Afgelopen weekend was de start van de elfde editie van festival de Oversteek, met wederom een gevarieerd aanbod op het gebied van muziek, dans, theater, kunst en natuur op tal van locaties aan die andere kant van de Waal. Voor wie het heeft gemist is er een herkansing voor op 7 en 8 september.
Ik sta al vroeg (eigenlijk te vroeg) klaar om mijn polsbandje op te halen voor een culturele buitendag. Ik ben zelfs de eerste! Het geeft me wel even de tijd om het blokkenschema nog eens goed door te nemen. Want als ik mijn voorkeuren wil zien, is het puzzelen hoe laat en waar wat is. Ik laat me vandaag verleiden door (muziek)theater en dans.
Amira
Als ik naar de botenloods loop voor de openingsact van Amira en Nadia blijkt het rustig. Dit is een groot contrast met de vele honderden bezoekers bij de aftrap van het jubileumjaar in 2018. Is dit festivalvermoeidheid? Of is er gewoon te veel te doen dit weekend? Amira al Rawi is in ieder geval klaar 'in' haar eigen podium, een kleine glazen 'kooi' die haar bewegingsvrijheid in diverse opzichten drastisch beperkt. Een strijd tussen normen en waarden? Op zoek naar de vrijheid? Het leven met twee culturen en de afwezigheid van haar moeder in deze ontwikkeling speelt een belangrijke rol in haar voorstelling. De vloeibare dans met een letterlijke beperking is fascinerend. Amira danst zich een weg uit de kooi, zoekt daarbuiten schuw haar plaats en ontdekt de bevrijding.
Perspectief
Voor de tweede act hoeven we niet lang te lopen. Een deur verder in dezelfde botenloods staat Brother Till & Die Hooflig klaar. De grote garagedeur klapt dicht en het is even pikkedonker. Dan knallen de klanken van de muziekperformance van de broers van Till en de Zuid-Afrikaanse rapper Lee-Ursus Alexander, door de enorme loods. In een visuele entourage met bewegende beelden en opzwepende, elektronische ritmes zingen de mannen over begrip en onbegrip, zwart en wit, onrecht en uitsluiting en stadspleinen voor verzoening. Een aanklacht tegen de witte superioriteit? Een onoverbrugbare kloof? 'Ons Perspectief' is verrassend en gedurfd en heeft perspectief voor de toekomst.
Monsters
Even bijkomen in de zon bij café de Zon met een kop thee en een tosti, met op de achtergrond de heldere stem van Aafke Romeijn. Het luide applaus maakt duidelijk dat het publiek het waardeert. De volgende verrassing is in het Bastion. De leegstaande hal onder de Waalbrug heeft nog steeds geen bestemming. De enorme ruimte met vierkante pilaren biedt tal van mogelijkheden aan makers. De dansers van Sophie Mayeux beperken zich echter tot een podium van een paar vierkante meter. Verpakt in folie kronkelen de goudkleurige 'monsters' over de dansvloer op muziek die me sterk doet denken aan Philip Glass in Koyaanisatsi. De organische bewegingen en mime-achtige effecten zijn apart en indrukwekkend.
Koken aan de Waal
Met Frank Antonie van Alphen lopen we naar de Waal voor het verhaal van de Kaaisjouwers, straatarme dagloners, die in de vorige eeuw letterlijk de welvaart naar het centrum sjouwden. Onderweg naar onze laatste voorstelling blijven we even staan bij de locatie Koken aan de Waal. Kruidkoek en stadsdichter Joost Oomen, spelen een mix van jazz en rock met improvisatie en humor. Het terras is vol en het publiek laat zich verrassen door de muziek en theatrale uitspattingen. In onze allerlaatste muziektheatervoorstelling, I sensitive, staat centraal dat wij mensen altijd meer en heftiger willen. Enige vorm van herkenning bij dit thema is wel aan de orde met alle prikkels en mogelijkheden in deze tijd. Goed thema dus maar echt prikkelend was de voorstelling niet.
Op zaterdagavond 7 en zondag 8 september weer een nieuw programma op nieuwe locaties tijdens editie Oost.
Getagd onder
