tragi-komisch hoogtepunt van Oostpool
Het boiling frog-syndroom mag bekend verondersteld worden; in een pan met water dat langzaam aan de kook wordt gebracht , blijft de kikker vrolijk zitten totdat het te laat is. Het is een prachtige metafoor die zich theatraal goed leent voor een tekstschrijver als Peter De Graef die iets te zeggen heeft over de hedendaagse mens en de verhoudingen waar hij of zij in terecht is gekomen.
Waar kunnen we zodanig aan wennen dat we er ongemerkt gaar van worden? De vraag stellen is hem eigenlijk al beantwoorden; waaraan went een mens niet? Aanvankelijk voelt het zo lekker of misschien zelfs pijnlijk maar dat kan ook dragelijk worden als overleving op het spel staat. De eerste zoen, het eerst verdiende zakgeld, de eerste sigaret of alcohol, de eerste winst van je eigen bedrijf, de eerste keer dat jij het voor het zeggen hebt, het eerste heimelijke bedrog, vernedering of onderdrukt verlangen... en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. De keerzijde is evengoed waar: aan bepaalde mensen, karaktertrekken of verhoudingen wen je nooit. De revolte ligt op de loer.
Het is in dit spanningsveld dat Oostpool een voorstelling brengt waarin maatschappelijke en persoonlijke verhoudingen in een tragikomische worsteling worden uitvergroot,
2017, een toekomst om naar uit te kijken!?
De strubbelingen worden goed zichtbaar gemaakt in de familie Berkema, die al 264 jaar in keramiek zit. Het is inmiddels 2017 en de dood van de broer van Adrienne, de vrouw die de broek aan heeft, zet de familieverhoudingen en de toekomst van het bedrijf op scherp.
Haar zus Emma - een prachtige rol van Kirsten Mulder - heeft om te overleven haar toevlucht gezocht in een ver buitenland en werkt daar voor een ‘goed doel’. Ze houdt zich staande met een moderne huis-, tuin- en keukenpsychologie waarin alles herleid wordt tot persoonlijke verantwoordelijkheid.
De dienstmeid, Maria Kraakman, draagt een geheim met zich mee en verrast door filosofische uitstapjes, Haar ex (gespeeld door Sanne den Hartogh) met straatverbod ontpopt zich als een kruising tussen Jezus en een een marketingman. En de tuinman - Stefan Stokebrand met een geweldige mimiek - spoort niet helemaal. De echtgenoot van Adrienne, Francois , is de goedmoedige sukkel die evenzogoed pyramidespel-achtige transacties op internet onderneemt. Alle opgekropte en onderhuidse spanningen ontladen zich in een gemeenschappelijke gijzeling van de ondernemersvrouw des huizes Adrienne die het zwaar te verduren krijgt ( Bianca van der Schoot in een voor haar als gegoten zittende rol ).
Houd moed
De Vlaming Peter De Graef speelt met on-Nederlandse teksten en rolopvattingen. Voeg daarbij de prachtige non-verbale bewegingsexpressie mimiek en enscenering en het resultaat is een gelaagdheid en surrealistische ondertoon die alleszins bewondering oproept. Het spelplezier spat er zoals gewoonlijk bij Oostpool weer vanaf en het is jammer dat de voorstelling (voorlopig) niet meer in het land te zien is. Als troost is er voor de liefhebbers een reprise van ‘Orlando’ van 13 tot 30 mei op verschillende plaatsen in het land.
Voor een happy end is geen plaats en we moeten het doen met een screentekst die nog lang blijft nagloeien: HOUD MOED.
Wat: Boiling Frog door Theatergroep Oostpool
Waar: LUX Nijmegen
Wanneer: 20-04-2012
Door: Peter van de Ven
Foto's: Peter van de Ven
Website Theater Oostpool
{ugallery}boilingfrog{/ugallery}
