De Nijmeegse band Sweet Bourbon maakt lekkere vette bluesrock in de traditie van Herman Brood. Ideaal voor feesten met iets ouder publiek dat nog weet wat dansen is. Maar tekstdichten is zelfs in de blues een kunst die aandacht vraagt.
Denk: een droogklappende drumset. Denk: een hoogpolig bastapijt, stompend en stuwend, nu en dan met een soulfull uitstapje - een scheutje Santana gemixt met een tikje Steve Vaughan. Denk een Danny Lademacher gitaartje, vol in het geluid maar wel gierend en prikkend en scheurend. Denk er een stomend Hammondorgel bij, of een blues piano. En daaroverheen komt dan de stem van René van Onno, scherpschurend maar melodieus, goed verstaanbaar. En dat alles wordt ondersteund met zinnenprikkelende backing-vocals van swingende damesstemmen… heb je een plaatje? Welkom bij Sweet Bourbon & Bourbonnettes. De Nijmeegse band bracht onlangs zijn eerste studio-cd uit, met louter eigen materiaal, Night turned into day geheten.
Herman Brood
In het begeleidend schrijven spreekt de band, in 2014 opgericht door drummer Martijn Cuypers en Chris Janssen (gitaar) van hun muziek als ‘a new blues sound’, maar vergeet dat. Want als het klinkt als Herman Brood in zijn beste tijd met hier en daar een uitstapje naar Santana, dan bevind je je in een gerespecteerde tachtigerjarentraditie, niks meer aan doen.
Sweet Bourbon is ongetwijfeld een geweldige live-act. Het is dat er zoveel mensen meedoen, anders is het ook een prima kroegband (er is een cd uit Live at Trianon uit 2015, dus daar paste het). Maar deze band verdient een groter podium, van het soort waar er in Nijmegen helaas maar weinig meer zijn: een zaaltje met een podium, niet te hoge entree, een bar met bier en spelen maar. En dat je je dan een hele avond in het zweet kunt dansen want: ja, mensen, dit is nu pas écht dansbare muziek, geen doffe discodreun die het ritme dicteert of heavy bangwerk waarop je alleen je hoofd hoeft te schudden. Dit doet je bewegen en vraagt om creativiteit.
De nummers
Deugt alles aan dit album? Nou… een nummer als Got To Say Goodbye duurt met zijn bijna acht minuten toch echt te lang, en I Don’t Care, tja… who cares? Maar dat kan een kwestie van smaak zijn. Wat denk ik wél objectief te zeggen valt is dat er vooral aan de teksten wel het een en ander kan gebeuren. Die zijn van een erg simpel niveau en heel erg recht toe recht aan. Dat stoort echt bij een verder wondermooi muzikaal bad als het nummer Swan, dat begint met: “Why do people hurt each other so bad? Seems to be human nature. Makes me and my loved ones very sad.” Jammer hè? Het is ongetwijfeld heel erg gemeend, maar het komt niet voorbij het Candelight-niveau. En dat gaat de hele cd zo door. This Year’s Destination gaat, inderdaad, over op vakantie gaan. Cool Down over iemand die het druk heeft, Kicked Me Out over iemand die… juist. En Second Wall Street natuurlijk over de Tweede Walstraat.
Een van de voordelen van Herman Brood was dat hij tamelijk onverstaanbaar zong. Een traditie waar onze eigen Frank Boeijen een heel eigen dimensie aan gaf. En in de blues hoeven teksten toch echt niet altijd hoge literatuur te zijn - al lijkt Blue Wonder wel een beetje een Dylan-imitatie -, maar toch zit er in de meeste goede rocksongs altijd wel een twist of wat, een taalvondst, een manier van zeggen die diepte aan de tekst verleent. Daar ontbreekt het dus nogal aan op deze verder uitstekend te verdragen cd.
