De rijke Amerikaanse toerist Chester MacFarland (Viggo Mortensen) bezoekt in 1962 met zijn knappe jongere vrouw Colette (Kirsten Dunst) het Parthenon in Athene. Een man (Oscar Isaac) staart hem aan, tot twee keer toe. Colette neemt poolshoogte. De vreemdeling blijkt een Amerikaanse oplichter, een reisgids genaamd Rydal. Toch blijkt al snel dat MacFarland ook niet helemaal koosjer is...
Een privédetective is de rijkaard namelijk achterna gereisd, omdat MacFarland de verkeerde mensen heeft opgelicht. De confrontatie loopt verkeerd af voor de detective, en Rydal wordt al snel meegetrokken in een web van intriges. Het stel neemt hem mee op de vlucht naar Kreta, in afwachting van valse paspoorten om het land uit te vluchten. Het is een verhaal dat weinig om het lijf heeft. De paspoorten zijn een zogenoemde MacGuffin, oftewel een plotvoortstuwend element dat de ruimte biedt voor karakterstudie.
Oedipus
Rydal staarde gebiologeerd naar MacFarland, omdat die hem doet denken aan de vader met wie hij een slechte relatie had. Met deze versie heeft hij duidelijk meer gemeen. Dat is de basis voor een band die zich snel ontwikkelt. Tegelijk rijst de vraag of Rydal bijbedoelingen heeft met mevrouw MacFarland; de surrogaatfamilieband krijgt daar meteen iets oedipaals. En wat is daar een betere plek voor dan Griekenland?
Regisseur Hossein Amini – scenarist van Drive – mengt zich in The Two Faces of January wederom in de thematiek van een dubieuze man die zich aangetrokken lijkt te voelen tot de vrouw van een crimineel. Ditmaal gaat het echter om de verfilming van thrillerschrijfster Patricia Highsmith, bekend van onder andere Strangers on a Train en The Talented Mr. Ripley. Dat geeft de film een extra randje film noir, een genre dat nog hoogtij vierde toen het boek werd uitgebracht.
Acteren
Het verhaal speelt zich af in diezelfde high society als die van Ripley. De combinatie met de Griekse setting doet extra sterk denken aan thrillers van de jaren vijftig en zestig. Wat de film echter vooral meeheeft, is het acteren van Mortensen, Isaac en in iets mindere mate Dunst. Zij dragen elk twee gezichten, om maar even te benadrukken aan welke Griekse god de maand januari zijn naam dankt. Het acteerwerk brengt hier de diepere thrillerlaag aan die de plot zelf ontbreekt.
En dat is niet alleen een verdienste van de acteurs; Amini weet deze zwaargewichten goed te sturen. De regisseur is nog niet zo’n hoogvlieger dat hij een verhaal van Highsmith thematisch heel sterk in beelden weet te vangen, zoals Hitchcock met Strangers in a Train en Wim Wenders met die andere Ripley-verfilming Der Amerikanische Freund. Hij doet het wel erg verdienstelijk, en dat smaakt zeker naar meer.
***
