Wie de trailer van de nieuwste film van de Dardenne broertjes bekijkt, herkent misschien al wat van de eigen stijl van het regisseursduo. Een rustige, documentaireachtige cameravoering met veel verschillende kleuren, maar geen schreeuwerige felheid. Ook is heel duidelijk de leading lady te zien: Marion Cotillard. Na haar doorbraak in Hollywood is het geen verrassing dat een distributeur een dergelijke keuze maakt. Toch blijft het een tikkeltje misleidend.
Wie zien we in Deux Jours, Une Nuit? Geen Marion Cotillard – vooruit, eigenlijk wel: we zien hoe goed ze haar eigen identiteit afwerpt. We zien alleen Sandra. Zij staat op het punt na een periode van ziekteverzuim terug te keren naar haar baan bij een zonnepanelenfabriek. En dan gaat de telefoon. Kom vooral niet terug, luidt de boodschap. En nog lulliger: Toen je weg was hebben we gestemd, of we een bonus wilden krijgen of jou terug wilden. Je bent als tweede geëindigd. Ja, crisis, hè.
Hoop
Een van de twee collega’s die wel het beste met Sandra voorheeft, helpt om een uitweg te vinden. Samen krijgen ze de baas zover dat er een nieuwe stemronde mag komen na het weekend. Sandra en haar echtgenoot hebben twee dagen de tijd om al haar collega’s persoonlijk te spreken, en hun stemmen voor zich te winnen. Sandra moet echter ook zichzelf overtuigen. Voor haar voelt het alsof ze haar collega’s onterecht manipuleert.
Onze hoofdpersoon gaat bij veertien collega’s langs de deur, elke keer met zowat dezelfde vraagstelling. Maar er is iets heel bijzonders aan de hand: achter elke ontmoeting schuilt een dieper achterliggend verhaal. Of het nou zit in een opmerking, een uitgespeelde emotie, je zit nergens naar een herhaling te kijken. Ook de stemming van Sandra wordt haarfijn uitgekristalliseerd in allerlei verschillende nuances.
Spanning
In een klassieke Hollywood-mal zou de film voorspelbaar worden, in de handen van Dardenne en Dardenne wordt ‘ie het geen moment. Je ziet de zorgvuldigheid van hun regie onder andere af aan de ingewikkelde verhaalstructuur. Misschien is Deux Jours, Une Nuit voor veel fans van de regisseurs geen favoriet, aangezien er sprake is van een onambigue protagonist. Toch is de dubbelzinnigheid allesbehalve afwezig, en zeer fijnzinnig.
Cotillard heeft eindeloze series takes moeten doorstaan; vaak wel 60 à 70 om een shot goed te krijgen. Zulke verhalen gaan ook de ronde over films van Stanley Kubrick en Terrence Malick, maar dan wel met een belangrijk verschil. Hun hoofdrolspelers zworen vaak af ooit nog met ze samen te werken. Cotillard spreekt juist van de beste werkervaring met een regisseur tot nu toe. En dat zie je terug. Deux Jours, Une Nuit is een rijke en uitgebalanceerde film, met een intiem verhaal dat zeer diepe gronden aftast.
*****
