In de uitverkochte rode zaal van Doornroosje staan de bassen vanavond lekker extra hard. Vanavond is het tijd voor hiphop uit Zwolle.
We worden warm gemaakt door Dubbelfroes, zes jonge mannen met de energie van jonge wilde honden. Het nummer waarmee ze openen Het Hele Team wordt leuk opgebouwd. Eerst is er alleen de dj en dan verschijnen een voor een de rappers op het podium. Op het eind is het een dolle, springende boel. Ik kan het niet helpen; ik moet wel glimlachen. De teksten zijn nog niet supersterk, maar hun overtuigingskracht is groot.
Voordat Rico en Sticks komen optreden, draait de huis-dj eerst nog wat plaatjes. Nijmeegse Modo van Zo Moeilijk vult de ruimte en toevallig loopt Rosco ook net de grote zaal binnen terwijl ik een biertje haal. Mooi hoe rappers elkaars teksten kunnen gebruiken, bedenk ik me. In Nijmeegse Modo rapt Rosco: “Ik ben een beetje dik geworden en een beetje zwaar.” Sticks herhaalt dit op het nieuwe album IZM in het nummer Uggelie en voegt eraan toe: “Maar ik keek in de spiegel vanmorgen en ik vond het niet eens meer raar.”
Het hiphopduo waar ik al meer dan tien jaar naar luister, begint met hun optreden. Rico start met dezelfde zin als waarmee het album IZM ook begint: “Big up naar Jojo Barbapap van de barbershop. Je klinkt als een belabberde ballerina in een ballenbak.” De beats van Kubus zijn een mengelmoes van veel stijlen, maar traditionele hiphopbeats zijn het zeker niet. De eerste keer dat ik het album thuis luisterde, moest ik er erg aan wennen. Het duurde even voordat ik in de flow kwam. Maar na een tijdje stond ik alweer meeknikkend en half dansend te genieten.
Dat Rico en Sticks nog steeds veel inhoudelijks te vertellen hebben, maakt mij erg content. Het nummer Pinguin heeft een mooie symbolische twist die ook maatschappijkritisch is. Wel eens op een feetje geweest waarbij mensen veel te driftig bezig zijn met wit poeder snuiven? Het is niet prettig, maar het lijkt in sommige kringen de gewoonste zaak van de wereld. Hierover rapt Rico:
“Wat is waar? Met je matties koukleumend en klappertandend hangend op de straten van Antartica. Waggelwaggel, doelloos met een bevroren neus op de grond zoekend naar hun sleutels, vleugels in de kreukels.”
Het is zo treffend voor wie goed luistert wat hij hiermee eigenlijk zegt. Het is een treurig beeld waar mensen soms hun ogen voor sluiten. Sticks brengt het ook recht voor zijn raap wanneer hij rapt:
“Mensen zeggen: leef in het moment. Wat heb je aan leven in het moment als je het grote plan niet ziet of herkent?”
Dat is een weer een line uit het nummer Uggelie waar Freez een mooie guest performance op heeft. Het hele optreden gaat moeiteloos in elkaar over. Klassiekers als Strik je veter, breek de tent af en Hoedenplak komen ook voorbij. Het publiek is wild, er ontstaan moshpits en ik krijg af en toe bier over me heen. Het is heerlijk. Laat ik deze recensie eindigen met een stuk rap uit het nummer Dit Is Wat Ik Weet. Het is een goede samenvatting van de avond en van het leven:
“En als het te veel voor je wordt, al die bullshit op je bord, al die woede zoekt een weg, gevoelens zitten opgekropt. Muziek is het medicijn, zeg nooit dat we beter zijn. Als je geniet van deze shit, dan is het genoegen wederzijds.”
Getagd onder
