Henny Vrienten was niet alleen een charismatische performer, maar ook een fijnzinnige componist. Dat laten Trijntje Oosterhuis, 3 Vrientens en 3 vrienden op een onderhoudende avond horen.
De zaal is bijna uitverkocht en als in de Doe Maar gloriedagen voor 80% bezet door vrouwen. Trijntje stoort zich wat aan 2 lege stoelen op de eerste rij recht vooraan, maar eigenlijk is dit wel een fraaie symboliek: 2 lege stoelen gereserveerd voor de overleden vaders Huub en Henny.
De opkomst is wat rommelig en de eerste 3 nummers zijn aan de matte kant. Opvallend, als zo vaak in live concerten, is het geluid van de basgitaar niet best, te bonkerig en geen definitie, terwijl Xander toch een top bassist is en een dragende rol vervult. Verder is het geluid op een prettig, niet al te luid niveau, wat droog, maar mooi in balans.
Trijntje en de 6-koppigge band, waaronder 3 kinderen van Henny, spelen voornamelijk nummers van de 3 laatste solo cd's van Henny. De vuurdoop was met het Residentie Orkest enkele maanden terug en van een geheel andere orde, maar deze band staat als een huis en de nummers zijn fijn gearrangeerd door Xander.
Langzaam komt Trijntje op stoom, In jouw Armen is een prachtig nummer en in Tevreden wordt de thematiek van dakloos en zoekend zijn mooi verwoord. Er wordt door de familie Vrienten fraai meerstemmig gezongen.
Tijd voor wat meer up-tempo met De een is de Ander. Het is vrolijk en wordt goed gespeeld, in Alles is Anders komt de melancholische kant van Henny naar boven, over oud worden, angsten vervreemding en het verliezen van grip. Ik voelde de donkere wolken die boven Henny hingen indringend beschreven. Prachtige melodie en mooi arrangement. De melancholie zet zich voort in een lied over zeventig worden en het besef, dat het leven niet oneindig is. De zaal is verrukt.
Trijntje kende Henny al uit de tijd dat Polle, Meke en Xander nog "smurfjes" waren. Sterker nog, Henny vierde zijn grote successen toen Trijntje zelf nog een "smurf" was. Hij schreef voor haar speciaal Melk en Honing wat mooi, klein en intiem gehouden wordt en ook ruimte geeft voor een fraaie bas-solo waar eindelijk de bas goed klinkt en Xander met de stem van pa zingt.
Dochter Meke en zoon Polle krijgen de ruimte om respectievelijk Hij Zingt Omdat Hij Het Niet Zeggen Kan en Scharrelvarken uit te voeren. Meke heeft een mooie stem en verwoord de thematiek fraai met folky gitaarbegeleiding, Polle is een bariton die de grappige, Doemaariaanse tekst van het lied goed brengt.
Uiteraard moet er ook wat gedanst worden en wordt het publiek uitgenodigd te gaan staan en mee te swingen als in "The Good Old Doemaar Days". Dat gaat aanvankelijk wat stijfjes, maar met wat leuke swing rifjes van de gitarist komt de boel toch los, al is het maar voor één nummer. Want daarna volgen weer een paar prachtige, melancholische nummers over o.a. dementeren, Wat een poëtische tekst! Henny gebruikt eenvoudige taal om gevoelige zaken fijnzinnig te verwoorden. Dat fijzinnige in woord en melodie zet zich voort in Zonder Mij, een mooie ballad over een vrouw die soms vrij wil zijn van de relationele banden en de moeite die de ander daar, subtiel verwoord, mee heeft.
Feestelijk swingend wordt het met Het Gaat Niet Beter Worden met ruimte voor solos van drums en een lekkere, Donny Hathaway achtige, electrische piano, waar helaas net iets te veel chorus i.p.v. delay op zit. De band komt helemaal los om dan weer over te gaan in meer melancholie in De Namen en de Plaatsen. Trijntjes stem wordt wat ruwer en heser, dat doet het lied goed. De Laatste Ronde maakt het gemoed weer wat vrolijker, een geweldig leuk kroegnummer met zeer grappige tekst, Café de Oude Maas sluit hier goed op aan en eindigt fraai a cappella zonder versterking en meerstemmig.
De zaal is heel enthousiast en Trijntje zet haar oude hit Vlieg met me Mee in. Ik wist niet, dat Henny dat geschreven had, maar het is echt een goed nummer. Als je dit in deze setting hoort, dan ontkom je niet aan de gedachte: als dit de inzending was geweest voor het Eurovisie Songfestival, dan zouden we zeker hebben gewonnen. Vergeleken met de bagger, die we afgelopen week over ons heen hebben gekregen, hoor je hier, dat je echt wel nummers en teksten kunt maken die catchy zijn en toch kwaliteit hebben. Dat geldt eigenlijk voor alles dat we vanavond hebben gehoord, alles is van de hoogste orde en toch toegankelijk. Het kan dus wel!
Het concert eindigt met de toegift Is Dit Alles, lekker Doemaar nummer, lekker basje, maar iets te heftig gezongen, je mist dan die lijzige stem van Henny en dat lichte brabantse accent.
Conclusie: Wat was Henny een geweldige liedjesschrijver en wat wordt het fijn gebracht door Trijntje en de band!
Trijntje en Vrienten Nijmegen © Jan Panis
