In 2013 uploadde Rehbein op YouTube zijn folky indiepop met elektronicabeats en de gevolgen zijn bekend: het duo uit het Duitse Kassel, met de nasale stem van Rehbein en Dausch als dj/producer, tourde de wereld over met zijn hit Stolen Dance. Begin dit jaar verscheen het tweede album, Blossom. Voor The Blossom Tour is het tweetal gegroeid tot een heuse vierkoppige band. In Nijmegen spelen zij voor een afgeladen zaal, met een gelikte show voor een gewillig publiek.
Als de deur om klokslag half acht opent bij Doornroosje, sprinten de jongere fans naar binnen om zich te verdringen voor het podium, waar zo rond kwart over negen de hoofdact zijn opwachting zal maken: Milky Chance.
Voorprogramma
De opwarming moet komen van Fil Bo Riva, een formatie rond zanger Filippo Bonamici, die zijn getroebleerde ziel in melodramatische songs met diepe rauwe stem naar buiten spuwt. Na elke song valt er even een pauze, als bij een beginnend bandje. Dat oogt wat rommelig en haalt de dynamiek eruit. Aardig voor op een festival, maar in deze setting schiet het tekort, wat ook te merken is aan het aanhoudende geroezemoes uit de zaal. Muzikaal zit er voldoende potentie in, de muzikanten doen wat ze moeten doen, maar de flegmatieke Bonamici, boeit onvoldoende.
tekst gaat verder onder de foto
Fil Bo Riva @ Vincent Moll
Energiek & chill
Vervolgens is het wachten op de jongens uit Duitsland. Op het podium verrijzen twee verhogingen met slagwerk en vooraan lijken twee grote ronde bronzen platen te staan. En dan is er licht. Heel veel licht. De silhouetten van de bandleden bewegen zich door bundels blauwwit als de muziek inzet. De kleuren pulseren mee op de beat. Vanaf de eerste noot tot de laatste is het publiek in de ban van de band. De setlist is een mix van songs van het debuutalbum Sadnecessary en het nieuwe album Blossom. De stem van Rehbein draagt de show met gemak en souplesse. Het wat hese, nasale geluid heeft een zekere eentonigheid, maar verveelt niet. Het zorgt juist voor een relaxte vibe. De typische Milky-Chancesound is licht verteerbaar, dansbaar en herkenbaar, maar ook verrassend: een nummer als Firebird wordt rustig opgebouwd - klinkend als een krakende oude elpee - met de bekende elektronica, maar de gitaarsolo halverwege geeft een onverwachte vleug Spaanse flamenco.
Antonio Greger krijgt ruimte op mondharmonica en percussie. Het ritme van de bongo’s geeft dat wereldmuziekgevoel. Persoonlijk vind ik de mooiste momenten liggen in het energieke gitaar-samenspel tussen Rehbein, Greger en Dausch met lekkere riffs. Wanneer Rehbein het laatste nummer aankondigt gaat er een 'Aaaaaahhhh' door de zaal. Wat bij Rehbein de opmerking 'so sweet' ontlokt. Zelf is hij ook best zoet. Quasi-nonchalant gooit hij een zweetdoekje naar een paar duidelijk aanwezige fans op de eerste rij en poseert een minuut of wat voor hen zodat zij een goeie (instagram-)foto kunnen schieten.
tekst gaat verder onder de foto
Milky Chance @ Vincent Moll
Feestje op het podium
Omdat het publiek in Nijmegen uit 'good listeners' bestaat, brengt Rehbein samen met Pausch als toegift een cover van The Dreamer. Een nummer van The Tallest Man on Earth, door Rehbein bewonderd. Hij kondigt aan het nummer akoestisch te willen brengen, iets wat hij naar eigen zeggen niet altijd en overal doet (yeah right). De voorwaarde is wel dat we stil moeten zijn. En muisstil wordt het. Als tweede toegift klinkt – uiteraard – Stolen Dance. En dan gaat het dak eraf. Zowel in de zaal als op het podium wordt een feestje gebouwd. Maar aan elk feestje komt een eind. De fans die eerder naar het podium stormden, verdringen zich nu bij de merchandise en gaan met warme herinneringen en een Milky-Chancemuts tevreden de kou weer in.
