In Oriëntalis staat een van de fraaiste architecturen die Nijmegen de laatste tijd rijker is geworden. De zevende windtempel van Gonda van der Zwaag heet ‘Morgenland’, de wind waait hier immers uit het oosten. In de karavanserai is een fotoexpositie te zien van alle voorgaande windtempels.
Ze stonden in Heerenveen, Baarn, Amsterdam, Katwijk aan de Maas en Beuningen. Vanaf het eind van de jaren tachtig bouwt Van der Zwaag aan deze vergankelijke stad. Ook dit is weer zo’n archetypische architectuur: berkentakken in een gotische boog bijeengeknoopt, met gescheurde vitrages behangen. Deze tent biedt ons geen beschutting, hier kun je niet schuilen, niet voor de regen en evenmin voor de dreigingen van het leven. Het is de markering van een heilige plek. Als je hier binnen gaat, wat je niet zonder schroom zal doen, dan weet je je op heilige grond. Hier zijn de voorouders aanwezig. Hier is een dunne lijn uit de hemel aan de aarde vastgeknoopt. Hier komen dood en leven voor een moment bij elkaar. De wind speelt door de lappen. Vergankelijkheid is voelbaar, een diepe triestheid raakt aan een opgewonden gevoel van vereniging met de kosmos.
