De 15-jarige Gary (Tye Sheridan, Mud) mist een mannelijk voorbeeldfiguur. Zijn vader Wade is een drankzuchtige grijsaard met een zeer misselijk randje. Een valse, rondzwervende bastaard, die de ene aframmeling na de andere krijgt. Zulke onmacht is frustrerend, en Wade uit deze frustratie door zijn gezin te terroriseren. Vooral Gary is uiteindelijk het mikpunt van zijn woede en zijn vuisten. Dan dient Joe (Nicolas Cage) zich aan; een 48-jarige ex-gevangene, met een eigen bedrijf.
De jonge hond mag in Joe’s bedrijfje komen werken en treedt een mannenwereld binnen. Er wordt gegrapt over worsten, met takken en kapmessen rondgezwaaid alsof het zwaarden zijn, en Gary mag de woede over zijn lastige bestaan gericht botvieren tijdens zijn werk. Joe mag dan met zijn eigen demonen worstelen, voor Gary vult hij het gat dat Wade nooit van zijn leven zal kunnen invullen.
Lone dog
Cage is doorgaans bekend om zijn rollen met uitbarstingen van waanzin, maar in Joe kropt hij deze juist op. En dat siert de rol, van een man die worstelt om niet te ontploffen. Joe is niet onsympathiek, maar hij is een lone dog. Iemand die zich afsluit en zijn dierlijke neigingen in juiste banen moet leiden. Hij is de tegenpool van Wade, voor wie controle een allang gepasseerd station is.
Regisseur David Gordon Green (All the Real Girls, Prince Avalanche) keert na een aantal komische projecten terug naar zijn arthouse-roots. Hij maakt in Joe gretig gebruik van symboliek met betrekking tot honden. Joe koestert zijn eigenzinnige bulldog met de naam Dog, en de alcoholische pa Wade heeft zelfs continu een jasje aan met de tekst G-Daawg. Instincten, valsheid, trouw en vriendschap zijn een rode draad, daar waar het lopende verhaal soms naar de achtergrond wegzakt.
Stroperig
De film bevat soms stroperige scènes, met een droomachtig karakter. Het is de vraag of deze elke filmkijker zullen trekken. Maar je moet er bewondering voor hebben dat Gordon Green zulke risico’s neemt; om zijn publiek dieper in de personages te laten kruipen op een manier die de plot niet voortstuwt. Want juist daarin schuilen de verrassingen en de kracht, maar ook de verschillen met die andere soortgelijke film over het Amerikaanse platteland, Mud.
Wat de film echter het meest bijzonder maakt is de dakloze Gary Poulter – die door de regisseur van straat is geplukt om in de film te spelen. Hij belichaamt volledig de vader van Gary. Wade ademt in zijn geheel het loerende onderhuidse gevaar uit, en op geijkte momenten komt dit naar buiten. Met bruut geweld.
****
