De Nieuwe Ruimte ziet er weer heel anders uit dan de vorige expositie De zwarte gordijnen zijn dicht en vormen een helder contrast met de witte muren. In het eerste opzicht lijkt het geheel ook erg zwart-wit. Tot je verder kijkt.
Bij de expositie ‘Het Vege Lijf’ wordt het menselijk lichaam niet als esthetisch, exotisch of als object verbeeld. Eerder als iets waar we op verschillende manieren mee om kunnen gaan. Vers afgestudeerde kunstenaressen laten in deze veelzijdige collectie hun perspectief zien.
Bij de kunstwerken staan geen kleine bordjes met uitleg. Bij de bar ligt het papier met de teksten van de dames zelf. Licht onthutsende verklaringen als ‘Ik breng het agressieve en voyeuristische karakter van de daad van het fotograferen weer. Ik heb mijn modellen tot louter beeld gemaakt.’ zoals ik lees bij Linda Kokke over haar zwart-wit foto’s. Machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol hierbij. En Maartje Wullschleger’s installatie, een stoel gericht naar de muur met een kaars bevestigd aan die muur waarnaast twee tijdstippen stonden, speelt met de betekenis van ruimtelijkheid. Het lijkt misschien zinloos om te gaan zitten en naar een muur te gaan staren. Toch staken mensen de kaars aan, zetten de tijd op de muur en gingen zitten. Wanneer ze weer opstonden schreven ze de tijd weer op. Zonder ook maar een woord gecommuniceerd te hebben, ontstaat er een beleving of misschien zelfs wel een ritueel. Het is bijzonder dat in een strakke ruimte een dergelijke interactiviteit kan ontstaan.
Over haar videokunstwerk schrijft Janina Frye ‘Ik ga voorbij aan de waarde en functie van objecten en richt me op primaire en inherente eigenschappen.’ We zijn zo gewend om objecten te zien als producten die een monetaire waarde of status bieden. Of om objecten te gebruiken als puur een functioneel instrument. Deze video werkte op mij ietwat vervreemdend. Verrassend bizar was ook het werk vanJoanneke Jouwsma.. Een arm houdt een parasol vast. Rechts aan de zijkant komt de arm het beeld in en houdt de parasol horizontaal vast. Er treedt een onopvallend effect op. De parasol hoort eigenlijk bij de zomer, maar de kleuren zijn bleekjes en het gehele werk heeft ook een vaal kleurenpalet. Een parasol hoort eigenlijk ook bij vakantie en ontspanning, maar door de compositie ziet het er uit als hard werken. Maar de arm en de parasol lijken samen te smelten. Het gedicht dat Joanneke als enige uitleg geeft, gaat als volgt:
Mijn doorsnee lichaam handelt overwegend gewoon
Mijn bewegingen vervliegen, staan geconcentreerd stil
Mijn lichaam identificeert zich met een object
Ik en mijn objecten verworden tot een absolute vorm.
Wij zijn verwant
Hoe ons lichaam er voor de buitenwereld uitziet, kan ook nogal verschillen en gekke vormen aannemen. Dat laat Carlijn Voorneveld zien met haar foto collectie. ‘Ik probeer de confrontatie aan te gaan met onze onhebbelijkheden, onze angsten en driften, aspecten van de mens die we soms liever niet willen zien.
De gehele collectie is ook dynamisch in de ruimte aanwezig. Vanuit geen enkele positie kan je alles in een oogopslag zien. Je moet toch even een beetje draaien, een hoek omgaan en jezelf verplaatsen. Als toeschouwer kijk je naar lijvige constructies die je recht aankijken, die je doen verwonderen en die je doen stilstaan. Letterlijk.
De volgende expositie is op 11 december. Zie hier.
Kunstenaars van 'Het Vege Lijf':
Janina Frye
Zoë d’Hont
Joanneke Jouwsema
Linda Kokke
Gitta Schraven
Carlijn Voorneveld
Maartje Wullschleger
Getagd onder
