Het ICP Orchestra is uniek in de wereld. Een kruising tussen bigband en kamerorkest, waarin blazers en strijkers op het scherp van de snede improviseren. Instant Composers Pool werd in 1967 opgericht en ontwikkelde zich tot een veelzijdig orkest, dat Amerikaanse swing koppelt aan Europese muziek, avant-garde en een gezonde dosis absurdisme. Oprichter Han Bennink wordt binnenkort 80 jaar en hoe kun je dat beter vieren dan met een optreden met ICP? En dát gebeurde afgelopen donderdag. Ugenda's Peter was erbij voor mooie plaatjes. Terloops schreef hij er ook nog iets over.
"Dat zegt iederéén nou de hele tijd tegen me", zei Han Bennink met gespeelde verontwaardiging tegen de Nijmeegse jazzmusicus en concertbezoeker die een minuut eerder had verteld dat hij 50 jaar geleden al een concert van ICP in Nijmegen had bijgewoond. Bennink is geen man van terugkijken of van geraniums. Lekker spelen met een mooie band, dat is wat hij wil. Al is er genoeg om op terug te blikken voor de meesterdrummer die met vele grootheden op het podium heeft gestaan. Luister maar eens naar de in 2020 uitgebrachte dubbel-cd met opnamen uit 1967 van de Nederlandse tournee van tenorsaxofonist Sonny Rollins. Kenners gebruiken woorden als magistraal, uniek, legendarisch en briljant om deze muziek te omschrijven.
Bennink wil geen verjaardagsfeest maar speelt het liefst met ICP. Podium JIN wilde hem dit cadeau graag aanbieden. In de Thiemeloods was afgelopen donderdag een speciale septet-editie van dit legendarische ensemble te horen. Met composities van onder meer Thelonious Monk, Ab Baars, Sean Bergin en Misha Mengelberg.
De musici van het septet van links naar rechts: Ernst Glerum (bas), Han Bennink (drums), Michael Moore (saxen, klarinet), Ab Baars (saxen, klarinet), Tobias Delius (saxen, klarinet) en Wolter Wierbos (trombone).
Links voor het podium zat verstopt achter de piano Guus Janssen
Ingetogen passages, vrije improvisaties, swingende jazz en feestelijke Zuid-Afrikaanse klanken: alles viel op zijn plek dankzij de ijzersterke ritmesectie van bas en drums, de interventies van pianist Guus Janssen en het ensemblewerk en de solo's van de blazers.
Er viel veel te beleven voor het aandachtig luisterende en soms uitzinnig enthousiaste publiek.
De meesterdrummer, die volgende maand zijn 80e verjaardag hoopt te vieren, zette deze avond niet zijn schoen op het trommelvel om de toonhoogte te veranderen en hij liep niet rond om al roffelend tegen verwarmingsbuizen en muren de klanken van de omgeving te verkennen. Gewoon lekker en gedreven spelen, hevig swingend of juist tegendraads, precies wat Sonny Rollins in 1967 zo wist te waarderen. En zijn karakteristieke mimiek is zoals altijd prachtig om te zien.
