Zeezieke Sinterklaas laat Publiek Deinen
Op 11 oktober kwam Seasick Steve de Nijmeegse Vereeniging onveilig maken. Dit door Doornroosje geregelde concert beloofde van tevoren een hoop goeds. Het werd in ieder geval een memorabele avond...
Excentrieke man
Voor degenen die niet bekend zijn met Seasick Steve: hij is een Amerikaanse bluesmuzikant die veelal op zelfgebouwde 'gitaren' (soms niet meer dan een plank met een snaar erop) speelt. Wat hem zo opmerkelijk maakt, naast zijn eigengebouwde gitaren, zijn zowel zijn baard, die in de verte aan Sinterklaas doet denken, als zijn hoge leeftijd. De goede man is 71 of 72 jaar oud (in interviews geeft hij aan alleen nog maar te weten in 1941 geboren te zijn) maar dit valt niet te merken aan zijn ruige, rauwe stem en zijn energieke manier van doen. Hij heeft een groot deel van zijn leven als zwerver en landloper geleefd, een thema dat ook regelmatig terugkomt in de teksten van zijn zeer persoonlijke muziek.
Zweet, rook en bier
Toen de avond begon zat de sfeer er al goed in. Seasick Steve maakt voornamelijk bluesrock en Amerikaanse folkmuziek, muziek om heerlijk op mee te deinen met een biertje in de hand, iets wat het publiek dan ook niet ontgaan was. De zaal rook om amper half negen, tijdens het relatief vergeetbare voorprogramma, al naar zweet, rook en bier. Over het voorprogramma valt weinig te melden, behalve dan dat ze een heel aardige act neer wisten te zetten. Hoewel de zangeres/gitariste tijdens een nummer nog wel een keukenmes gebruikte om gitaar te spelen, slaagde ze er voor de rest niet in om echt een indruk achter te laten.
Seasick Steve
Een paar minuten over negen kwam Seasick Steve het podium op. Gezeten op een keukenstoel met daarop twee kussens getapet begon hij met twee hele rustige folkliedjes, waarbij onmiddellijk zijn diepe en zuivere stem opviel. Daarna speelde hij wat ruige nummers waarbij de zaal goed los kwam, wat nog verder werd versterkt door de opkomst van zijn drummer. Het dynamische duo slaagde erin om een ongelooflijk energieke en luide show neer te zetten, met een volume dat je niet meer zou verwachten bij mannen van toch al bejaarde leeftijd. Wat opviel was de interactie met het publiek: Steve stond regelmatig op van zijn stoel om met de voorste rij van het publiek contact te zoeken en deelde her en der nog een paar knuffels uit aan mensen uit het publiek. Tijdens 'Walking Man' plukte hij een meisje (een zekere Tessa) uit het publiek en zette haar op een stoel tegenover zich, waarna hij het nummer aan haar opdroeg. Waar het Steve betrof is er geen kritiek te leveren, hij zette een uitermate goede show neer, die zeker de moeite waard was om te bekijken als je benieuwd bent naar wat oudere muziek.
Schandalig publiek
Het publiek echter was bij tijd en wijle een schande om onderdeel van te moeten zijn. Tijdens het optreden liep een vrouw het podium op om Steve een briefje te overhandigen, waarna er nog twee mensen (een man en een vrouw) het podium op moesten komen en de vrouw in de microfoon een onsamenhangend verhaal begon te houden, waarna ze haar vriend (de man) ten huwelijk vroeg. Hoewel het ongetwijfeld een romantisch moment voor hen beiden was gold dit niet voor het publiek, dat met een mix van genegenheid en woede reageerde. Het spreekt voor Seasick Steve dat hij niet kwaad op ze werd. Dat gebeurde even later wel. Tijdens 'Never Go West' begon Steve traditioneel met het opzeggen van de songtekst voordat hij het ging zingen. Ditmaal stopte hij echter halverweg omdat een groepje mensen in het publiek er gewoon doorheen kletste, waarop Steve half grappend, half boos vroeg of ze het nummer al kenden. Tijdens het nummer hield het gepraat aan, waarop Steve dan ook steeds langzamer en zachter begon te spelen, totdat hij uiteindelijk stopte en vroeg of hij soms “het publiek in moest komen”, wat ondanks zijn leeftijd toch als een flink dreigement beschouwd mag worden. Het was een schande hoe het publiek zich zo nu en dan gedroeg. Ik wil dan ook afsluiten met de oproep aan iedereen om, als je ooit naar een concert, museum, literatuurlezing, balletvoorstelling of wat dan ook gaat: zorg er alstjeblieft voor dat je weet hoe je je moet gedragen. Stel jezelf en je eigen plezier niet centraal als een egoïst, maar hou ook rekening met de rest van de mensen om je heen. Dat maakt het voor iedereen, te weten het publiek, jezelf en de artiest, het leukst. Dat voorkomt dat je, zoals ik, na het twee uur durende optreden met een toch enigszins zure nasmaak in je mond weer vertrekt.
Wie: Seasick Steve
Wat: Concert
Waar: De Vereeniging
Wanneer: 11 oktober 2013
Door: Tim Meijer
