Afgelopen zondag stond de Amerikaanse singer/songwriter Jeffrey Foucault in LUX, in het kader van een reeks concerten getiteld ‘De Ontmoeting’. Deze concerten bestrijken een breed muzikaal palet, verbonden vanuit de gedachte dat een intieme setting voor een optimale beleving kan zorgen bij zowel de muzikanten als het publiek. Ugenda was erbij.
Een donkere zaal, drie stoelen en wat kerstlampjes. Meer heb je soms niet nodig. Even later betreedt een drietal het podium. Links Jeffrey Foucault, de robuuste cowboy uit Wisconsin met de mooie liedjes. In het midden Caitlin Canty, small town girl uit Vermont, gezegend met een engelachtige stem en een natuurlijke schoonheid. Rechts de - letterlijk en figuurlijk - goedgemutste drummer Billy Conway, een ietwat knokige lange man met een mooie grijze haardos.
Het voorprogramma stond in het teken van Caitlin Canty, die zichzelf begeleidde op gitaar en daarbij werd bijgestaan door Jeffrey Foucault (tevens producer van haar laatste plaat) op sologitaar en Billy Conway op drums. Behalve dat de stemmen van Canty en Foucault samen ook erg fraai klonken, bracht het gitaar- en drumwerk van de twee heren toch wel de nodige muzikale spanning naar Canty’s composities. Hoogtepunt: een prachtige cover van Neil Young’s Unknown Legend.
Na zijn stem alvast opgewarmd te hebben tijdens het voorprogramma, was het na een pauze van twintig minuten dan eindelijk de beurt aan de meester zelf. De liedjes van Jeffrey Foucault zijn het best te omschrijven als een mix van blues, folk en country. Amerikaanse rootsrock van uitzonderlijke klasse. Je hoort Townes van Zandt, John Prine, maar ook Ryan Adams en Ryan Bingham – met minder schuurpapier op de stembanden weliswaar.
Foucault bezit een krachtige stem, met veel expressiviteit, waardoor hij het publiek in zijn nummers laat kruipen. Hij is ook een verhalenverteller, al vertelt hij zijn anekdotes ietwat onhandig humoristisch. Toch geeft deze onhandigheid zijn performance wel de juiste charme. Het gaat om de liedjes, de sfeer, de eerlijk poëtische teksten. Af en toe lachen ze naar elkaar. De drummer schudt zachtjes zijn hoofd. De zaal eet uit zijn hand. Foucault is geen popster of podiumbeest, hij is een ambachtsman: iemand die zijn liedjes zorgvuldig produceert en vertolkt.
Na een set van een uur komt het trio terug voor een schitterende toegift. Jammer genoeg bleef het slechts bij één nummer, met als gevolg dat de encore een beetje plichtsgetrouw aanvoelde en ik toch enigszins met een onbevredigd gevoel achterbleef. Bescheidenheid siert de mens, zullen we maar zeggen.
Hoogtepunten: Everybody’s Famous, Hurricane Lamp, Ghost Repeater, Heart to the Husk.
Zaterdag 13 en zondag 14 december doet Jeffrey Foucault nog tweemaal ons land aan voordat hij weer de grote oversteek maakt. Mis het niet! Voor meer informatie: http://www.jeffreyfoucault.com/tour.html
Getagd onder
