Sinds eind januari is Heidi Koren de nieuwe Nijmeegse stadsdichter. Daarmee nam ze de pen over van Wout Waanders. Ik ben uiteraard benieuwd naar haar. Wie is Heidi, wat is haar passie, drijfveer en waar begon haar liefde voor poëzie? En natuurlijk zijn we vanuit Ugenda benieuwd naar de invulling van haar rol als stadsdichter de komende twee jaar.
Blij was ze zeker toen de stichting Literaire Activiteiten Nijmegen haar benaderde met het verzoek de komende twee jaar stadsdichter te zijn. "Het voelt wel sjieker als je er niet zelf om vraagt, maar gevraagd wordt. Ik vind het dan ook echt een erebaantje", komt er wat trots uit. Heidi debuteerde in 2015 met haar bundel Gedachten over een mogelijk einde. Daarnaast geeft ze poëzieles op scholen. Haar hart ligt niet bij het een of het ander: "Voor mij is het onmogelijk kiezen tussen genres. Ik zie mezelf als schrijver en dat zijn soms korte verhalen, dan een boek, een blog en door alles heen de poëzie. Het een is niet méér of minder dan het ander. Eigenlijk werkt het bij mij omgekeerd; ik kijk wat het beste past bij wat ik wil vertellen."
Het schrijven begon bij Heidi al als kind, door dagboeken bij te houden. Als snel ging ze songteksten uitschrijven. "In mijn jongere jaren waren er weinig songteksten te vinden. Soms zaten er teksten in het hoesje van de CD, maar over het algemeen genomen was het moeilijk te vinden. Ik wilde weten waar de nummers over gingen dus pluisde ik, met mijn koptelefoon op, de songs regel voor regel uit. Ik bewaarde alles keurig netjes in een mapje en zong vervolgens ook graag alle nummers mee en was blij dat ik zong wat er ook daadwerkelijk werd gezegd. Vervolgens ben ik in mijn dagboek ook in de stijl van de songteksten gaan schrijven, niet bewust, dat gebeurde gewoon. Achteraf denk ik dat het uitwerken van de teksten mijn kennismaking met poëzie was."
Herstel
Vanaf 2019 geeft ze les over poëzie op scholen. "Dat ontstond eigenlijk voor de lol. Mijn kinderen zaten op de basisschool en de juf vroeg me iets met poëzie te doen in de klas. Ik ben toen gaan nadenken wat ik de kinderen wilde meegeven. Daarom ben ik in mijn lessen vooral gaan richten op het maakproces; hoe ervaar je dingen, wat neem je waar en welke onderwerpen horen daarbij. Ik vind het van belang dat kinderen nadenken en dat wilde ik meegeven. Dus wat ze maken vind ik van minder belang, maar wel het proces.". Nu komen we bij haar opdracht als stadsdichter. Wat wil en kan ze voor Nijmegen betekenen in haar rol als stadsdichter? "Ik heb twee doelen en een daarvan is educatie. Ik ga werken aan een kant en klaar project voor alle scholen gericht op kunsteducatie, waarvan poëzie uiteraard een onderdeel is. Het project is zowel voor basis- als voortgezet onderwijs. Dat wil niet zeggen dat ik alle scholen bereik maar het is wel mijn streven. Ik hoop dat samen te doen met o.a. de bibliotheek, die al veel doet op scholen.
Mijn tweede onderwerp is herstel, een onderwerp dat goed aansluit bij de huidige tijd. Hoe ga je om met een crisis of tegenslag? Iedereen krijgt daar in meer of mindere mate mee te maken en in welke mate ben je in staat te herstellen? Kijk naar een stuk gelopen huwelijk. De een komt er nooit meer overheen en een ander pakt na een jaar de draad weer op. De verschillen zijn groot en ik vind het interessant daarop in te zoomen, te kijken of er algemene dingen zijn die we elkaar kunnen aanreiken om een stapje verder te komen. Ook hierover ben ik in gesprek met andere makers. Maar hoe het er precies gaat uitzien, kan ik verder nog niet veel over zeggen. Daarvoor is het nog te vroeg. Ik denk wel dat ik het fijn vind om in gesprek te gaan met mensen uit de stad, bijvoorbeeld over verlies of verslaving. En ook met professionals die hulp verlenen. Ik wil het breed bekijken en op een kunstzinnige manier aanpakken.
Creatieve oerbehoefte
Haar debuut in 2015 Gedachten over een mogelijk einde was voor Heidi een persoonlijke doorbraak. Door praktische omstandigheden was ze vooral bezig met geld verdienen, maar naarmate de leeftijd iets vorderde kwam er meer ruimte en startte ze met de schrijversvakschool. "Vanaf toen ben ik er serieus werk van gaan maken. Want eigenlijk wilde ik mijn hele leven alleen maar schrijven. Ik laat me daarbij inspireren door de menselijke psychologie. Wat gebeurt er, waarom doe je dit of dat? Ik probeer voortdurend te snappen wat er gaande is op de wereld. Ik voel soms de behoefte om ergens voor een langere tijd, alléén te zijn, om te schrijven, maar dan heb ik niet de interactie, mis ik mijn inspiratie. Dus ja...ik was heel blij met mijn doorbraak. Schrijven hoort bij mij, bij mijn denkwijze, het is de essentie van mijn leven. Zonder schrijven ben ik niet volledig. Bovendien betekent schrijven ook dat ik veel lees. Literatuur biedt mij tijd, ruimte om dingen tot me te nemen. Je kan het weer weg leggen als je even tijd nodig hebt. Dat past me goed. Met een film lukt dat niet, dat gaat door." Toch verwacht Heidi dat ze zich ook goed zou vermaken als ze niet schrijft. "Dan moet er wel iets anders zijn, iets creatiefs waar ik mijn behoefte kwijt kan. Want het is voor mij wel een oerbehoefte om iets creatiefs te doen."
Getagd onder
