De van origine uit Nijmegen afkomstige saxofonist Miguel Boelens is een veelzijdig en veel gevraagd saxofonist. Zo speelde hij niet alleen met Hans Dulfer, het Zapp strijkkwartet en Martin Fondse, maar ook met Bløf, Frank Boeijen en Racoon. En recent nog op het North Sea Jazzfestival in de band van de Ethiopische zangeres Minyeshu en bij het West-Afrika project Naamu van Teun Creemers. Een andere passie is het componeren en produceren van muziek voor film en theater. Zo heeft hij onder andere muziek gecomponeerd voor de met een Gouden Kalf onderscheiden stop-motionfilm Under The Apple Tree van Erik van Schaaik en Dag meneer de Vries van Mascha Halberstad. Sinds 2017 is Miguel als componist en musical director verbonden aan het internationale circus-theatergezelschap Cirque de la Liberté. Daarnaast is hij hoofdvakdocent en bandcoach op ArtEZ conservatorium in Arnhem.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
Er is niet één moment geweest waarop ik besloot muzikant te worden. Doordat mijn vader directeur van de muziekschool was, was er altijd een groot aantal muziekinstrumenten in huis. Dát deed ik het liefst als ik na school thuiskwam: lekker eindeloos experimenteren met allerlei instrumenten, niet gehinderd door muziekles of goed bedoelde uitleg. Ik kan me herinneren dat er in ons hobbykamertje op een dag een KORG MS-10 stond, een analoge synthesizer met heel veel knopjes en een patchpanel. Daar heb ik middagen mee zitten klooien zonder dat ik een verwachting had hoe zo’n instrument moest klinken. Eindeloos interessante geluiden maken, knopjes draaien en stekkertjes inpluggen. Op mijn achtste kreeg ik een plastic pick-upje, een afdankertje. Ik nam een stapeltje lp’s mee naar mijn kamer en ging luisteren. Ik draaide vooral één stukje muziek helemaal grijs: Good Bait van John Coltrane. En dan alleen maar het thema… De manier waarop hij dat speelde, de sound… Ik voelde zijn urgentie en vrijheid. Ik had het gevoel dat ik de ruimte waarin die saxofonist stond te spelen voor me kon zien. Dat zijn woorden die ik daar later aan heb gegeven natuurlijk.
Welke plaat is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Toen ik 10 was liet mijn oudste broer mij The Purple Lagoon horen van het album Frank Zappa Live. Op dit stuk speelt Michael Brecker een solo over een 7/8 groove op één akkoord. De drummer is Terry Bozio. Hoe die twee samen spelen en elkaar het vuur aan de schenen leggen…. Het gesprek tussen solist en begeleider vond ik super aansprekend, ik snapte de taal meteen!
Toen ik een jaar of 12 of 13 was luisterde ik naar We Want Miles van Miles Davis. Dit is een live album met lang gerekte jams. De muzikale bouwstenen waren te overzien. Het ging puur over interactie en spanningsbogen, groove en sound. Samen met mijn broers (die bas en drums speelden) jamden we op Jean Pierre en andere stukken. Ik wist niks van akkoorden of ladders maar het was heerlijk om te improviseren en op de een of andere manier ontwikkelde ik mijn taal. Dat was trouwens op de zolder van ons huis in de Ridderstraat in Nijmegen.
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Ik kan niet kiezen, dus ik beschrijf er twee:
Mijn eerste concert: 1986, Sting, Rijnhal Arnhem.
Ik ging met een paar vrienden op de fiets vanuit Nijmegen naar Arnhem om naar Sting te gaan kijken. The Police (Sting: bassist en leadzanger) was net uit elkaar en Sting ging solo. Hij had een ongelofelijk goede band met jonge top jazzmuzikanten uit de VS: Kenny Kirkland, Omar Hakim, Darrell Jones en last but not least: Branford Marsalis. Ze begonnen verpletterend met Shadows in the Rain en de 3 minuten durende piano solo van Kirkland op Bring on the Night was ongelofelijk. Wat een drive, energie! En de groove van Omar Hakim en Daryll Jones! Nooit meer iets vergelijkbaars vertoond op een popconcert. Op het dubbelalbum Bring on the Night, dat een jaar later uitkwam, staan 3 stukken van die avond in Arnhem. Hoe Branford als sideman speelde en hoe hij Sting muzikaal aanvulde heeft me voor altijd beïnvloed. Op die avond kwam voor mij, 16-jarige jongen muzikaal alles samen. Ik had tot die tijd geluisterd naar popmuziek en jazz-rock. En hier in Arnhem in de Rijnhal hoorde ik de voor mij perfecte mix van goede popsongs op een energieke, interessante manier gespeeld door creatieve muzikanten, met heel veel ruimte voor interactie en solo’s.
2003, Branford Marsalis Quartet, Bimhuis, Amsterdam.
Ik ging twee avonden achter elkaar naar het optreden en tevens de opnames van A love Supreme in het oude Bimhuis. Branford bracht een ode aan John Coltrane’s suite die hij als tiener eindeloos luisterde. Ik wilde in Branfords akoestische geluid “zitten”, dus zorgde ik ervoor dat ik twee avonden vooraan zat, wat best knap was want het was afgeladen vol! De band kwam het podium op en Jeff “Tain” Watts begon met een drumintro. Dat was zó hard dat ik ervan begon te lachen. Holy Fuck! Wat een energie, wat hard! Het hele optreden was ongelofelijk energiek. De volgende dag zat ik weer op hetzelfde stoeltje vooraan en ik dacht: ”Het optreden was gisteren zó goed, wat kan ik dan vandaag nog verwachten?” Ze begonnen te spelen en ik wist het na 20 seconden. Vandaag is nóg beter, nóg meer energie en zo ontzettend veel urgentie! Het hoogtepunt van de avond was alweer een pianosolo. In het tweede deel, Resolution, speelde Joey Calderazzo een weergaloze solo. Op een bepaald moment voelde ik dat ik moest gaan staan, er was gewoonweg te veel energie om te blijven zitten. Toen ik stond keek ik even om mij heen en zag ik dat iedereen stond. In het Bimhuis!
Welke recent uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren?
Grief van Samora Pinderhughes, een componist, pianist, zanger en filmmaker. Eigenlijk wil ik er niets over zeggen omdat ik daarmee de muziek in een hokje plaats en dat is zonde. Beter zonder vooroordeel en verwachtingen dit album gaan luisteren. Neem het maar gewoon van mij aan ;-)
Masculinity is mijn lievelingstrack met een zeer indrukwekkende saxofoonsolo van Immanuel Wilkins.
Website: https://miguelboelens.nl
