Het concert van Dry Cleaning zou eigenlijk in januari zijn, maar werd zoals veel concerten de afgelopen jaren verplaatst. Door de snelle kaartverkoop was het optreden al verplaatst van Merleyn naar Doornroosje. Maken ze hun reputatie als een van de beste post-rock bands van de laatste tijd waar?
Een verkeerde link naar het oude optreden zorgde ervoor dat ik te laat bij dit optreden verscheen. Hoewel dat bij meerdere bezoekers het geval leek te zijn, is de kleine zaal van Doornroosje bij binnenkomst al stampvol. Op het podium staat de solo-artieste Maria Sommerville aan een mengpaneel terwijl lichtstralen door het rokerige podium klieven. Met een dromerige zang en een galmende geluidsmuur weet ze het publiek net genoeg te interesseren voor een applaus.
Hippie
Zangeres Florence Shaw is een verschijning met haar lange zwarte hippiejurk en lang sluik haar. Niet echt wat je verwacht op basis van haar funky, coole stem. Ze staart verdwaast de zaak in, met haar lange haren bijna voor haar gezicht en begint het eerste nummer Leafy met het voorlezen van een recept. Tijdens het best goede nummer Strong feelings verklaart ze dat ze roos op haar hoofd heeft. Tja..
Vuige post-rock
De show deze avond wordt gestolen door de gitarist Tom Dowse en bassist Lewis Maynard. Tom Dowse gooit de ene naar de andere gitaarriff het publiek in, waarbij alle rockgenres zo’n beetje meegenomen worden. In Magic of Meghan doet het aan Interpol denken, in het bekende Scratchcard lanyard aan ZZ-Top. Lewis Maynard moet wel een van de beste bassisten van het laatste decennium zijn. Headbangend zet hij opzwepende en funky baslijnen neer en draagt in zijn eentje sommige nummers, zoals het duistere Her hippo. Het nummer Tony speaks heeft zelfs een bas-riff (!). Beiden komen live op het podium echt vol tot hun recht.
De bandleden zijn enthousiast en zangeres Shaw gaat vaak in gesprek met het publiek. Ze prijst haar voorprogramma Maria Sommerville, die blijkbaar de hele tour meedoet. Ze zijn vol lof over Doornroosje: “what a beautiful venue!”. Ze prijzen de crew, de sfeer, de lift voor de toerbus. De klik met het publiek is er dan ook meteen. Na drie nummers staat vrijwel het hele publiek te swingen en te headbangen.
Spoken word en muziek
De teksten zijn spoken word, maar Florence is geen Kate Tempest. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit dat de teksten wazig zijn, maar haar dictie en ritme staat meestal compleet los van de muziek. Dat geeft op zich een lekker vervreemdend effect, zoals Kim Gordon dat bij Sonic Youth kan hebben. Maar echt sprake van een balans is er niet. Pas op het laatst bij het bekende Scratchcard Lanyard valt haar ritme en dictie goed samen met de muziek en het is dan ook meteen het beste nummer van de avond. Met de toegift Conversation sluiten ze daarna deze avond onder luid applaus af.
