Moderne Meisjes: moeizaam kwartet van Amerikaanse choreografie
Vier uitvoeringen brengt Introdans vanavond: twee abstracte, moderne dansen, één duet met een Broadway-tintje en een eclectisch ballet. Verbindende factor en de reden voor de naam van de show zijn de choreografen: allen Amerikaanse grand old ladies met grote invloed binnen de danswereld. Toch blijkt al snel dat de dames weinig met elkaar gemeen hebben.
Het programma opent wat stroef met een eenzame, rode figuur in een omlijsting. Behoedzaam balanceert hij met het raamwerk op zijn schouders, terwijl zijn mededansers om hem heen een strak lijnenspel vormen. Bewegingen zijn repetitief en minimalistisch: typerend voor choreografe Lucinda Childs, die vond dat alledaagse bewegingen ook dans konden zijn. De solist worstelt zichtbaar met het frame: pas als dat weer achter de coulissen verdwijnt en alle dansers één groep vormen, komt het stuk een beetje op gang.
Ook het opvolgende duet van Twyla Tharp stelt wat teleur. Met jazz, tapdans en zelfs boksbewegingen is de choreografie afwisselend, maar de chemie tussen beide dansers ontbreekt. Ook het creatieve effect dat door de Amerikaanse trommelmuziek, uitgevoerd op allerlei soorten afval als instrumenten, zou moeten ontstaan, komt hier niet goed uit de verf. Daardoor landen de humoristisch bedoelde wenken niet goed bij het publiek en blijft het stuk wat steken: niet gelikt genoeg voor Broadway, maar ook weer geen traditioneel ballet.
Het tweede deel van Moderne meisjes is aanmerkelijk sterker en is ook visueel het meest aantrekkelijk. In het stuk Kilar van Childs wordt met lichteffecten en ijzerdraadfiguren een dreigende, donkere dans gecreëerd. De heren draperen rokken over het ijzerwerk dat de dames om zich dragen, die daarmee plots van schuw en kwetsbaar in stralende, chique poppetjes veranderen. In hun baljurken zwieren ze rond als een goedgeolied klokwerk, waardoor een mechanisch effect ontstaat. Indrukwekkend om naar te kijken en perfect uitgevoerd.
De laatste choreografie van Jennifer Muller is een totale omslag: een emotioneel ballet over de teloorgang van de aarde, begeleid door prachtige maar afschrikwekkende natuurfoto’s. In witte kleding en met losse haren zwerven de twaalf dansers over het toneel, de zeven zonden verbeeldend. De vele lifts en explosieve technische hoogstandjes maken de choreografie spectaculair, maar ook wat chaotisch. Het einde van het ballet is bijna religieus, met dansers die naar de hemel lijken te zweven.
De dansen worden technisch prima uitgevoerd, maar Moderne Meisjes mist samenhang en chemie. Tussen de dansers, die op het podium soms geheel langs elkaar heen lijken te leven, maar ook tussen de stukken zelf. Het gegeven “Amerikaanse choreograaf moderne dans” blijkt te dun om de verschillende delen aaneen te rijgen. Tel daar de moeilijke, abstracte stukken van Childs daarbij op en je krijgt een wat ontoegankelijk geheel. Daarentegen laten de stukken in het tweede deel van de voorstelling wel de kracht van de dansers zien, die bewijzen enorm veel techniek en expressiviteit in huis hebben. Al met al een voorstelling van wisselend niveau, met stukken die binnen een andere programmering een sterkere indruk achter hadden gelaten.
Moderne Meisjes is o.a. nog te zien op:
- Donderdag 4 april, Stadsschouwburg Nijmegen
- Zaterdag 6 april, Schouwburg Arnhem
- Zondag 7 april, Schouwburg Arnhem
Wat: Dansvoorstelling Introdans: Moderne Meisjes
Waar: Stadsschouwburg Nijmegen
Wanneer: 20-02-2013
Door: Joëlle Swart
Foto's: Website
