Bij aankomst net voor achten hoor je “daar in dat kleine café aan de haven”.... Het publiek in het uitverkochte openluchttheater komt duidelijk niet voor puur Hollandse hits, een evenement dat iets verderop in het Goffertpark plaatsvindt. We komen voor Trentemøller.
Iets na half negen openen drie gitaristen het concert. Trentemøller voegt regelmatig wisselende gastartiesten toe aan zijn band. De drummer en de zangeres, een jonge vrouw gekleed in een terracottakleurig satijnen broekpak, voegen zich erbij. Tot slot betreedt Anders Trentemøller zelf het podium.
Ze openen met Veil Of White, gevolgd door No More Kissing In The Rain van het laatste album Memoria. De muziek is dromerig. Vanaf het eerste nummer durft een vrouwelijke fan in haar eentje de “dansvloer” voor het podium te betreden. De rest van het publiek zit nog braafjes op de bankjes in het theater.
Bij het derde, instrumentale, nummer Glow, komt er een lekkere beat en ritme in. Opzwepend. Daarna keert de kalmte weer terug met het eveneens instrumentale Darklands.
Trentemøller © Bram Versteeg
De muziek varieert van sprookjesachtig tot new wave en de band komt langzaamaan een beetje meer los.
Bij The Rise, hoe toepasselijk, nodigt de gitarist het publiek hand-gebarend uit om te gaan staan. Het is een beetje onduidelijk wat hij bedoelt, maar zodra een aantal mensen gaat staan volgt de rest vanzelf.
De sound wordt gekenmerkt door een zwaar basgeluid. Af en toe wordt er, haast bescheiden en timide, connectie gezocht met het publiek, vooral non-verbaal. Het is de muziek die spreekt. Vette gitaarriffen. Strakke drums. Stevig. Daarna weer kalm, slow. Transcendent. De achtergrond is psychedelisch. Het plaatje klopt.
De muziek van Trentemølller laat zich het best omschrijven als shoegazing, dromerig, ambient, soms bijna doomy, afgewisseld door een vette sound van gitaren, drums en computer. De instrumentale nummers zijn het sterkst. Met zang van de zangeres is de sound erg poppy, misschien zelfs een beetje saai. 
Trentemøller © Bram Versteeg
Na Take Me verlaat de band het podium, maar het is duidelijk dat er nog een toegift volgt. Die is in de vorm van Miss You van het album The Last Resort uit 2006, een mooi en gevoelig liedje, om daarna nog even uit te pakken en te knallen met Silver Surf, Ghost Rider Go!!! Een bijzondere afsluiter, die natuurlijk doet denken aan een mix van Dick Dale’s soundtrack voor Pulp Fiction en Pump It van The Black Eyed Peas.
En dan is het concert helaas toch écht afgelopen. Het publiek blijft nog even hangen in het theater om na te praten en uit te wisselen. Rond half twaalf worden we gesommeerd het theater te verlaten en de laatste bezoekers begeven zich in opgewekte en ietwat dromerige toestand op weg naar huis.
