuwen voor geluidsoverlast, een brommerrijder die binnenshuis wordt staande gehouden, een eerste werkdag van een verpleegster in een psychiatrische inrichting. Het is werkelijk een fenomenale prestatie om juist uit die uitgekauwde spel-clichés een compleet nieuwe wereld tevoorschijn te toveren. Overheersend thema is daarbij de absurditeit die letterlijk op de loer ligt en ons overvalt waar we bij staan. De dokter maakt er een potje van en lijkt verder heen dan de patiënt, de oude dame is vals, de terechtwijzing ontaardt in een woordenspel, de voor sukkel aangeziene ober herhaalt moeiteloos de zevenentwintig idiote gerechten die de man bestelt, de P.R.-man is de koning van de crommunicatie. Ironie, hilarisch uitgesponnen dialogen en taalvondsten wisselen elkaar voortdurend af en nergens wordt het melig of langdradig. Met dank aan de vijf (hoofdrol)spelers; Kees Hulst, Titus Muizelaar, Mareille Labohm, Tarah Ouwerkerk en Abdelhadi Baaddi.
Flitsend jasje
Met behulp van een ingenieus decor dat vele malen in een ommezien wordt herschapen door de spelers zelf, door middel van de vele muzikale vondsten en acrobatische tussenacts en gebruikmakend van de hele zaal, blijft de voorstelling zich ontrollen in een krankzinnig tempo, passend bij dit tijdsgewricht. Het is inderdaad toneel met zang en dans maar dan niet in de oubollige vijftigerjaren traditie maar uiterst actueel en virulent. De aankleding, de kostuums, de timing en belichting, het spel en de droogkomische ondertoon van alle spelers, in het bijzonder die van Kees Hulst en Titus Muizelaar die de avond dragen: ze maken van ‘Het Laatste Nippertje’ een voorstelling om niet te missen.
Wat: Het Laatste Nippertje
Waar: LUX Nijmegen
Wanneer: 14-10-2011
Door: Peter van de Ven
Foto's: Ben van Duin
