Het is vrijdag 26 april en mijn moeder en ik zijn wat aan de late kant als we bij de Schouwburg aankomen. Tussen de stroom mensen die zich richting de deuren begeeft bevinden zich weinig jongeren. Mijn moeder nam me al van jongs af aan mee naar balletstukken, maar deze keer neem ik haar mee.
Het eerste balletstuk waar ik ooit ben geweest is Assepoester, een klassiek stuk van het Nationaal Ballet. Later ben ik ook mee geweest naar moderne stukken die een stuk moeilijker te begrijpen zijn en vaak een minder duidelijke verhaallijn hebben. Le Chat Noir is een modern ballet en wordt uitgevoerd door het Scapino Ballet Rotterdam. De uitvoering is geen verhaal, maar bestaat meer uit losse stukken. Het programma bestaat uit drie delen: ‘Leading Edge’, ’Supernova’ en ‘Le Chat Noir’.
‘Leading Edge’ werd gedanst door Besim Hoti, die de choreografie van Ed Wubbe perfect uitvoerde. Hij danste het stuk erg mooi, maar dat was dan ook het enige wat ik dacht. Echt raken deed het stuk mij niet. Lichtelijk teleurgesteld wachtten we hoopvol tot het doek opnieuw open zou gaan en ‘Supernova’ zou beginnen.
‘Supernova’ was een donker en complex stuk van Marco Goecke, het was letterlijk én figuurlijk donker, er was bijna geen licht en de dansers droegen een lange zwarte broek waardoor je veel bewegingen miste. Het wordt door critici het beste stuk uit Goecke’s oeuvre genoemd en zelfs zijn creatieve hoogtepunt. Ik vond het een goed stuk, maar niet zo toegankelijk voor de gemiddelde dansliefhebber. Nadat de dansers ons met dit donkere stuk in een lichtelijk deprimerende stemming hadden gebracht en het doek sloot, klonk een vrij slap applausje. In de pauze bespraken we wat we van het stuk vonden en we waren er allebei over eens dat het een beetje tegenviel, maar de beschrijving van ‘Le Chat Noir’ beloofde veel, dus we gingen vrij optimistisch weer terug naar de zaal.
‘Le Chat Noir’ was een theatercafé in Parijs in de Montmartre, eind 19de eeuw en een broedplaats voor cabaretiers, muzikanten en dansers. Ed Wubbe maakte een choreografie op chansons van onder anderen Édith Piaf en Jacques Brel. Dit stuk was veel toegankelijker en vrolijker dan ‘Supernova’.
Door de prachtige muziek, de dans en de kostuums had ik het gevoel dat ik in een rokerige salon in Parijs zat. Toen het stuk dreigde af te zwakken, overdonderden de dansers ons met een geweldige dans op cancan muziek. Na een luid en uitgebreid applaus en minstens tien buigingen van de dansers gingen toch eindelijk de lichten aan en de deuren open.
Ondanks dat ik de eerste twee stukken minder vond, heb ik wel genoten van de voorstelling. Het was een voorstelling om over na te denken, al vond ik het moeilijk om uit te vinden wat de boodschap in de dans was. Als je van goede dans houdt is Le Chat Noir zeker aan te raden, als je nog kennis aan het maken bent met ballet, is dit een lastig stuk om mee te beginnen en zou ik het niet tippen.
Wat: Scapino Ballet Rotterdam 'Le Chat Noir'
Waar: De Schouwburg
Wanneer: 26 april
Door: Jana van Doremalen
Getagd onder
