Vrijdag 2 december was ik in de schouwburg bij het concert van The Analogues, die integraal het album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles uit 1967 speelden. Deze plaat wordt gezien als een van de belangrijkste albums uit de popgeschiedenis. Het Britse viertal speelde de nummers nooit live. De Nederlandse groep The Analoques nu dus wél.
Voor een perfecte benadering van het oorspronkelijke geluid verzamelden de leden van The Analogues voor deze tournee alle vintage-instrumenten bij elkaar, die The Beatles destijds in de studio gebruikten. Hiermee spelen ze het gehele album, van de eerste tot de laatste noot, geheel analoog, inclusief strijkers en blazers.
Grijze koppen
In een overvolle schouwburgzaal wacht ik rustig af wat ik te horen en te zien krijg. Op het podium staat een rij instrumenten uit de jaren zestig: een Vox versterker, Ludwig drumstel, Rickenbacker basgitaar, een Lowrey Heritage orgel en nog veel meer. Een rij daarachter is duidelijk bedoeld voor de strijkers en blazerssectie. Het ziet er indrukwekkend uit. In elk geval indrukwekkender dan het begin van het concert klinkt, want dat is wat mat. De muzikanten zien er heel gewoon uit: grijze koppen en geen uitbundige kleding. Ze beginnen met We Can Work It Out. Na twee nummers is er contact met het publiek. ‘Eerst spelen we een beetje van alles wat’, vertelt zanger/gitarist Jan van de der Meij. Het publiek luistert vol aandacht, maar ik krijg het gevoel in een show zonder interactie en gevoel te zitten. Bij het nummer Magical Mystery Tour word ik weer wakker. De zuivere zang van toetsenist Diederik Nomden en vette blazersriffs vullen de zaal. Daarna spelen ze drie nummers van het dubbelalbum The Beatles (White Album). Bij een song wordt een mellotron geïntroduceerd, de voorloper van de synthesizer. Leuk dat ze hier wat over vertellen.
Sgt. Pepper’s
Dan valt er een doek voor de band en kijken we naar een filmpje, waarin geluidstechnicus Geoff Emerick van de Abbey Road Studios vertelt over de opnamen van de elpee Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Als het doek weer opgaat vertelt bassist/zanger Bart van Poppel, dat ze nu het hele album aan een stuk gaan spelen. En dat doen ze, met prachtige projecties op de achtergrond. Bij Within You Without You wordt er echt op sitar, tabla en dilruba gespeeld, prachtig. When I’m Sixty-Four klinkt mooi, met een hele klarinetsectie, en ook het orkest op A Day in the Life komt, aangevuld met een geluidsband, goed naar voren. Ik kijk even rond om de zien hoe het met het meezinggehalte zit. Ja, een enkele bezoeker zing mee. Maar er wordt vooral aandachtig geluisterd. Na 45 minuten is Sgt. Pepper’s helemaal gespeeld. Het publiek is razend enthousiast en komt nu pas echt los. Na een staande ovatie spelen The Analogues - als toegift - nog een aantal Beatles-songs. Het publiek staat, danst en zingt uitbundig mee met afsluiter Revolution.
Klassieke benadering
The Analogues doen niet hun best om - uiterlijk - op The Beatles te lijken, en daarmee zijn ze niet het zoveelste doordeweekse Beatles-coverbandje. Ze spelen 'gewoon' de muziek uit de studiojaren zo perfect mogelijk na met de muziekinstrumenten van toen. Een klassieke benadering van de muziek van The Beatles. Heel knap, maar toch raakt het me niet zo.
Getagd onder
