Dinsdag 2 mei klonk er in Doornroosje ‘desert blues’ van de Malinese band Tinariwen. Ondanks de aanwezigheid van veel azc-bewoners, bleef het publiek vrij tam. Aan de muziek zal het niet gelegen hebben…
Desert blues is een bijzonder muzikaal genre. Het is een mengeling van minstens twee werelden. De woestijncultuur is verweven met elektrische (bas)gitaren waardoor er herkenbare klanken ontstaan die toch exotisch aanvoelen.
Om een indruk te krijgen, bekijk en beluister dan vooral deze videoclips van Tinariwen. Zij zijn zeker niet de eerste of enige die dit soort muziek maken. Ali Farka Touré en Bombino bijvoorbeeld zijn ook behoorlijk vergelijkbaar. Als je ervan houdt, kun je je hart dus goed ophalen.
Zalvend
En de muziek is ook echt heel zalvend, om maar een term te gebruiken. In Doornroosje bouwt Tinariwen het concert mooi op: heel kalm beginnend met warme klanken tot een heerlijk swingend hoogtepunt door de opzwepende ritmes van de djembé. De toegift is het indrukwekkendste. De frontman speelt alleen op z’n gitaar en zingt daar hypnotiserend bij; de zaal is helemaal stil. De blauwe lichten die hem omkransen helpen bij dit mysterieuze moment. Dan komt langzaam de rest van de band er weer bij en bouwen ze het alsnog één keer helemaal op, totdat het einde dan echt bereikt is.
Foto: Doornroosje/Willem Melssen
Toch is de zaal over het algemeen vrij tam. Een paar mensen dansen uitbundig mee of genieten met gesloten ogen, terwijl het merendeel een beetje levenloos de muziek in zich opneemt. Naderhand spreek ik een vrouw, die vertelt dat ze een tijd lang in Mali heeft gewoond, waar ook Tinariwen vandaan komt. Daar speelt deze band gewoon voor mensen die helemaal uit hun dak gaan. Hier zijn we gewend aan een duidelijke enscenering op een podium en lichteffecten, waardoor er een zekere afstand ontstaat. Behalve dat de band prachtige muziek maakt, gebeurt er toch meer dan dat op een concert, vertelt ze. Ze noemt het ‘culturele communicatie’ en als we niet oppassen, vervallen we in allerlei clichés.
Asielzoekers
Daar heeft ze wel een punt. Voor deze avond zijn de bewoners van het azc tegenover Doornroosje uitgenodigd. In het publiek hoor ik soms mensen vragen stellen als: “Is this music recognizable for you, you are from Syria right?” Syrië is natuurlijk absoluut niet hetzelfde als Mali. Het is allemaal goed bedoeld, maar het is wel een beetje ‘awkward’. Je moet niet zomaar stereotiepe beelden plakken op wat je ziet en hoort, maar we doen het toch zo snel. Mannen in lange gewaden worden makkelijk weggestopt in een hoek van Afrika en het Midden-Oosten. Terwijl die hoek zo rijk is aan verschillen, talen en culturen.
Genoeg gereflecteerd. Mij resteert het voorprogramma te noemen. The Mysterons laten een verbazingwekkend geluid horen: psychedelisch en complex, maar ook kinderlijk speels en catchy. Deze jonge band, bestaande uit vijf Amsterdammers, straalt charme en een ontluikende virtuositeit uit. Ik ben blij dat de muziek uit de jaren zestig en zeventig nog steeds door opkomende bands in leven wordt gehouden.
Getagd onder
