Zaterdag 6 april presenteerde Neerlands bekendste bluesrocker Julian Sas zijn nieuwe plaat Stand Your Ground. Het is de aftrap van de tour die tevens in het teken staat van het 25-jarig bestaan van de band.
Julian Sas laat ons niet langer wachten dan nodig en trapt de avond af met Jump for Joy. Meteen daarop knallen ze door met het nieuwe These 18 Wheels, een Status Quo-achtige rocker. Na het stampende I Believe to my Soul is de band én het publiek opgewarmd en is het tijd voor het sfeervolle Is This What They Call Blues, een bluesballad uit de prille begintijd. De toon is gezet en de belofte van Julian Sas tijdens het eerder gehouden interview lijkt uit te gaan komen: hij gaat ons trakteren op zowel nieuwe nummers, maar ook werk dat ze lang niet live gespeeld hebben.
Partners in crime
De opzet slaat aan in de zaal: het publiek reageert enthousiast, waarbij Julian Sas de mensen met zijn uitbundige mimiek nog extra aan zich weet te kluisteren. Ook op het podium hangt een positieve sfeer. Vooral tussen Sas en toetsenist Roland Bakker, in wie hij sinds enkele jaren een partner in crime heeft gevonden. De combinatie van orgel en gitaarsolo's kent een hoogtepunt tijdens Driftin' Boogie. Halverwege het nummer zweept Sas het publiek op door ze mee te laten zingen, waarna Bakker een solo speelt waarin hij een ode brengt aan de Deep Purple klassieker Lazy. Dit zijn de momenten waarvoor je naar een concert gaat.
Winter is Coming
Na hun klassieker Blues for the Lost and Found pakt Sas de bottleneck erbij. Gelukkig, want een blues concert is niet compleet zonder een dosis slide gitaar. Meteen na Tale Spreader wordt de gitaar ingewisseld voor een Gibson Firebird. Dan weten de fans: een ode aan de legendarische Johnny Winter komt eraan. Inderdaad: na Make My Water speelt de band diens versie van Highway 61 Revisited.
In de zaal zijn goedkeurende geluiden te horen over de nieuwe drummer, Lars van Elzakker: alsof hij al jaren bij de band speelt. Dat gevoel is terecht. Van Elzakker lijkt nét iets meer rock in de nummers te gooien, vergelijkbaar met wat Ted McKenna bij Rory Gallagher deed. Iets wat later in de show duidelijk wordt in een nummer als Devil Got My Number waarin de stokken als een dolle over de trommels razen. Daarmee vormt Van Elzakker samen met bassist Fotis Anagnostou een solide ritme fundament.
Stoppen op het hoogtepunt
Tijdens Sugarcup Boogie lijkt Julian Sas zichzelf nauwelijks meer in bedwang te hebben, hetgeen uitmondt in een duel tussen gitaar en orgel. Het einde van de avond is in zicht, zodra de band de Jimi Hendrix klassieker Hey Joe inzet. Sas heeft dit nummer in al die jaren zo naar zijn hand gezet dat een uitzinnige reactie van het publiek niet uitblijft.
Als toegift speelt de onvermoeibare band de Rory Gallagher klassieker Bullfrog Blues en het pompende Boogie All Around. En met dit zoveelste hoogtepunt komt er na tweeëneenhalf uur een einde aan een avond waarop zowel publiek als band hadden gehoopt. Het enthousiasme van beiden is na 25 jaar nog niet aan slijtage onderhevig. Dat belooft veel goeds voor de komende jaren.
Getagd onder
