“Fuck?” “Yuck!”
Yuck is een vierkoppige band uit Londen, nouja, daar hebben ze zich verzameld. Met een drummer uit New Jersey en een bassiste uit Japan zijn er heel wat werelddelen vertegenwoordigd in deze band. In 2009 begonnen Max Bloom en Daniel Blumberg samen op een slaapkamer bij hun ouders thuis liedjes te schrijven en op te nemen. Dit leidde uiteindelijk tot het debuutalbum ‘Yuck’. Muzikaal gezien doet het denken aan de gitaarmuziek eind jaren 80, begin jaren 90: Dinosaur Jr., Sonic Youth, My Bloody Valentine: Melodieuze scheurende gitaren waarbij de zang niet altijd op de eerste plaats komt.
Nieuwe formatie, nieuw album
Begin 2013 verliet Daniel de band om zich op zijn eigen muziek te richten en een vervangend gitarist werd in een lollig filmpje voorgesteld aan de fans. En nu is Yuck dan voor het eerst in Nijmegen, en wel in Merleyn. Met een gloednieuw album op zak: ‘Glow and Behold’. Het geluid van de band is op dit nieuwe album niet heel erg veranderd, er is nog steeds plaats voor crashende gitaarruis. Het is wel allemaal wat minder lo-fi dan het eerste album en er is hier en daar zelfs een blaaspartijtje te horen. Ik ben gespannen voor het concert, zullen de nummers die ik al zo vaak heb gehoord live even veel indruk op me maken?
“Hello Nigmegen”
De lichten dimmen, de dj draait z’n laatste plaat weg en de band komt door het publiek naar voren en springt het podium op. Jonny kruipt achter zijn drumkit. Het haar van deze man is bewonderenswaardig, zelden zie je zo’n grote afro in het echt. Je zou haast denken dat hij straks zijn drumstokken uit zijn kapsel tevoorschijn tovert. Hij tikt af en in het gitaargeweld dat losbreekt herken ik het intro van ‘Middle Sea’, een single van het laatste album. Het ene nummer eindigt in ruis en schurende noise en gaat moeiteloos over in het volgende. Max maakt veel gebruik van effectenpedalen wat zorgt voor meerdere lagen in de heerlijke geluidsmuren. Nieuwe songs worden afgewisseld met nummers van het debuutalbum. Vooral die nummers van het debuutalbum (‘Get Away’, ‘The Wall’, ‘Operation’) kunnen rekenen op een ‘Woooh’ of ‘Yeaah’ uit het publiek. “Good evening Nigmegen” probeert de frontman. Het blijft lastig, die Nederlandse plaatsnamen. Na drie kwartier verlaat de band zwaaiend het podium.
De Toegift
Enkele minuten later komen ze weer terug. Jonny krijgt het publiek nog aan het lachen met een zogenaamde ‘drumsolo’ die wordt afgekapt door Max die hem vertelt dat ie z’n moment weer heeft gehad. Nog twee nummers en dan houden ze het echt voor gezien. ‘You were AWSUUUUMMM’
Het was niet onvergetelijk deze avond, maar deze band verdient ook meer dan een halfgevuld Merleyn. Hun songs hebben sterke melodieën en de gitaarpartijen zijn ervoor gemaakt om je ogen bij te sluiten en helemaal bij weg te dromen. Ik zie ze graag nog eens op een vol festivalveld.
