Zin in een feestje? Met een swingende bluesrevue zoals back in the good old days? De overwegend Nijmeegse band Sweet Bourbon slingert je vaardig terug in de tijd. Leren jekkie aan, buil shag in de borstzak en gáán. En hé? Wie luistert en nou ooit naar teksten van Born a Rebel.
De band Sweet Bourbon bestaat voor een groot deel uit door de wol geverfde muzikanten. Zoals Willem van der Schoof, op Hammond-orgel. De man werd in 2015 tot beste Hammond-speler van Nederland uitgeroepen. Hij heeft ook aan de wieg hebben gestaan van dit album, dat meer bluesy, of zeg maar liever blues-revue-achtig is dan eerder werk. Dat lag ergens tussen blues, pop en rock in. Nobel streven, helemaal vóór. Waarom Van der Schoof dan op geen van de strak geproduceerde nummers op dit album echt mag uithalen, eens even laten horen wat hij kan in een splijtende solo, is me dan ook eigenlijk een raadsel.
Datzelfde geldt voor René van Onna, die de lead vocals voor zijn rekening neemt, veel van de teksten schreef en leadgitaar speelt. Zijn geluid klinkt lekker precies goed uitgemixt, klaar voor de sprong naar een solo van een minuut of wat. Maar het blijft bij riffs en fillers. De andere tekstdichter, Chris Janssen is ook al zo’n door wateren gewassen muziekdier. Speelt ‘guitars’ maar nergens zet je de installatie even harder om Janssen los te horen gaan.
...mot met je ouwe heer...
Beide gitaristen zijn de zestig al gepasseerd als we de titelsong Born a Rebel mogen geloven. (“Still a rebel while I’m sixty. Moderate, but still feel young..”) Met die titelsong is al meteen tekstueel iets vreemds aan de hand, ook al is dit één van de betere teksten op dit album. De zanger beweert namelijk een rebel te zijn, maar levert daar bitter weinig bewijs voor. We vernemen dat zijn echtgenote geïrriteerd reageert (“I was born a rebel, to the annoyance of my wife”). Verder blijkt de zanger wel van enige structuur te houden en vriendelijk te verzoeken aardig behandeld te worden. Beweert over zichzelf dat hij niet lastig in de omgang is maar niet naar zijn vader wilde luisteren. Dat is het wel zo’n beetje. En daar word je dan zestig mee: mot met je ouwe heer als basis voor je identiteit als rebels type…. OK…
Dit zou een hilarisch stuk kunnen worden over de rest van de teksten. Ik ga me inhouden, maar toch: In Mrs. C, met tekst van Van Onna – de mevrouw in kwestie blijkt aangesproken te worden met Chen, maar onduidelijk is waarom ze niet zo genoemd wordt in de titel – wordt deze mevrouw opgeroepen te veranderen. Waarvan dan, lijkt een terechte vraag. Welnu: mevrouw Chen koopt alleen maar blauwe spullen en haar man vindt dat niet mooi. En verder schijnen haar collega’s soms (sometimes) bang voor haar te zijn. Dat klinkt als een prima rebel in mijn oren, maar nee: ze moet van Van Onna veranderen.
Misschien heeft hij haar dat ook wel gevraagd en is I Asked You a Question, een uitstapje naar de country, daar een voortzetting op. Maar ook dat komen we niet te weten. In deze song blijft de spreker maar herhalen tegen een dame, die daar helemaal geen zin in heeft en steeds bozer wordt, dat hij haar iets gevraagd heeft en dat ze moet antwoorden. Maar wát? Geen idee. En eerlijk gezegd: het kan de luisteraar niet veel schelen. Evenmin als de slaapwandeling waaruit de zanger wakker schrikt in Muddy Footprints: we worden in geen van deze songs binnengehaald in het verhaal, uitgenodigd om het mee te beleven. Laat staan dat er een originele zinswending voorbij komt, of een regel om mee te brullen. Het zijn dode, platte teksten.
En dan is er nog de song Bourbon For You, waaruit ik opmaak dat de mensen van Sweet Bourbon van whisky houden. Ook dat is geen verassing. En The Beast, waarin iemand het vliegtuig neemt naar Amerika om daar hard te gaan werken. Juist, ja. In Unexpected Touch blijken de zanger en zijn liefje na de daad hun onderbroeken weer aan te trekken. Sommige dingen wil je niet weten.
Covers
Er staan drie nummers van anderen op dit album; het intrigerende Sitting on Top of the World, oigineel uit 1930 van Mississippi Sheiks - en sindsdien talloze malen door verschillende artiesten opgenomen - over een man wiens geliefde hem verlaten heeft en toch is hij happy. Ook dit wordt niet verklaard maar is zo’n vreemde tegenstelling dat het wel weer grappig is. Lay Down Your Worries van Hadden Sayers is een oproep om je geen zorgen te maken en dat is altijd een goed idee. En dan is er het wel heel letterlijk ‘platte’ nummer Laying in the Alley, van Joseph Maher, een drank- en drugslied waarin het niet goed afloopt met de hoofpersoon die door verschillende voertuigen wordt overreden maar desondanks heerlijk onder invloed blijft. Dit is verreweg de meest geïnspireerde tekst van het hele album.
En ondertussen stampt die Hammond, drumt de jonge drummer, Ruben Ramirez, van Italiaanse komaf, stuwend door, zingen de Bourbonnettes, Laura van der Vange, Suzan Wattimema en Henny Oudesluijs, met zijn drietjes als een volledig gospelkoor en is er voor de gelegenheid een blazerssectie ingevlogen. Het stampt als een trein en het bouwt een feestje. Over de zang van Van Onna… ik neem aan dat het je moet liggen. Ik vind zijn tekstbehandeling niet erg intens en zijn dictie teveel die van een Nederlandse jongen die keurig Engels heeft geleerd. Daarom klinkt Sweet Bourbon mij toch steeds weer in de oren als een coverband voor feesten en partijen. Terwijl dat niet de pretentie is.
Oordeel
Wat ik denk? Ik denk dat al die coole gasten en chicks een keer of twee per week bij elkaar komen in zo’n oefenhok zoals ze er al sinds de zeventiger jaren zijn. Kinderen op bed of bij de oppas, de vaat aan kant. Dat iemand dan iets begint te spelen. Dat de rest dan inzet en er een bonkend, schuivend, swingend geheel van maakt. Slok bourbon erbij, of iets anders. Geweldige avond, en ze horen dat het goed is. En dan, als het bijna klaar is, dan zegt iemand: “Er moeten ook nog woorden bij, wie doet dat?” En dan neemt Van Onna of Janssen dat corvee op zich.
Alles overziend heeft Sweet Bourbon wederom een muzikaal stevig album afgeleverd. Professioneel gespeeld en geproduceerd met vooral grote potentie bij liveoptredens, waar het povere tekstmateriaal minder zal opvallen. Uw recensent geeft Born a Rebel een 7/10.
