In een uitverkochte Steigerzaal organiseerde JIN (Jazz In NIjmegen) een concert van het trio Fugimundi. Het publiek was enthousiast, aandachtig en onder de indruk.
Fugimundi, het trio Eric Vloeimans trompet, Harmen Fraanje piano en Anton Goudsmit, speelt al meer dan een decenium samen en zonder drummer noch bassist. Het ontbreken van die laatste twee draagt er zeker toe bij, dat de muziek gerekend moet worden tot verstilde kamerjazz (een definitie van Eric zelf). Na vele jaren radiostilte, hebben ze de draad weer opgepakt en deden Nijmegen aan. "Vaak hier geweest in Nijmegen, O42 bestaat dat nog?, De Vereeniging, Lux, Schouwburg....". En Brebl wordt er uit de zaal geroepen! We spelen muziek van het hart, voor het hart, zegt Eric in zijn intermezzi.
Het drietal komt op en Harmen begint zijn Gran Casa Paradiso met een layer van akkoorden, hij gebruikt hierbij veel pedaal, waarna Eric en Anton voorzichtig noten spelen en die langzaam uitspinnen tot prachtige melodielijnen. Het meandert prachtig door. Het tweede stuk, een tango die geen tango is, van Anton, is tegendraads en uitdagend en is toch echt wel een tango. De titel was niet goed te verstaan (het vreemd genoeg ontbreken van luidsprekers richting balkon in deze zaal is hier debet aan, ook daar zitten mensen!), maar zou vleermuizenpoep betekenen in het Spaans.
Het derde stuk, Charlotte van Harmen geeft Anton ruimte een solo op te bouwen waarin hij iedere gespeelde noot mee neuriet, wat een fraaie kleuring geeft, hoewel er bij de stem geen microfoon staat. Anton neuriet ook regelmatig mee in zijn solo's bij andere stukken.
Hierop volgt een gesprek van Eric met het publiek, gezellig en ontwapenend. Communicatie met het publiek is belangrijk. Het ontstaan van het stuk Bradshaw wordt met een anekdote verklaard, Warriors van Harmen volgt er op als in een medley. Wederom wordt er een bedje met akkoorden gecreëerd (en ook een bedje van galm!) om Eric's lange lijnen te ondersteunen. Eric beheerst zijn "militaristische" instrument volkomen, laat het zingen, hijgen, buigen, grommen en klinkt soms als fluit, klarinet of ney (bijvoorbeeld in Fatima), snel staccato wordt er maar af en toe gespeeld.
Ook Anton en Harmen beheersen hun instrument volkomen, een genot om te zien en te horen. Wel zou ik Anton wel eens uit zijn slof willen zien schieten. Het effectenrack wordt veel ingeschakeld à la Frisell, vervorming wordt gemeden. Maar wat een gitarist!
Volgen nog Summersault met verwijzing naar Martin Bril, rokjesdag, meisjes in handstand molenwiekend (kan dat nog wel in tijden van woke, vraagt Eric zich af) en Ernesto een enerverend stuk van Anton die er volmondig mee instemde, dat dit nummer "het beste jazznummer ooit" is.
Samenvattend JIN heeft een spannend en vooral mooi concert georganiseerd. Het publiek is razend enthousiast en de musici worden zelfs na het encore, een salsa-achtig thema met iets meer macho trompet, nog lang toegejuicht. Ik miste wel de jeugd in het publiek, slechts enkele jongeren aanwezig, of voelen die zich alleen maar thuis in Brebl?
Enkele foto's van onze fotograaf Henk Beenen zijn noodgedwongen zwart/wit (eigenlijk net zo mooi) omdat de belichting, op verzoek van Fugimundi, die van een "hoerenkot" moest zijn, dus vrijwel alleen rood.
Tot slot nog een interessante aankondiging. Eric heeft met Ravelli Brass (de blazers van Phion) een cd gemaakt, die op 8 april in de Vereeniging wordt gepresenteerd tijdens een (klassieke muziek) concert in de Grote Zaal. Ik zou zeker gaan!
Fugimundi © Henk Beenen
Fugimundi © Henk Beenen
Alle foto's Fugimundi © Henk Beenen
