Op drie verschillende locaties in Nijmegen plofte ik op de ‘bank’ om te ontdekken wat Boek op de Bank deze editie in petto zou hebben.
Mijn kaartje voor Boek op de Bank leest drie verschillende rondes: een voordracht van Maarten van der Graaff, een voorstelling van het Literaire A-Team en een interview met Micha Wertheim. Een verscheiden aanbod, als je het mij vraagt. Ik ben nieuwsgierig naar wat deze avond mij gaat brengen, vooral ook na mijn interview met Hanneke en Marcel, en verheugd spring ik op de fiets. Op weg naar de eerste locatie.
Maarten van der Graaff
Mijn eerste stop is bij het Valkhofkapel. Hier zal een voordracht van Maarten van der Graaff plaatsvinden. Ik ben wat te vroeg en op het moment dat ik aan kom lopen is er een man bezig met een rondleiding in voor toeristen. Een van de organisatoren kijkt een beetje hulpeloos, maar probeert uiteindelijk de man inclusief zijn groep vriendelijk doch dwingend naar buiten te loodsen. Maarten zelf loopt rustig door het kapelletje en langzaam druppelen de mensen binnen. Het zijn er echter niet veel: om acht uur zitten er nog maar acht andere mensen in de kapel. “Nou, het is acht uur. Laten we maar gewoon beginnen, dan ben ik in ieder geval binnen de tijd klaar.” Praktisch is hij wel, die Maarten.
De lage opkomst zorgt voor een intieme sfeer. Hij begint met zijn eerste bundel Vluchtautogedichten en daarna gaat hij door met Doodwerk. Het publiek hangt aan zijn lippen en soms wordt er ergens zachtjes gegniffeld. Vervolgens sluit hij af met een stuk proza. Dit heeft hij nog nooit voorgedragen, meent hij. Hij is van plan het stuk niet te introduceren. “Misschien merk ik hierna dat ik dat voortaan wel moet doen, dan zal ik moeten leren van mijn fout.” Maar een fout is het zeker niet. Het publiek luistert met opperste concentratie en ik concludeer dat een introductie overbodige luxe was geweest.
Het Literaire A-team
Ik vervolg mijn route naar de conceptstore 512 om te gaan kijken naar een optreden van het Literaire A-team, dat bestaat uit Obe Alkema, Edna Azulay, Koen Frijns, Megan van Kessel, Mirke Kist, en Roos Vlogman. Binnen is de winkel gewoon nog de winkel en er staan nergens stoelen. Er wordt mij verteld dat de leden van het Literaire A-team verspreid door te winkel staan en elk op een andere plek zullen voordragen. Het idee is verrassend en doordat ik telkens mijn focus moet verplaatsen blijf ik geboeid. Het enige nadeel is dat de groep toeschouwers iets te groot is waardoor ik tijdens de voordracht van Megan op een plek sta van waar ik weinig mee krijg.
Het werk dat er voorgedragen wordt is allemaal van hoog niveau en daarbij heeft het ook iets nieuws en verfrissends. Dit gaat goed samen met de ongebruikelijke setting waarin het wordt gepresenteerd. De stukken zijn allemaal erg verschillend en er komt zowel proza als poëzie voorbij. Mirke zegt tijdens haar voordracht: “Zinnen moet je neerleggen, net als porseleinen schaaltjes. Dan lossen ze niet op in de lucht,” en ik kan niet anders dan denken dat het hele team haar advies heeft opgevolgd, want hun woorden zullen mij nog lang bij blijven.
(c) Kelly van Evert
Micha Wertheim
Mijn laatste stop is het interview met Micha Wertheim. Het interview wordt in de Mariënburgkapel door Hanneke Hendrix afgenomen. Wanneer ik binnenkom wordt er op de achtergrond zachtjes muziek gedraaid. Ik neem plaats en niet lang daarna komen Micha en Hanneke binnen. Er wordt aan het publiek gevraagd of we het allemaal goed kunnen horen. Dit is echter niet het geval en Micha en Hanneke besluiten een stuk naar voren te schuiven. “Aan het einde van de vorige ronde zei een vrouw tegen mij dat het slecht verstaanbaar was op de achterste rij. Ik zei dat ze dat had moeten zeggen toen we ernaar vroegen, maar dat had ze blijkbaar óók niet verstaan.” Het publiek lacht en de toon van het interview is hiermee gelijk gezet. Tussen Micha en Hanneke staat een bingomolen en ze vertellen dat wanneer het gesprek saai dreigt te worden Micha eraan mag draaien. Bij elk nummer hoort een willekeurige vraag die niet perse iets met Micha te maken heeft. Ze besluiten toch maar met zo’n vraag te beginnen. Het gesprek loopt soepel en Hanneke en Micha weten uiteindelijk ook enige diepgang te bereiken. Mijn bewondering hiervoor, gezien het feit dat er hiervoor al twee rondes zijn geweest. Micha maakt veel contact met het publiek en er wordt veel gelachen.
Richting het einde van het interview zegt Micha: “Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat ik anderen nodig heb,” en dit heeft hij ook zeker laten zien met dit interview. Micha en Hanneke zijn beide zeer betrokken met het publiek en het voelt alsof ik zelf deel ben van het gesprek. Uiteindelijk is het zelfs zo gezellig dat ze besluiten langer door te gaan, tot één van de organisatoren ons komt vertellen dat we moeten afronden. Ik proef enige teleurstelling, zowel bij het publiek als bij Micha en Hanneke. Het had van mij ook nog langer mogen duren. Niet alleen dit interview, maar het hele festival smaakt voor mij naar meer. Voldaan loop ik de kapel uit en stap op mijn fiets om naar de volgende locatie te gaan: mijn eigen bank.
Getagd onder
