Mondharmonicaspeelster Hermine Deurloo is een naam die weinigen bekend in de oren zal klinken, en toch kent iedereen haar muziek. Afgelopen zaterdag trad zij op met het Zapp4 strijkkwartet in de Lindenberg. Een bijzondere combinatie, op papier.
Het is bijna herfst en binnenkort zullen de rookworst- en soepreclames je weer om de oren vliegen. De Hollandse sfeer wordt in je huis gebracht mét dat bekende mondharmonica-deuntje. Iedereen kan deze opname van Hermine Deurloo, die toepasselijk Holland heet, inmiddels wel meefluiten. Toch is Deurloo voor velen een weinig bekende Nederlander. De Nederlandse Wikipedia, in tegenstelling tot de Duitse, heeft niet eens een pagina over haar. Geheel onterecht, want Deurloo is al jaren een geweldige muzikant. Begonnen als saxofonist in het Willem Breuker Kollektief, stapte ze over op de mondharmonica naar hét grote voorbeeld: Toots Thielemans. Hoewel het instrument voor velen in de jazz een zoetsappig karakter lijkt te hebben, zoekt Deurloo graag het avontuur op. Eerder ging zij bijvoorbeeld al op tournee met drummer Han Bennink.
Dit jaar maakte Deurloo de plaat Welling samen met Zapp4, het strijkkwartet onder leiding van violist Oene van Geel. Zapp4 toert al vijftien jaar langs de podia en maakt zeer avontuurlijke muziek. Het vijftal reist nu langs de podia in Nederland en stond op zaterdag 19 september in de Lindenberg in Nijmegen.
De combinatie harmonica en strijkers lijkt een ongewone, maar qua klankkleur past het zeer goed bij elkaar. Toch wilde het concert, ondanks de merites van alle muzikanten, met name vóór de pauze niet heel erg boeien. Hoewel iedereen knap musiceerde, zat er in de composities niet echt een spanningsboog. Het geheel miste iets. Wellicht omdat er een bas ontbrak en de cello, hoe mooi het instrument ook klinkt, niet stuwend genoeg werkt. Het speciaal voor deze bezetting gearrangeerde Portrait of Tracy van Jaco Pastorius, leek bij vlagen nog op het origineel, maar miste dynamiek.
Na de pauze werd het gelukkig beter. De tweede set begon met een nummer waar Zapp4, zonder Hermine Deurloo, haar stempel neerzette. En het vlamde echt in Ericerias, een nummer geschreven voor flamenco gitarist Eric Vaarzon Morel, dat weer werd afgewisseld werd door een mooi duet tussen mondharmonica en cello.
Deurloo en Zapp4 lijken op papier een spannende samenwerking, maar in de praktijk komt het niet helemaal van de grond. Het was niet een avond die verveelde, maar het had toch meer kunnen zijn. Blijf Hermine Deurloo in de gaten houden, want je gaat zeker nog veel mooie muziek van haar horen de komende jaren. En hopelijk blijft ze niet tot in de eeuwigheid de vrouw van de Hollandse rookworsten.
