Het was de buurman die me een duwtje gaf weer eens fysiek een theatervoorstelling te bezoeken. Hij trakteerde me afgelopen zaterdagavond op de voorstelling Baby Crazy die in Oostpool het licht zag en die van 19 oktober tot en met 23 oktober in LUX speelt. Een schop onder mijn afgevlakte corona maatregelenkont (lang thuis op de bank gezeten). Ineens zat ik tussen de mensen. Toch durfde ik helemaal vooraan. Eerst met samengeknepen billen, maar na een minuutje of vijf kon me het allemaal geen donder meer schelen. Lekker kijken!
Welwillend-onuitstaanbare humans
De mensheid heeft ook wel wat in te halen. Deze voorstelling bijvoorbeeld zuigt mij een interessant complexe wereld binnen. Eentje waarin studente Maria, een leuke meid met een lastig verleden, door gedoe met frusty vriendje Athos een one night stand met Justin Bieber beleeft en prompt zwanger raakt. Deze humans, weifelende jonge mensen en hun struggles rondom gender, milieu, maatschappij en vriendschap, zijn door het schrijvers- en regieduo Hulst en Tarenskeen in vijf aandoenlijke personages uiteengezet. Ze ogen superwelwillend, maar zijn eigenlijk onuitstaanbaar. Ze komen fluffy over, dragen de schijn van tolerantie uit, maar koesteren van binnen ondertussen diepe frustraties. Dat ontkennen ze of ze verontschuldigen zich er zelfs voor. Athos is obsessed met zijn lijf en stinkend jaloers op Boaz, Maria’s vertrouweling. Boaz zit op zijn beurt zichzelf in de weg met zijn verbeten plant based missie en Justin, die verantwoordelijkheden niet wenst aan te gaan. Gewoon echt te ego. Nancy, Justins manager, banjert daar als een veredelde jongerenwerkster tussendoor met haar Je-kunt-er-toch-minstens-over-praten-stuur-eens-een-appje mentaliteit. De problemen en verwikkelingen lijken van alle dag; veel ingewikkelder zal het niet worden … Maar hé, ik zei toch dat ik een complexe wereld ingezogen werd? Ja.
“Het is allemaal okay!” …
Het is de heerlijke vermenging van verengelst taalgebruik met die Het-is-okay attitude, waardoor ik de mij voorgespeelde wereld als een weird modern sprookje ervaar. Daarin blijkt de grootste draak die verengelste taal zelf te zijn. Want in het ongenadige licht van de gym waar het decor naar verwijst, die die wereld ook nog eens tot een oppervlakkige fitness reduceert, zal niemand zijn persoonlijke frustraties oplossen of de bom laten barsten. Omdat iedereen gevangen lijkt te zitten in dat vervreemdende anglo-jargon. En het klinkt ook best kinky, maar zie maar eens de diepte in te gaan. Daar zit hem de kneep van dit taalfenomeen: de mensheid wil vooruit en dat is schier onmogelijk als een emotie of typering in de vorm van catchy Engels weliswaar een kernachtige uitdrukking oplevert, maar tegelijkertijd weinig zegt. Vooral de mannen in Baby Crazy worstelen ermee. Ze bemoeien zich intensief met Maria’s aanstaande moederschap, vooral vanuit eigenbelang. Overigens komt Maria wél vooruit. Misschien is zij ook het minst complex, heeft ze alleen vroeger teveel meegemaakt. Zij stands strong aan het eind, kiest voor de freak in haar buik en doet haar ding. Daarmee ontzenuwt ze de ondertitel van Baby Crazy: “It takes a village …”. Volledig luidt dit Afrikaanse gezegde: “… to raise a child”.
… maar misschien iets te snel
De verengelsing, die virtuoos gehanteerd wordt, heeft dus een keerzijde: je komt nooit helemaal dichtbij de ware betekenis van iemands diepste gevoelens en intenties. Temeer omdat die dik aangezette verengelsing een verwarrende onderstroom aanzwengelt, zich platweg vertalend in ‘Best erg! Of nee, toch niet. Nou ja, eigenlijk wel!’ De spelers gaan er inderdaad mooi mee aan de slag door hun onder de huid gistende issues zicht- en voelbaar te maken. Dat is precies wat je verteld wilt krijgen over welwillend-onuitstaanbare ego’s, maar soms zijn de stappen in het verhaal iets te groot. Mede door die onderstroom hindert dat een beetje in het laten vallen, of voelen, van het allerbelangrijke muntje: dat Maria een ontwikkeling doormaakt. Nou ja, het is misschien ook gewoon okay: Baby Crazy is tenslotte een komedie.
