237 verassende bladzijdes
Na het zien van The Sound of Music ben ik helemaal fan geworden van de naam Liesel. Toen ik hoorde dat de hoofdrolspeelster van The Book Thief ook Liesel heette was ik al verkocht (en eigenlijk ook door de intrigerende trailer). Eerst ben ik het boek De boekendief van Markus Zusak gaan lezen. Maar door mijn slome leestempo was ik vrijdag 4 april, toen ik naar de film ging, pas op bladzijde 319 (van de 556 bladzijdes). Het einde van het verhaal was voor mij dus een verrassing.
Angst
Ik heb me altijd al afgevraagd hoe het zou zijn om te leven in de tijd van Hitler. De film heeft me hier een bijzonder goed beeld van gegeven. Vooral Hans Hubermanns (Geoffrey Rush), de papa van Liesel, heeft hiervoor gezorgd. Een man die zijn leven heeft te danken aan zijn beste vriend, een jood. Desondanks hangt Hans een Nazi vlag op wanneer de Führer jarig is en begroet hij toch zijn naastendorpelingen met 'Heil Hitler', puur uit angst dat zijn familie en hij anders worden gestraft! Wel moet ik erbij vertellen dat Hans een grote belofte aan zijn redder na komt. Hij schuift zijn angst weg en verbergt een joodse vluchteling in de kelder. Maar zodra het te gevaarlijk wordt, moet de jood toch vertrekken. De angst overwint.
De Boekendief
Wat is Liesel's rol in dit verhaal? Zij is de Boekendief. Haar moeder was een van de gehate communisten en bracht haar twee kinderen in veiligheid bij papa en mama Hubermanns. De broer van Liesel stierf echter voor aankomst en werd begraven naast het spoor, waar Liesel haar eerste boek stal; Het Doodsgravers Handboek. Hierna volgden nog vele boeken.
Dankzij Liesel beleef je de propaganda van Hitler, zie je hoe verschrikkelijk het leven van de anti-Duitsers was in de Tweede Wereldoorlog en ontdekt je hoe de mensen in die tijd verder leefden, terwijl ze het verschrikkelijke lot van hun familie, kennissen of buren met zich meedroegen. Ook voel je een bijzondere vriendschap tussen Liesel en haar vriend Rudy vol met geheimen, verdriet en lol. Je ziet Liesel opgroeien van een meisje huilend om haar overleden broertje tot een dame, beschermend en moederlijk voor haar naaste. Zonder het geweldige acteerspel van Sophie Nelisse (Liesel) was dit nooit zo overtuigend overgekomen!
De Dood vertelt
Ik vond de verfilming erg mooi. De beelden van het Duitse dorpje waar Liesel woonde waren geloofwaardig en indrukwekkend. Ze bleven tijdens de film ook goed het boek volgen, wat ik altijd belangrijk vind. Zo is evenals in het boek De Dood de verteller. Dat vind ik een geweldige vondst omdat de Tweede Wereldoorlog, en eigenlijk elke oorlog, maar één echte verteller heeft, en dat is inderdaad De Dood. Ik werd helemaal in de film opgenomen en volgens mij meerdere mensen. Na de film zag ik namelijk veel betraande ogen en meelevende gezichten. Een aanrader dus!
Getagd onder
