Helemaal onderin, op het laagste niveau in de parkeergarage op de Eiermarkt, wordt een toneelstuk opgevoerd, dat draait om een parkeergarage die er nooit kwam.
Toneelgroep Twister speelde eerder al op het terrein van de Vasim. Theater komt op een speciale manier tot leven op locaties buiten een schouwburg. We krijgen het gevoel echt betrokken te raken bij de beroemde en beruchte acties in 1981. Vrijstaat de Eenhoorn heeft nog geen jaar bestaan, maar hier zien we hem als toneelstuk weer terug.
Geschiedenis
Even kort de geschiedenis: in 1981 rolden tanks door de Piersonstraat in Nijmegen, vanwege een conflict over de bouw van een parkeergarage op de Zeigelhof. Huizen moesten gesloopt terwijl er hoge woningnood heerste in de stad. Bewoners, krakers, sympathisanten, gemeente en politie botsten hevig in de tot ‘Vrijstaat de Eenhoorn’ omgedoopte Piersonstraat. De volksopstand is bekend geworden als de Piersonrellen.
Alexander van Ratingen speelt een van de helden uit het stuk: Jerry. Hij heeft sterke monologen in plat Nijmeegs over wat democratie is, namelijk de stem van het volk. Dat je moet doen waar je in gelooft en voor je rechten moet opkomen. De andere held is de leider van de krakers, Cornelis, gespeeld door Willem Laurentzen. Ook hij spreekt ons toe op een manier waar je kippenvel van krijgt. Mijn mond hangt half open, terwijl ik naar hem kijk en luister. Zoveel sympathie wekken beide spelers op.
Liedjes
Daar tegenover staan natuurlijk de ME’ers. Lobke Holland speelt Ruby, een rol waarvan mijn nekharen recht overeind gaan staan. Wat kan je toch een hekel krijgen aan mensen die hun macht misbruiken en nauwelijks verder kijken dan hun eigen wereldje. Complimenten voor het spelen van een écht nare bitch. Ook wil ik de aandacht richter op Robin Wellner, die Jan-Jaap speelde. Hij is duidelijk een hippie, nog voordat-ie zijn mond heeft open gedaan. Met zijn halflange haar en broek met gescheurde pijpen is hij echt een typetje. Dat wordt extra versterkt doordat hij op het hoogtepunt van de strijd iedereen oproept een liedje te zingen, ‘Always look on the bright side of life.’ Het publiek zingt mee.
Dit is niet de enige keer dat er gezongen wordt. Thea, gespeeld door Freija Poll, doet van alles dat mijn goedkeuring krijgt. Ze heeft een ijzersterke moraal en laat zich door niemand voorschrijven hoe ze zou moeten denken of zich gedragen. Zij spoort ook aan om te zingen en fatsoenlijk te zijn. Niet in de truttige zin van het woord, maar op een dappere manier.
Menselijkheid
De ME’ers spelen erg goed een eenheid. Net als de bewoners solidariteit tonen. Maar daar brokkelt er langzaam wel wat af aan die puurheid. Ook dat toont de menselijkheid aan zo’n conflict. De ME’ers vinden het lang niet allemaal juist wat ze moeten doen en de bewoners en krakers willen ook niet dat het uitmondt in een halve oorlog.
Vrijstaat de Eenhoorn is spannend, grappig en meeslepend. Ik hoor meerdere keren mensen in het publiek fluisteren, ze leven zich echt in. Sommigen hebben die tijd namelijk zelf meegemaakt, of waren erbij. Het stuk laat mij ook zien hoe moeilijk het is om een gemeentebestuurder te zijn als er dit soort dingen gebeuren. De scène waarin de spelers langzaam uit alle hoeken naar de burgemeester toelopen en hem allemaal andere belangen vertellen en daarna schreeuwen, geeft aan dat je soms écht niet de juiste keuze kan maken. Wanneer je zoveel verantwoordelijkheid draagt, is er soms gewoon geen juiste keuze.
Toch wel goed dat dit stuk wordt opgevoerd in de parkeergarage van de Eiermarkt en niet in de Piersonstraat. Ik ben blij dat daar uiteindelijk geen parkeergarage is gekomen. Voor wie goed kijkt, zal daar nog graffiti zien, die de gebeurtenissen van 35 jaar geleden memoreert.
Toneelgroep Twister voert 24 en 25 juni het stuk Vrijstaat de Eenhoorn nogmaals op. Klik hier om kaartjes te bestellen.
Getagd onder
