Paco Peña is een van de Spaanse flamencogitaristen die vanaf de zeventiger jaren wereldfaam verwierven. Peña is alleen veel meer dan een virtuoos gitarist. Hij is ook componist en dramaturg en treedt vanmiddag op in De Vereeniging met zijn Paco Peña Flamenco Dance Company. Ze vertolken Patrias, een werk over de Spaanse burgeroorlog die diepe wonden in de Spaanse samenleving sloeg.
Paco Peña werd geboren in Cordoba in 1942, drie jaar na het einde van de Spaanse burgeroorlog. Die oorlog kostte niet alleen honderdduizenden het leven maar verwoestte ook het leven van miljoenen overlevenden en bepaalde de sfeer in de Spaanse samenleving nog tientallen jaren. Peña groeide op in wat hij zelf een fragiel en getormenteerd Spanje noemt. Hij keert in Patrias terug naar de periode van heftige ideologische tegenstellingen en bloedige strijd die aan de wortel liggen van het getraumatiseerde Spanje van zijn jeugd.
Patrias is een theatrale flamencovoorstelling in haast filmische scenes aan de hand van het werk en het leven van Federico García Lorca. Lorca was een geniale, homosexuele en socialistische dichter en één van de eerste slachtoffers van de burgeroorlog. Peña roept de beklemmende en angstaanjagende sfeer van die periode heel effectief op. Flamenco staat garant voor diepe emoties. Die emotionaliteit wordt nog eens verdiept en versterkt doordat Peña de scenes in de context van de burgeroorlog en de moord op Lorca plaatst met behulp van documentairebeelden die op de achtergrond geprojecteerd worden. Eén van de scenes die het meest indruk op me maakt is een scene waarin niet gezongen en gesproken wordt. Alle leden van de Flamenco Dance Company – twee zangers, twee dansers, drie gitaristen en een percussionist – ‘vergeten’ hun rol en voeren gezamenlijk een volledig percussief stuk op waarin je het afvuren van artillerie en het inslaan van granaten hoort - inclusief de echo’s tegen de bergen.
Patrias is een boeiend en aangrijpend stuk. Toch ontbreekt er iets. De scenes zijn emotioneel heel krachtig maar ik mis een dramatische ontwikkeling. Ik vind het ook moeilijk om een doorlopende verhaallijn te ontdekken, misschien omdat ik geen Spaans spreek. Ik hou het gevoel over dat ik een belangrijke laag in de voorstelling heb gemist. Een programmaboekje met de vertaalde teksten zou dan ook bij mij in goede aarde vallen, temeer daar Spanjes grootste dichter Federico García Lorca als hoofdpersoon figureert. Ik heb niettemin genoten van een prachtige voorstelling.
Getagd onder
