Zanger Mart Megens is frontman van de Nijmeegse indierockband INDIGO. De band maakt alternatieve muziek in de stijl van The National, Ben Howard en Editors, maar dan van Nederlandse bodem. Begin juni brachten ze hun nieuwe ep Meet Me At Dusk uit.
Bij het horen van welke plaat / artiest besloot je muzikant te worden?
Voor de beslissing om muzikant te worden moet ik toch echt mijn ouders bedanken (om in clichéwaardige Oscar-speeches te spreken). Er is namelijk niet per se een specifieke plaat of artiest geweest die daarvoor heeft gezorgd. Sommige kinderen krijgen op jonge leeftijd de kans om een sport te kiezen die ze leuk lijken om te doen, maar mijn broer en ik mochten daarbij ook nog eens een instrument uitkiezen. Hij achter het drumstel, ik met een gitaar in handen. De artiesten die me al mijn hele leven inspireren om zelf een betere muzikant te worden zijn de heren van Red Hot Chili Peppers, met in het bijzonder gitarist John Frusciante. Gelukkig is hij weer terug in de band! Want als Frusciante, bassist Flea en drummer Chad Smith samen jammen ontstaat er werkelijk magie op het podium. Maar alle vier zijn ze stuk voor stuk een meester in hun instrument, inclusief frontman Anthony Kiedis. Want ook al speelt hij zelf misschien niet mee, hij neemt die rol als frontman perfect aan. Dansend en springend op de funk van zijn bandleden zoals alleen hij dat kan, met teksten die knapper in elkaar zitten dan de meeste mensen denken (zie genius.com).
Welke plaat is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Omdat ik zelf een nogal lage stem heb, is de muziek die ik met INDIGO maak nogal gebouwd rondom die laagte. Voorheen zag ik die lage stem als zwakte en wilde ik ook de hoogtes bereiken zoals een Thom Yorke dat kan. Totdat ik de Vlaamse band Balthazar ontdekte. De twee frontmannen Maarten Devoldere (Warhaus) en Jinte Deprez (J. Bernardt) lieten mij horen dat een lage stem ook je kracht kan zijn. Vandaar dat het album Fever van Balthazar voor mij van grote invloed is geweest. Vanwege dat album leerde ik de band beter kennen, en ben ik andere zware stemmen in de muziekwereld meer gaan ontdekken. Zo ken ik inmiddels ook alle platen van The National uit mijn hoofd. Frontman Matt Berninger is niet de beste zanger in de wereld, maar hij heeft een geweldige stem en de timing van zijn prachtige teksten is uniek. Dus op die manier is Balthazar voor mij wel het startschot geweest voor het ontdekken en waarderen van de lage stemmen.
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Om maar op de lage stemmentour door te gaan: Nick Cave and the Bad Seeds op Rock Werchter in 2018. Eigenlijk wilden mijn vrienden en ik zo ver mogelijk vooraan staan bij Arctic Monkeys, de afsluiter van het festival. Maar voordat het zover was zou Nick Cave nog op de mainstage staan. Prima, dachten wij, zonder echte verwachtingen van de beste man. Wat volgde was een waanzinnig optreden. Het uur vloog voorbij, terwijl mijn vrienden en ik elkaar geregeld met verwondering aankeken vanwege de energieke verrassing die we mochten aanschouwen. Nick klom één keer zelfs op het dranghek, waardoor we plotseling oog in oog met de zwartharige Australiër stonden. Het charisma van die man was over het hele veld van Werchter te voelen. Bijgekomen van dit optreden, konden we ons klaarmaken voor de afsluiter waarvoor we gekomen waren. Toegegeven, Arctic Monkeys was vet. Maar als ik mensen tegenwoordig vertel over Rock Werchter, dan komt Nick Cave toch echt sneller aan bod dan Alex Turner.
Welke recent (± het laatste jaar) uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren?
Het zou te makkelijk zijn om Unlimited Love van Red Hot Chili Peppers nu te noemen. Dus houd ik het voor die plaat alleen bij deze eervolle vermelding. Als ik dan een andere plaat mag aanraden, dan is het Montbray van Sylvie Kreusch. Mijn liefde voor de Vlaamse indiepop scene heb ik hierboven natuurlijk al laten doorschemeren met de heren van Balthazar. En Sylvie Kreusch lijkt momenteel de koningin van die scene te worden. Voorheen zong ze al samen met ex-partner en Balthazar frontman Maarten Devoldere op de platen van Warhaus, maar nu heeft ze haar eigen materiaal. Met de plaat Montbray kun je helemaal wegdromen, terwijl er ook flink wat pit in zit. Op Valkhof Festival en Oranjepop heb ik haar al live gezien en het is zo'n coole show. Verder moet ik bekennen dat Sylvie bij mij wel in het straatje van 'celebrity crush' past (dus Sylvie, als je dit leest, bel me).
Releaseconcert
Op vrijdag 17 juni presenteert INDIGO de nieuwe plaat in Doornroosje, met in het voorprogramma IOK, de winnaars van de Roos van Nijmegen.
