Het witte konijn van Alice tikte donderdagmiddag op zijn klokje; ik moest opschieten want het was weer tijd voor een avontuur op de Groene Heuvels in Beuningen. Jawel, de tijd om ons in een konijnenhol te laten vallen in een sprookjeswereld vol toffe artiesten, fijne mensen, goed eten en heerlijk weer. Down the Rabbit Hole stond afgelopen weekend weer voor de deur. Het was warm, eerlijk: ik heb gezweet op plekken waarvan ik niet eens weet dat ik daar kon zweten, het was stoffig en vermoeiend maar het was vooral honderd procent genieten.
Vrijdag:
Ik sta al vanaf donderdagmiddag op de camping maar het echt festival begint zoals ieder jaar pas op vrijdag. Gisteren ben ik na de WK-wedstrijd België-Engeland en de barbecue op tijd naar bed gegaan zodat ik fris en fruitig – voor zover dat mogelijk is op een festival – op vrijdagmiddag aanwezig kan zijn bij het eerste concert van Curtis Harding.
Curtis Harding laat op zich wachten – Teddy Widder
Nadat ik mijn plekje heb gevonden in de drukte vraag ik me toch af of ik bij het juiste concert sta. Het logo op het drumstel lijkt niet op dat van Curtis en het is inmiddels half drie en we zien hem nog niet op het podium. De mensen in het publiek staan ook met een vragende blik. Helaas blijkt dat zijn vliegtuig vertraging heeft vanuit Barcelona waardoor hij om half vijf in een andere tent zal spelen. Nadat hij om half vijf wederom is afgelast wordt voor het optreden van Queen Of The Stone Age toch nog omgeroepen dat hij speelt in de Fuzzy Lop, om kwart over twaalf. Helaas moet ik dit muzikale talent missen voor een te gekke show van QOTSA.
Knuffelbeer Dave Budha - Bossa Nova
Na het knallende concert van de heren van Claw Boys Claw, die Harding vervangen, haast ik me naar de Bossa Nova om even tot rust te komen bij het concert van Dave Budha. Het mooie, kleine huiskamertje midden in het bos zit al aardig vol als ik aankom. Er staat een wat gezette jongen achter de microfoon, met krullen die af en toe heen en weer zwiepen, nu snap ik waarom hij Budha heet. Zijn nummers zijn poëtisch en worden door de klanken van de synthesizer, piano en gitaar extra lieflijk. Daarbij komt nog dat hij zich kwetsbaar opstelt. Hij laat voor het nummer Je Kent Mij weten dat hij teringzenuwachtig is, wat nergens voor nodig is want het is gewoon goed. Eigenlijk draagt de hele sprookjesachtige setting bij aan de knusse sfeer. Minpuntje is dat over die heerlijke stem – die prachtig naar voren komt wanneer hij een akoestisch nummer samen met Reinbaard zingt – een ontieglijke laag autotune wordt geflikkerd. Zonde van het talent.
Dave Budha - ©Matthijs Mekking
Verwarring tijdens MGMT – Hotot
Ik wil graag een goede plek bij het concert van MGMT ondanks ik eigenlijk maar twee van hits ken (Kids en Electric Feels). Ik sta middenvoor en ik kan tussen precies tussen de hoofden door het podium op kijken. Er hangt een grote discobal en de gele clown – die op de cover van hun laatste album staat – wordt opgeblazen, de visuals zijn nogal chaotisch en in het begin snap ik het gewoon niet zo goed. Waarom zoveel verwarring zaaien met het decor? Nou, omdat de psychedelische nummers van MGMT dat ook zijn. Ik weet niet goed of ik het mooi vind of juist niet. Halverwege het optreden zet de band Electric Feels in. Mensen dansen, springen en er wordt meegezongen. Ondanks het geluid, dat af en toe niet zo goed is, overtuigd van hun kunnen. Bij het nummer Kids weet de frontman de spanning op te bouwen wanneer een groepje Duitsers naast ons het hele publiek dat voor de Hotot staat naar beneden heeft gekregen. Helaas duurt het iets te lang voor de climax van het nummer wordt ingezet en staat iedereen met zere knieën weer op voordat er echt gesprongen kan worden. Jammer, want dat had het helemaal afgemaakt. Een waar feestje, en dan moet Queens Of The Stone Age nog komen.
Queens Of The Stone Age maakt het publiek gek- Hotot
MGMT is nog maar net afgelopen of het publiek verzamelt zich alweer voor het hoofdpodium. Het duurt nog ruim een drie kwartier voor de mannen van QOTSA het podium zullen betreden maar iedereen wil een goed plekje. Tip: ga als meisje van 1,63m niet in vooraan staan bij een QOTSA-concert als je moet recenseren. Ik ben anderhalf uur lang bezig geweest zwetende testosteronbommen te ontwijken in moshpits. Enfin, ik leef nog. Singing in the rain wordt afgespeeld en het applaus welt aan. Na een korte intro komt de band op. Zo druk als het decor was bij MGMT, zo rustig is het bij Queens. Drukte hebben ze ook niet nodig, want ze zijn muzikaal knettergoed. De witte lampen geven een duistere sfeer, iets wat hun muziek ook wel heeft. Josh Homme – de frontman – komt op en het eerste nummer wordt ingezet. Na nog geen minuut sta ik al midden in een pit van motherfuckers, zoals Homme zou zeggen. Tja, wat ik verder van het concert vond? Ja, lekker wel. Het geluid van de scheurende gitaren en de harde drums, het was allemaal superstrak op elkaar ingespeeld en de dynamiek tussen de bandleden was fantastisch. Gelukkig werd No One Knows nog gespeeld (Yes! Eindelijk een nummer dat ik ken.) en kregen we de mooie woorden “It matters that we are together right now”, nog mee. Terecht dat dit de afsluiter van de vrijdagavond is, lekker ruig.
Dank je wel voor de experience van een echte rockchick zijn. Op naar dag twee, eens kijken of dat net zulke te gekke momenten zal opleveren.
Door: Evelien Rothuizen
Helaas kon ik mezelf niet in tweeën splitsen dit weekend en niet alles zien wat ik wilde. Gelukkig was daar mederedacteur Matthijs om me op vrijdag, zaterdag en zelfs zondag even uit de brand te helpen. Vandaag recenseerde hij De Jeugd van Tegenwoordig.
De Jeugd van Tegenwoordig
De Jeugd van Tegenwoordig zijn samen met Wende special guest op deze editie van Down the Rabbit Hole. Naast het reguliere optreden doen Faberyayo, Vieze Fur en Willie Wartaal nog een tal van andere performances op het festival. Zo wordt er gedraaid op een seksueel relevant feestje, verzorgt WiWa een talkshow, kun je luisteren naar een podcast van Yayo en Sef, en kijken naar De Paradijselijke Tuin: een kunstwerk van Vieze. Wende geeft in haar voorspel ook een talkshow, draait met Joost van Bellen, vertelt erotische verhalen en leidt de mensen naar het eerste optreden op de Hotot, die van de Jeugd van Tegenwoordig.
Het optreden is een geweldige festivalopener, DJVT heeft al een dozijn hits die het hele veld in de juiste sfeer brengt. Wat opvalt is dat WiWa er in eerste instantie niet bij is, hij heeft een ongeluk gehad. Maar hij is er gewoon bij: na het eerste nummer wordt hij in een rolstoel op het podium geduwd.
Moeiteloos laat De Jeugd het publiek chillen op Wittewijnmuziek en springen op Gekke Boys. Als Sterrenstof voorbij komt staan zelfs de mensen die in het gras hangen even op om te dansen op de monsterhit.
Door: Matthijs Mekking.
Zaterdag:
Na een verfrissende duik in het water sta ik alweer klaar voor het eerste concert van de dag. Een zeskoppige Franse psychedelisch rockachtig band La Femme heeft deze middag mijn aandacht getrokken. Maar ook First Aid Kit, Anderson Paak en David Byrne staan op het lijstje vandaag.
De arrogantie van La Femme – Teddy Widder
Ik ben onwijs fan van de Franse taal en muziek dus mijn verwachtingen zijn hoog. Maar helaas ben ik teleurgesteld door deze toch wel zonnige verschijning. Ten eerste is het geluid vandaag nog niet helemaal optimaal. Af en toe pik ik een Frans woordje op maar ik krijg niet mee waar het echt over gaat. Verder staat me de uitstraling van de zangeres, die een vrolijk gekleurde blouse en een blauwe baret op heeft, me totaal niet aan. Hoe vrolijk de kleren, zo arrogant de uitstraling er kan bij niemand een lachje vanaf. Ook wordt er nauwelijks contact gemaakt tussen de bandleden onderling en al helemaal niet met het publiek. Nadat ze een halfuur gespeeld hebben ben ik er klaar mee, ik heb nog steeds het idee dat ik nog naar hetzelfde nummer aan het luisteren ben. Veroorzaakt door het feit dat er drie man zijn die allemaal een synthesizer bespelen plus het drumritme lijkt bij elk nummer hetzelfde. Ondanks alles zijn ze niet super slecht maar ik verlaat toch met lichte teleurstelling de tent.
Het sprookje van First Aid Kit – Teddy Widder
First Aid Kit is een waar sprookje, echt een oppepper na de teleurstelling eerder deze dag. Eerst komen de drummer, gitarist en toetsenist het podium op; drie stoer uitziende mannen. Er wordt al flink geapplaudisseerd, maar het publiek gaat helemaal los als de twee Zweedse zusjes, Johanna en Klara Söderberg, hun entree maken. Zonder enige moeite pakken ze het publiek in, het zijn net twee sirenes die met hun stemmen het publiek weten te verleiden tot een feestje. Ze zijn onwijs goed op elkaar ingespeeld en van hun vlekkeloze tweestemmigheid krijg ik kippenvel.
Een ware verrassing wanneer de band van tamelijk rustige countrynummers Rebel Heart en It’s a shame ineens wat stevigere nummers speelt zoals Wolf. Volgens de in dromerige jurken geklede dames zijn we er uiteraard niet alleen om te luisteren, maar mag er ook geheadbangd worden. Bij het eennalaatste nummer Fireworks blijkt dat niet alleen de zusjes over een groot muzikaal talent bezitten. De toetsenist weet het publiek nog even in te pakken met zijn trompetspel. Als afsluiting wordt hun megahit My Silver Lining nog gespeeld, en het publiek danst en zingt. Hoe warm het ook is, en hoe vol de tent ook staat; iedereen doet vol overtuiging mee. Wat een energie en een goed gevoel geeft deze band, zeg. Ik ben benieuwd of de rest van de dag ook die fijne energie met zich meebrengt.
David Byrne begrijpt het: Less is more – Hotot
Wanneer ik bij het hoofdpodium aankom is het al flink druk en ik zie dat de zanger van de Talking Heads al op het podium staat, met iets wat lijkt op hersenen. Het is al begonnen en David begrijpt het. Less is more. Het decor bestaat uit alleen grijze draden die naar beneden hangen. In grijs pak en op blote voeten staat het geoliede motortje van de dertienkoppige band nooit stil. Wat heel tof is, is dat hij als een van de weinige artiesten niet met een handmicrofoon zingt waardoor Byrne verhalenverteller is van zijn eigen toneelstuk. Elk nummer vertelt een verhaal ondersteund door de fenomenale choreografie van de drie dansers, maar ook door de hele band. Er is een fantastische afwisseling tussen wie er waar en wanneer op het podium staat. De ene keer is het alleen Byrne met zijn drie dansers en wordt hij als een soort Jezus gedragen, dan staan ze met de hele band in een rij synchroon te dansen en komen af en toe de percussionisten naar voren voor een solo. Wat ik onwijs knap vind is dat er anderhalf uur lang gedanst, gezongen en gespeeld wordt en er geen autotune of wat dan ook aan te pas komt. David is een poëet die een feestje weet te bouwen.
De sfeer die hij met zijn band weet neer te zetten waait over naar het publiek. Iedereen die om mij heen staat gaat bij elk nummer totaal los en weet alles ook mee te zingen. Elk nummer raakt je, maar vooral het laatste nummer dat wordt gespeeld zet je even aan het denken. Het is een cover van zangeres Janelle Monae – Hell You Talmbout – een liedje waarin de namen worden opgenoemd van Afro-Amerikanen die zijn overleden door wetshandhaving en/of raciaal geweld. Dan opeens is het voorbij, geen toegift, helemaal niks. Een beetje verbouwereerd blijf ik achter, dit is een van de vetste shows die ik ooit heb gezien en dan moet Anderson Paak nog komen. Holy….
David Byrne - ©Paul Thijssen
Het feestje van Anderson .Paak – Hotot
Gelukkig is de geweldige dag nog niet voorbij en staat me nog een onwijs vet optreden te wachten van een van mijn favoriete artiesten van dit moment. Wat ben ik ontzettend blij dat ik dit mee mag maken. Anderson .Paak. Dit is toch wel de show waar ik het meest naar heb uitgekeken. Hij komt iets te laat op maar, hé, niemand vindt het erg, want hij is er tenminste. En vanaf het moment dat hij op het podium staat met zijn frisse, oranje mutsje, zonnebril, oranje, korte broek en hoge sokken is het ook meteen aan. Hoewel er een chille vibe hangt onder het jonge publiek gaat iedereen toch volledig uit zijn plaat. En het enthousiasme vanuit het publiek wordt beloond door een enorme bom aan energie en goede muziek. Hij springt en danst, is super dankbaar naar zijn publiek en weet ons helemaal in te pakken met zijn drumsolo’s. Paak vindt dit zijn fijnste optreden sinds zijn album Malibu twee jaar terug uitkwam. Het mooie is dat iedereen in de band zijn eigen momentje krijgt. De toetsenist, een grote donkere man met een peuk in zijn mond, geeft een fantastische solo – hij speelt iets van Dr. Dre en andere klassiekers – om vervolgens een nummer van .Paak in te zetten. De gitarist krijgt ook zijn speeltijd, er heerst grote gunfactor, maar toch blijft .Paak de ster van de show.
Tijdens zijn nummer The Season/Carry Me wisselt hij, net zoals bij meer nummers op de avond, zijn plek vooraan op het podium in voor een plekje achter het drumstel. Waar hij zingt en drumt tegelijk; een van de moeilijkste combinaties. De enige tegenvaller die ik me deze avond kan bedenken is de cameraman die de helft van de show voor de knappe kop van het muzikale talent staat, waardoor ik verplicht ben naar het scherm te kijken.
Tijdens zijn nieuwe single Bubblin gaat het publiek wederom los. In tegenstelling tot MGMT de vorige avond krijgt .Paak zijn publiek wel met zijn succes omlaag en weer omhoog, en ook de andere momenten van publieksparticipatie gaan prima. Hij is ontroerd en valt even stil wanneer we hem weer overspoelen met een applaus dat meer dan verdiend is, als je het mij vraagt. Terwijl het nummer Luh You, naar Paaks zeggen een nummer dat “something fort he lovers” is, wordt gespeeld kan ik het alleen maar met de tekst “I think I love you fuck that, I know I do” eens zijn. Hij houdt van zijn publiek en wij houden van jou, jij muzikaal wonder. Veel te snel is de anderhalf uur alweer voorbij. Wat een show, wat een man, wat alweer een fantastische dag. Met een wee gevoel kijk ik uit naar de zondag, het is alweer bijna voorbij, helaas.
Door: Evelien Rothuizen
Ook op zaterdag kreeg ik enige ondersteuning van Matthijs, die een aantal verschillende punkbandjes afging en daar wel iets van vond:
Na een overwegende rustige eerste dag biedt de Fuzzy Lop op zaterdag wat meer beweeglijkere muziek. Van het ruige IDLES tot aan het feestelijke Muyayo Rif, van het wereldse Togo All Stars tot aan het rommelige Oh Sees: stil staan is vandaag geen optie.
Muyayo Rif
Ieder jaar staat er wel weer een bandje waar je van te voren weet dat de hele tent van begin tot eind aan het springen is, zoals Che Sudaka of Dubioza Kolektiv. Muyayo Rif, het latin/balkan/skapunk bandje van dit jaar, en inderdaadal bij de eerste tonen staat de hele tent al op zijn kop. De verstikkende hitte weerhoudt niemand ervan om zich volledig over te geven aan de dampende balkanbeats. Een knappe prestatie van de band, maar ook zeker van het publiek. Down the Rabbit Hole is dan wel weer slim genoeg om fans van dit genre niet te verzadigen – het aanbod van deze bands beperkt te houden – en te laten snakken naar een feestje.
IDLES- ©Matthij Mekking
IDLES
De Britse band IDLES is van een ander kaliber. De debuutplaat Brutalism is heerlijk rauw en keihard en mag je gerust een van de beste punkplaten van dit tijdperk noemen. Live gaat het er nog twee keer zo ruig aan toe. Vol overgave stuitert en rolt de band over het podium, en die energie slaat over op de mensen. De halfvolle tent ontaardt in een grootse pit en een stukje All I Want For Christmas (Mariah Carey) wordt luidkeels meegezongen. Op het einde wordt er een jongen uit het publiek getrokken die op de gitaar mag raggen. De gitarist zelf steelt een deel van de drums en slaat al rennend
op de bekken. "Well Done!"
Door: Matthijs Mekking
Zondag:
Lichtelijk brak van de vorige avond sta ik alweer om 8 uur naast mijn tent. Helaas moet ik het ochtendprogramma missen omdat ik zelf een optreden heb. Gelukkig is Matthijs net zo’n vroege vogel als ik en staat hij bijtijds op om te gaan kijken en luisteren naar Wende en The Breeders.
Wende
Wende Snijders presenteert haar show Mens, waarin ze filosofeert over de status van de mens: Zijn we nog wel verbonden met elkaar? Leven we niet te veel in angst? Wende is al een heel weekend bezig met randactiviteiten: als ceremoniemeester, verhalenverteller en talkshowhost heb je haar al een paar keer eerder kunnen zien. Zo heeft Wende al heel wat Rabbits ontmoet en concludeert ze dat er nog wel hoop is voor de Mens.
Eerst wordt iedereen wakker gemaakt met het Voorspel, waar Joost van Bellen loeiende beats uit de Teddy Widder stampt. De BPM wordt langzaam vertraagd om in het ritme van Wende te komen en gaat vloeiend over in Deze Gin. Een theatrale show die poëtische chansons moeiteloos mixt met electropop roept verschillende emoties op, en bij enkelen rollen de tranen over de wangen.
Wende predikt wellicht geen blijheid, maar wel weemoed en hoop, en dat word gewaardeerd op de zondagochtend.
Wende- ©Matthijs Mekking
The Breeders
The Breeders kennen we toch vooral de indiehit Cannonball. In 1995 ging het mis toen Kelley Deal de band verliet vanwege een drugsprobleem, en ondertussen is de band alweer een paar keer herenigd en uit elkaar gegaan, maar op dit moment is alles weer koek en ei. Terwijl vermoedelijk veel jonge feestgangers hun roes uitslapen, staat de 90's-generatie klaar op de Hotot. "Breakfast with
The Breeders". Er wordt vrolijk meegedanst op Divine Hammer, en iedereen luistert aandachtig naar het rustige Off You. En natuurlijk komt Cannonball voorbij en wordt men ook nog getrakteerd op Gigantic (Pixies-cover). Kortom; de moeite waard om vroeg op te zijn gestaan.
Door: Matthijs Mekking
Uitbrakken bij Alfa Mist – Bossa Nova
Ja, ik weet het, uitbrakken bij Alfa Mist om 16:30u. Veel mensen zijn deze zondag alweer een tijdje gaande, maar anderen komen net vanuit hun tent het festivalterrein weer oprollen, en zoeken de rust in het idyllische huiskamertje. Het zit om 15:45u al helemaal vol als ik aankom. Mensen op de overdekte, houten tribunes zoeken schaduw, of gewoon een plekje om te chillen. Op het podium staan al piano’s, de trompettist is al aan het soundchecken, en ook de bassist, drummer en de gitarist, waardoor het lijkt alsof het al is begonnen. Het wordt alsmaar voller en om 16:30 zit het nog voller dan net. Er zitten zelfs mensen in de stellages weg te dommelen. Al het optreden begint droom ik eigenlijk direct weg. Een prachtige trompetsolo en een fenomenale gitaarsolo dwarrelen mijn oren binnen en gedachten worden vervangen door de jazzklanken. Alle nummers lopen zo geleidelijk in elkaar over dat het een lange jamsessie lijkt. De nummers zijn mellow maar toch speels door de Mist die met zijn pianospel het ritme af en toe verstoort. Ik vind hem een beetje de Paak onder de pianisten.
Na alle relaxte nummers waarschuwt hij dat er nu een rapnummer tussendoor komt, maar dat verbreekt de chille vibe die er hangt niet. Ik zie een mix van jong en oud publiek, veelal met gesloten ogen, snoet richting de zon. Gastzangeres Dagha Green zorgt ook nog even voor een prachtig nummer. Haar warme stem laat je volledig wegdromen, neemt je mee in de sprookjesachtige sfeer die het hele weekend hangt. Het is bijna als een slaapliedje dat je moeder je toezingt, maar je valt er niet door in slaap, want daar is het te catchy voor. De trompettist trekt je net elke keer weer even uit de droomwereld door rustig zijn volume op te bouwen en dan net even iets harder te eindigen. Een heerlijk begin van de dag, of misschien een heerlijke pauze. In ieder geval even tot rust komen in de hitte met de jazz van Alfa Mist.
Alfa Mist- ©Paul Thijssen
Franz Ferdinand – Hotot
Na een korte pitstop op de camping snel ik me weer naar het festivalterrein voor Franz Ferdinand. Eerst nog snel even een bord pasta en daarna in het zonnetje tussen het publiek staan. Ik weet niet wat het is, maar de energie lijkt eruit te zijn. Niet bij de band, want die is hartstikke aan. Ze trappen af met hun nummer Do You Want Me. Misschien ligt het wel aan mij dat ik het niet voel, want de mensen om me heen staan toch echt wel te dansen en te zingen. Dat vind ik toch wel verrassend na drie dagen weinig slaap, drank en de volle zon. Hoewel het geluid soms wat minder is, is de band muzikaal toch echt wel sterk. Leadzanger Alexander Kapranos en gitarist Nicholas McCarthney zijn goed op elkaar ingespeeld en staan op een gegeven moment rug aan rug met elkaar te spelen. Het laatste nummer This Fire knalt eruit en Kapranos weet het publiek om zijn vinger te winden met zijn opzwepende gitaarspel. Een vrolijke boel nog zo vlak voor de afsluiter Nick Cave. Het is feest met een dubbel gevoel, het geweldige weekend is bijna over maar toch is het genieten.
Meester van de climaxen Nick Cave – Hotot
Oké, ik heb gezegd dat ik naar het optreden van Anderson .Paak het meeste uitkeek, maar ik moet zeggen dat het concert van Nick Cave me ook wel heel erg aansprak. De getergde poëet met zijn rauwe stem en zijn lange zwarte haar. Ja, dat is wel iets waar ik me in kan vinden; ik ben zelf ook een poëet met een wat duistere kant af en toe. Heel het veld staat vol en ik heb een plekje weten te bemachtigen in het publiek, tussen alleen maar stelletjes en lange mensen. Hoera, wat een feest. Niet dus. Maar goed, ik heb voldoende uitzicht op de schermen. Er wordt gejoeld en geklapt en Nick Cave en The Bad Seeds komen op. Verward als Cave zijn eerste nummer inzet maar hij niet verschijnt op camera. Tuurlijk, heb ik weer. Nou ja, uiteindelijk gaat het om de muziek. Dan verschijnt hij toch wel. Hij lijkt stiekem een beetje op een vampier, vooral wanneer hij zegt: “The daylight is fucking terrifying.”
Met zijn stem en toch wel vaak donkere nummers weet hij het publiek stil te krijgen. Echt stil, het hele veld voor de Hotot zegt geen woord meer. Voor zover ik weet is dat nog geen enkele artiest gelukt dit weekend. De handen gaan tijdens Red Right Hand de lucht in en wanneer Into Your Arms een van de enige lieve en niet harde nummers wordt ingezet, staan alle stelletjes om me heen ineens te kleffen. Nick Cave is toch wel de meester van de climaxen, elk nummer begint zweverig en verdrietig, je voelt de pijn die hij doormaakt, en dan ineens gaan de drums erin. Hij leeft zijn nummers echt, hij gaat haast elke keer op zijn knieën alsof hij zijn schepper met zijn muziek om vergiffenis vraagt. Elk nummer vertelt, net als bij Byrne de vorige dag, een verhaal. De show is helemaal af wanneer er mensen uit het publiek het podium op worden getrokken. Eerst een jongen die duidelijk niet weet wat hem overkomt. Daarna nog twee meisjes, een van de meisjes toont ballen en gaat en ware yeah-strijd met Cave aan. De hele show blijft een duistere sfeer houden, maar het is zo onwijs goed. Het pianospel van Cave is fantastisch. Een van zijn gitaristen, met een lange baard, steelt de show met zijn viool, die hij de ene keer bespeelt als een gitaar en er de andere keer als een malle overheen strijkt met zijn strijkstok. Bij het laatste nummer, Push The Sky Away, moet ik toch wel een traantje laten. Potverdomme, wat een fantastische ervaring was dat zeg. Een heel andere afsluiter dan de rest van de dagen. Geen feestje, maar een melancholisch, muzikaal verhaal waar Cave de dirigent van is. Hoeveel woorden ik er nu ook aan vuilmaak, zo weinig zijn er eigenlijk om het echte gevoel te weergeven en ik ga heel cliché zeggen; je had erbij moeten zijn, echt waar.
Het was een weekend vol feestjes, maar ook melancholie en liefdesliedjes. Ik heb poëten aan het werk gezien en kneiterharde rockers. Een divers weekend, niet alleen wat betreft muziek, maar ook qua eten en mensen die ik heb gezien en leren kennen. Niks was gelukkig echt slecht. Kortom; de drie dagen waren prachtig. Genieten van het mooie weer, het lekkere eten en de fijne muziek. Gelukkig hebben we de foto’s en de herinneringen nog. En Alice, volgend jaar neem ik graag weer een sprong Down the Rabbit Hole, want het was onwijs fantastisch.
Door: Evelien Rothuizen
Getagd onder
